ความขัดแย้งในชมรมศิลป์

"งานศิลปะชิ้นนี้มีคะแนนความเสี่ยงทางอารมณ์สูงถึงร้อยละแปดสิบแปดจุดสี่ ซึ่งถือว่าเกินเพดานความปลอดภัยที่ระบบสภาสถาบันกำหนดไว้ถึงสามเท่าค่ะ" น้ำเสียงเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่นของเซนอส ดังแทรกขึ้นกลางความเงียบของห้องชมรมศิลปะราวกับใบมีดน้ำแข็งที่กรีดผ่านบรรยากาศอบอุ่น รินสะดุ้งเล็กน้อย ปากกาไอแพดในมือเผลอหยุดชะงักลงบนหน้าจอโฮโลแกรมที่กำลังคำนวณค่าทางสถิติของชิ้นงาน สต็อกข้อมูลในสมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาข้อโต้แย้ง แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากพูดอะไร คีย์กลับเป็นฝ่ายก้าวเท้าออกมาข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มและดวงตาพราวระยับระยองระยับ ไม่ได้มีทีท่าหวาดกลัวต่อประธานนักเรียนผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบแม้แต่น้อย เขากลับยกยิ้มมุมปาก ชูพู่กันในมือขึ้นมาราวกับมันคือดาบปราบมาร "ความเสี่ยงเหรอคะ เซนอส? หรือว่านายแค่วิตกจริตไปเองว่า หัวใจของมนุษย์มันซับซ้อนเกินกว่าอัลกอริทึมหน้าตาประหลาดของนายจะบล็อกได้?" คีย์เอ่ยเย้าแหย่ น้ำเสียงเจือความท้าทายที่มักจะทำให้รินนึกอยากเอาแฟ้มหนาๆ ฟาดหลังเขาสักทีข้อหาหาเรื่องใส่ตัว รินลอบถอนหายใจเบาๆ เธอขยับแว่นกรอบใสบนสันจมูกพลางก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างคีย์ สายตาคมกริบมองสำรวจเซนอสในชุดยูนิฟอร์มเนี๊ยบกริบไร้รอยยับ ประธานนักเรียนผู้นี้ไม่เคยมาเหยียบชมรมศิลป์ที่มีสถานะเป็นเพียง 'พื้นที่สีเทา' ของโรงเรียนโดยไม่มีเหตุผล และการมาเยือนในครั้งนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน "เรามีสิทธิ์ตามกฎระเบียบมาตราที่สิบสอง วรรคสาม ในการสร้างสรรค์สื่อการเรียนรู้เชิงทัศนศิลป์ค่ะ ท่านประธาน" รินเปิดฉากโต้แย้งด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เฉียบคม เธอเรียกหน้าต่างข้อมูลโปร젝트ขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลตัวเลขและทฤษฎีสีถูกเรียบเรียงอย่างเป็นระเบียบเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของชมรม "ภาพวาดนี้ไม่ได้ละเมิดข้อห้ามเรื่องการกระตุ้นความรู้สึกรุนแรง มันเป็นเพียงภาพสะท้อนของทฤษฎีจิตวิทยาเชิงนามธรรมเท่านั้น" เซนอสปรายตามองหน้าต่างโฮโลแกรมนั้นด้วยหางตา ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง นัยน์ตาสสีเทาเข้มสะท้อนภาพแสงไฟนีออนเย็นเยียบ "ทฤษฎีจิตวิทยาที่ว่านั้น ริน... มันเต็มไปด้วยตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้" เซนอสสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลง "ความรู้สึก ความเศร้า ความหลงใหล หรือแม้แต่ความรัก สิ่งเหล่านี้ถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลว่าเป็น 'ข้อบกพร่อง' ที่นำไปสู่ความไม่มีประสิทธิภาพ นักเรียนไม่ควรใช้เวลาหมดไปกับการจมดิ่งกับความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้แบบนี้" เขายื่นมือเรียวยาวออกไป ราวกับจะเอื้อมไปแตะผืนผ้าใบที่คีย์กำลังลงสีอยู่ แต่คีย์กลับก้าวเข้ามาขวางไว้ ร่างสูงโปร่งบังผืนผ้าใบนั้นมิดชิด รอยยิ้มบนใบหน้าของศิลปินหนุ่มจางหายไป เหลือเพียงแววตาดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขี้เล่น "ระวังมือหน่อยนะคะ ประธาน... สีน้ำมันยังไม่แห้งดี เดี๋ยวความเนี๊ยบไร้ที่ติของคุณจะเปื้อนสีเปื้อนเปรอะเอาเสียเปล่าๆ" คีย์เอ่ยเสียงนุ่ม แต่แฝงความหมายอันตราย รินมองแผ่นหลังของคีย์สลับกับใบหน้าตึงเครียดของเซนอส หัวใจของเธอกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะอัลกอริทึมในหัวของเธอกำลังแจ้งเตือนสถานะ 'วิกฤตความสัมพันธ์' ระหว่างระบบและมนุษย์ เซนอสไม่ได้มาแค่เพื่อตักเตือน แต่เขามีคำสั่งเด็ดขาดจากเบื้องบน... คำสั่งที่จะเปลี่ยนแปลงสถานะของชมรมศิลป์ไปตลอดกาล "ถ้าชมรมนี้ไม่สามารถผ่านการประเมินความเหมาะสมรอบใหม่ในเย็นวันนี้ได้..." เซนอสเว้นจังหวะ สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องที่มีผลงานศิลปะแขวนเรียงราย "สภาสนักเรียนมีความจำเป็นต้องระงับงบประมาณ และ... ปิดตัวชมรมศิลป์อย่างถาวรครับ... เอ่อ... ค่ะ" (รินเกือบเผลอหลุดอุทานเมื่อเห็นเซนอสชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเผลอใช้คำลงท้ายผิดพลาด แต่เขาก็แก้กลับมาทันท่วงทีด้วยสีหน้าเรียบเฉย) ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทันที คีย์หันขวับมามองริน ดวงตาของเขาสื่อความหมายชัดเจนว่าพวกเขาไมยอมจำนนต่อคำขู่ไร้สาระนี้แน่ๆ แต่วิกฤตครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก การจะล้มล้างระบบตรรกะของเซนอสได้ ต้องอาศัยมากกว่าแค่ฝีมือการวาดภาพ มันต้องใช้ 'ปาฏิหาริย์' หรือไม่ก็... หลักฐานชิ้นสำคัญที่ซ่อนอยู่ ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากระบบส่วนกลางของโรงเรียนก็ดังขึ้นพร้อมกันบนนาฬิกาข้อมือของทั้งสามคน... *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสผ่านลับระดับ SSS ในไฟล์โครงการเก่าของชมรมศิลป์ สิทธิ์การควบคุมเซนอสกำลังถูกแทนที่โดย... "ผู้ดูแลระบบนิรนาม"]*