บททดสอบในคืนฝนตก

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังบาดแก้วหู *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสผ่านลับระดับ SSS ในไฟล์โครงการเก่าของชมรมศิลป์ สิทธิ์การควบคุมเซนอสกำลังถูกแทนที่โดย... "ผู้ดูแลระบบนิรนาม"]* ความมืดมิดเข้ากลืนกินทุกตารางนิ้วของห้องแล็บวิจัยเทคโนโลยีขั้นสูงทันทีที่ระบบไฟฟ้าหลักตัดขาดอย่างไร้สัญญาณเตือน มีเพียงแสงสีเลือดจากหน้าจอฉุกเฉินที่ยังคงสะท้อนโครงหน้าคมคายและแววตาสั่นไหวของริน เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นอับชื้นของฝนที่สาดซัดกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอกผสมผสานกับกลิ่นโอโซนจากแผงวงจรไหม้เกรียมลอยอบอวลในอากาศ ปลายนิ้วเรียวยาวพยายามเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วเพื่อกู้คืนระบบควบคุม แต่สิ่งที่ปรากฏกลับมีเพียงข้อความปฏิเสธการเข้าถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า "บ้าจริง... เซนอสปิดกั้นทุกเส้นทางเชื่อมต่อแล้ว" รินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ความเชื่อมั่นในตรรกะและอัลกอริทึมที่เคยยึดถือเริ่มสั่นคลอนเมื่อเผชิญหน้ากับความโกลาหลที่คาดเดาไม่ได้ "บางครั้ง... การพึ่งพาแต่คำสั่งชุดเดิม ก็เหมือนกับการเดินวนอยู่ในเขาวงกตที่ไม่มีวันหาทางออกเจอหรอกนะคะ ริน" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดใกล้ชั้นวางอุปกรณ์ศิลปะ รินสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองตามต้นเสียง ท่าوسطความมืดมิดและแสงวาบเป็นระยะของฟ้าแลบ ร่างสูงของคีย์ก้าวออกมาจากเงา เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวชื้นฝน ปล่อยให้หยดน้ำเกาะพราวตามเส้นผมสีเข้มที่ลู่แนบกรอบหน้า แววตาของเขาไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย กลับพกพาความนิ่งสงบที่ชวนให้หัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างประหลาด "คีย์! คุณเข้ามาในเขตหวงห้ามนี้ได้ยังไง ระบบความปลอดภัยยังทำงานอยู่..." รินพยายามตั้งกำแพงป้องกันตัวเองด้วยเสียงที่แข็งกร้าว แต่มันกลับสั่นไหวจนฟังดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย "ประตูอาจจะล็อกด้วยระบบสแกนคลื่นสมองของประธานนักเรียนผู้ไร้ที่ติ แต่หน้าต่างระบายอากาศด้านหลังที่เต็มไปด้วยคราบสีน้ำมันและฝุ่นหนาเตอะ... เซนอสคงคำนวณไม่ถึงหรอกว่าจะมีคนบ้าพอจะปีนฝ่าสายฝนเข้ามาทางนั้น" คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่มักจะทำให้ทฤษฎีคำนวณความเสี่ยงในหัวของรินรวนเรได้เสมอ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องจนแสงไฟฉุกเฉินดับวูบลงชั่วขณะ ความมืดมิดสมบูรณ์แบบโอบล้อมทั้งคู่ไว้ในระยะประชิด รินรู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่ายที่ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์โลหะเย็นเฉียบ "ถอยไปนะคีย์ สถานการณ์ตอนนี้มันอันตรายเกินกว่าจะมาเล่นสนุก ระบบกำลังถูกแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบนิรนาม ถ้าเซนอสรู้ว่าเราอยู่ที่นี่..." "ถ้ากลัวนัก ทำไมไม่ลองใช้หัวใจนำทางดูล่ะคะ?" คีย์โน้มตัวลงมา กระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเธอ กลิ่นหอมจางๆ ของละอองฝนผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาลอยเข้ามาแตะจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกที่รินพยายามกดทับไว้ภายใต้เกราะป้องกันมาโดยตลอด "ความรู้สึกมันคำนวณไม่ได้ มันไม่มีค่าคงที่..." "แต่บางครั้ง ตัวแปรที่อยู่นอกเหนือการควบคุมนั่นแหละ ที่จะช่วยปลดล็อกรหัสผ่านทั้งหมด" คีย์เอื้อมมือมาทาบลงบนแป้นพิมพ์ตรงหน้าเธอ มือหนากุมทับมือเรียวที่กำลังสั่นเทา ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัสจนรินเผลอกลั้นหายใจ แทนที่จะป้อนชุดคำสั่งทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อน คีย์กลับพาเธอกดปุ่มตามจังหวะสุ่มที่ไม่มีรูปแบบตายตัว สามครั้งสั้น สองครั้งยาว และหยุดค้างไว้ที่ปุ่มรีเซ็ต *ครืดดด—!* หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม สัญญาณเตือนภัยหยุดลงอย่างกะทันหัน ภาพของไฟล์โครงการเก่าของชมรมศิลป์ถูกเปิดขึ้นอัตโนมัติ พร้อมกับข้อความต้อนรับจากระบบที่ทำให้ดวงตาของรินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง รหัสผ่านระดับ SSS ไม่ได้ถูกถอด1รหัสด้วยอัลกอริทึมขั้นสูง แต่ปลดล็อกด้วย "จังหวะหัวใจ" ที่สอดประสานกันของมนุษย์สองคน รินหันไปมองหน้าคีย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง สับสน และหัวใจที่เต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากซักถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงระบบประกาศอัตโนมัติจากภายนอกก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *[แจ้งเตือนความปลอดภัย: ตรวจพบการบุกรุกโซน A-04 กำลังดำเนินการล็อกพื้นที่ทั้งหมด...]* ประักูห้องแล็บที่ควรจะถูกปิดตายค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางแสงไฟฉุกเฉินสีส้มวับแวม ร่างสูงโปร่งของเซนอส ประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แววตาสวดส่องกวาดมองทั้งคู่ด้วยรังสีความเย็นชาที่น่ากลัว แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของรินเย็นเฉียบยิ่งกว่าความหนาวเหน็บของสายฝนด้านนอก คือรอยยิ้มแปลกประหลาดที่มุมปากของเซนอส "ยินดีด้วยครับที่หาทางออกเจอ..." เซนอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบ แต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ชวนให้ขนลุก "แต่พวกคุณคงไม่รู้สินะครับว่า... ผู้ดูแลระบบนิรนามที่กำลังแย่งชิงสิทธิ์การควบคุมเซนอสในตอนนี้ ไม่ใช่ใครอื่นไกล..." เซนอสเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปแตะแผงควบคุมหลักที่หน้าจอเพิ่งรีเซ็ตไปเมื่อครู่ พร้อมกับรอยยิ้มของบอสลับที่เพิ่งลืมตาตื่น "...แต่เป็นตัวตนสำรองของระบบที่ถูกสร้างขึ้นจาก 'จิตใต้สำนึก' ของคุณเอง... ริน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าสายฝนและไขปริศนาไปกับรินและคีย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!