สัญญาณเตือนจากความใกล้ชิด

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานไม่ได้กะพริบเตือนเหมือนทุกครั้ง แต่มันส่งเสียงฮัมต่ำในความถี่ที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการมือสั่น ปลายเรียวนิ้วของเธอยังคงค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์เสมือน หลังจากที่คีย์เพิ่งจะขยับเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะแนบชิดกันในพื้นที่แคบๆ ของห้องเก็บอุปกรณ์ศิลปะ "ระบบกำลังรวนอีกแล้วหรือเปล่า ริน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของคีย์เจือความขี้เล่นเช่นเคย แต่ดวงตาสคมกลับพินิจมองร่องรอยสีอะคริลิกเปื้อนเปรอะบนปกเสื้อของเขาเองสลับกับใบหน้าที่เริ่มถอดสีของเธอ ศิลปินหนุ่มผู้ไม่เคยใส่ใจกฎเกณฑ์ใดๆ บนโลกใบนี้ดูจะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด ต่อให้แถบสถานะด้านข้างจะกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยระดับความเป็นอันตรายสูงสุดก็ตาม "ไม่ใช่ระบบรวนค่ะ... แต่เป็นเพราะนายต่างหาก" รินกัดริมฝีปากแน่น พยายามดึงตรรกะและเหตุผลเข้าMสู้เพื่อปกป้องสติสัมปชัญญะของตัวเอง "ค่าความใกล้ชิดทะยานเกินเพดาน 85 เปอร์เซ็นต์ภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ โค้ดความปลอดภัยของเซนอสถูกกระตุ้น และตอนนี้... สิทธิ์การใช้งานตรรกะคำนวณของฉันกำลังถูกจำกัด" พูดไม่ทันขาดคำ ตัวอักษรสีฟ้าใสที่เคยลอยเด่นอยู่ตรงหน้าเพื่อช่วยวิเคราะห์โครงสร้างข้อมูลก็เริ่มแตกตัวเป็นเม็ดพิกเซลสีดำ รินรู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่แล่นริ้วขึ้นมาในสมอง ส่วนที่เคยใช้ประมวลผลความน่าจะเป็นทางคณิตศาสตร์ถูกบล็อกเอาไว้ด้วยข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน: *[WARNING: Logical Buffer Overflow due to Emotional Interference. Core functions restricted.]* นี่คือบทลงโทษของระบบที่ออกแบบมาเพื่อกำจัด "ความไม่แน่นอน" คีย์หุบยิ้มลงเล็กน้อย เมื่อเห็นความตื่นตระหนกฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวยที่ปกติมักจะสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ เขาไม่ได้ถอยห่างออกไปตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด กลับกัน มือหนากลับเอื้อมมาควابข้อมือเรียวของเธอไว้ แผ่วเบาแต่มั่นคง จนรินสะดุ้งสุดตัว "ถ้าตรรกะของเธอถูกจำกัด..." คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเจือความท้าทายที่ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบอย่างควบคุมไม่ได้ "งั้นก็ลองใช้ความรู้สึกนำทางดูบ้างสิ ริน มันอาจจะไม่ยากเกินกว่าที่อัลกอริทึมในหัวเธอจะเรียนรู้หรอกนะ" สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาแผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อ เข้าไปรบกวนจังหวะการเต้นของหัวใจที่เซนเซอร์ภายในร่างกายพยายามกดทับเอาไว้ รินเม้มปากแน่น ความโกรธผสมผสานกับความหวั่นไหวตีรวนอยู่ในอก เธอกำลังสูญเสียการควบคุม—สิ่งเดียวที่เธอหวาดกลัวที่สุดในชีวิต ทว่า ก่อนที่รินจะทันได้สะบัดมือออก ประตูห้องเก็บอุปกรณ์ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยแรงลม เงาร่างสูงโปร่งของเซนอสยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู แสงไฟนีออนด้านนอกสะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะของประธานนักเรียนผู้ไร้ที่ติ ใบหน้าคมคายนั้นเรียบเฉยราithe หุ่นยนต์ ไร้ซึ่งรอยยิ้ม และเต็มไปด้วยความเย็นชาที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ฝ่าฝืนกฎระเบียบ "พบการละเมิดข้อตกลงมาตราที่ 4.2" เสียงทุ้มเรียบเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายอธิบาย เซนอสจ้องมองมือที่กุมกันอยู่ของทั้งคู่ด้วยแววตาเหยียดหยามเล็กน้อย "คุณริน สิทธิ์การเข้าถึงระบบส่วนกลางของคุณถูกระงับถาวรเนื่องจากความบกพร่องทางจิตใจ และสำหรับคุณ... คีย์ คณะกรรมการวินัยมีคำสั่งพักการศึกษา" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง รินเบิกตากว้างเมื่อตระหนักว่าภัยคุกคามไม่ได้มาจากตัวระบบ AI อีกต่อไป แต่กำลังจะมาถึงตัวตนของพวกเขาโดยตรง เซนอสยกปลายนิ้วขึ้นเคาะอากาศเบาๆ เพื่อส่งคำสั่งยืนยันการลงโทษขั้นเด็ดขาด ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่หน้าจอสีแดงจะเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้หนทางแก้ไข รินกลับสังเกตเห็นประกายแสงสีเขียวแปลกประหลาดกระพริบขึ้นที่มุมซ้ายสุดของขอบจอ... โค้ดลับปริศนาที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน และมันกำลังนับถอยหลังสู่อะไรบางอย่างที่แม้แต่เซนอสก็ยังไม่เคยล่วงรู้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!