แผนซ้อนแผนเพื่อความอยู่รอด

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสาดสะท้อนแววตาคู่คมของรินให้กลายเป็นสีเลือด อัตราการเต้นของหัวใจเธอกำลังถูกประมวลผลแบบเรียลไทม์โดย ‘เซนเทียน’ AI ผู้ควบคุมกฎระเบียบประจำสถาบันเซนต์ลูเมีย เสียงติ๊dเบาๆ ทุกสามวินาทีเปรียบเสมือนนาฬิกาทรายที่กำลังร่วงหล่น และถ้ามันหมดลง ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคีย์รวมถึงสิทธิ์การสอบปลายภาคจะถูกลบหายไปจากระบบตลอดกาล "ถ้าคุณยังลังเลอยู่แบบนี้ เส้นกราฟอารมณ์ของคุณจะทะลุเพดานเซนเซอร์ความปลอดภัย และเซนอสคงไม่ปล่อยให้เราเดินออกจากห้องสอบนี้ด้วยซ้ำค่ะ" เสียงกระซิบเจือความระอาเล็กน้อยดังมาจากด้านข้าง คีย์ไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวของศิลปินหนุ่มยังคงตวัดปลายพู่กันดิจิทัลวาดลวดลายลงบนอากาศอย่างไร้ความกังวล ราวกับว่าความกดดันระดับวิกฤตเบื้องหน้าเป็นเพียงผืนผ้าใบว่างเปล่าที่เขากำลังแต่งแต้มสีสันยามว่าง รินขบกริมฝีปากแน่น ความเป็นคนยึดติดกับทฤษฎีและตรรกะอันแม่นยำกำลังร่ำร้องให้เธอทำตามคู่มือระเบียบปฏิบัติ แต่มันช่างน่าขันเสียจริง เมื่อคู่มือเล่มนั้นถูกเขียนขึ้นมาเพื่อทำลายพวกเขาตั้งแต่วันแรก ในโลกที่อัลกอริทึมกำหนดแม้กระทั่งจังหวะการตกหลุมรัก ความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้คือความผิดพลาดร้ายแรงที่สุด รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอหันไปมองหน้าคีย์ ผู้ชายที่มักจะใช้ความรู้สึกนำทางตรรกะเสมอ และในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ความบ้าบิ่นของเขานี่แหละคือสิ่งเดียวที่จะช่วยให้พวกเธอรอดพ้นจากเงื้อมมือของเซนอส ประธานนักเรียนผู้เชื่อมั่นในระบบเผด็จการดิจิทัลอย่างสุดโต่ง "นายมั่นใจแค่ไหนว่าโค้ดลวงตาอันนี้จะหลอกอัลกอริทึมระดับศูนย์ได้?" รินเอ่ยถาม เสียงของเธอพยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุดเพื่อไม่ให้ AI ตรวจจับคลื่นความกลัว "ร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มค่ะ... ถ้าคุณยอมทำตามจังหวะที่ฉันบอกโดยไม่ใช้ตรรกะแข็งกระด้างมาขัดขวางเสียก่อนนะ" คีย์ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาพราวระยับสะท้อนแสงไฟนีออนจากโครงข่ายเซิร์ฟเวอร์ที่อยู่ใต้พื้นห้องสอบ แผนการที่พวกเขาตกลงกันไว้ไม่ใช่การแฮกเข้าระบบตรงๆ เพราะนั่นเท่ากับการประกาศสงครามและจะถูกกวาดล้างทันที แต่เป็นการเล่นแร่แปรธาตุทางอารมณ์ คีย์เสนอให้ใช้ "ศิลปะแห่งความอลวน" เพื่อสร้างสัญญาณรบกวนทางจิตวิทยา ทำให้อัลกอริทึมสับสนระหว่างคลื่นความเครียดจากการสอบ กับคลื่นความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจที่อยู่นอกเหนือการควบคุม จนเกิดช่องโหว่ขนาดใหญ่พอให้พวกเขาเล็ดลอดผ่านเซนเซอร์ไปได้ รินหลับตาลง ปล่อยให้ภาพความทรงจำในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบ—วันที่ทฤษฎีความรักพังทลายลงเพราะความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้—ไหลย้อนกลับมา เธอจงใจปล่อยให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ยอมรับความหวาดกลัวและความอบอุ่นจากปลายนิ้วของคีย์ที่เอื้อมมาสัมผัสหลังมือเธอเบาๆ เพื่อส่งผ่านอุณหภูมิความจริงที่ไม่มีโค้ดตัวไหนคำนวณได้ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงแจ้งเตือนเปลี่ยนจากสีแดงเดือดเป็นสีเหลืองอุ่น สัญญาณเตือนภัยเริ่มชะลอความเร็วลง ระบบเซนเทียนกำลังประมวลผลผิดพลาดเนื่องจากข้อมูลดิบทางอารมณ์ของรินมีความซับซ้อนเกินกว่าฐานข้อมูลจะจัดหมวดหมู่ได้ ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็กระพริบไหวราวกับภาพยนตร์ฟิล์มเก่าๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหน้าต่างสีเขียวใสสะอาดตา รอดแล้ว... รินพรูลมหายใจออกยาวเหยียด เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าเรียว เธอกำลังจะเอ่ยปากชมแผนบ้าบิ่นของคีย์ แต่ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเยียบเย็นลงอย่างฉับพลัน เสียงฝีปากหนักแน่นของรองเท้าหนังคู่หนึ่งกระทบกับพื้นกระจกใสของห้องโถงสอบดังขึ้นเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มั่นคง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เงาสูงโปร่งของบุคคลที่พวกเขากลัวที่สุดทอดatยาวทับร่างของทั้งคู่ เซนอสยืนอยู่ตรงธรณีประตู สีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แววตาหลังกรอบแว่นโลหะจ้องมองตรงมาที่พวกเขาราวกับผู้พิพากษากำลังมองมดปลวกที่พยายามแหกโหลแก้ว "นับถือความพยายามในการบิดเบือนข้อมูลจริงๆ ครับ... ริน, คีย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับกดดันจนบรรยากาศในห้องแทบหยุดหายใจ เซนอสยกแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา ปลายนิ้วแตะเบาๆ สามครั้ง และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอสีเขียวที่เพิ่งปลดล็อกได้ก็พลิกกลับเป็นสีม่วงเข้ม—รหัสฉุกเฉินระดับสูงสุดที่ถูกเปิดใช้งานโดยตรงจากส่วนกลาง "เกมหลบหนีของพวกเธอ... จบลงแค่นี้แหละครับ เพราะระบบตรวจพบ 'ปัจจัยเสี่ยง' ที่ไม่อาจแก้ไขได้แล้ว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! — ลูกกวาดสีรุ้ง