จุดเปลี่ยนก่อนการประเมินรอบใหญ่

"ถ้าเธอส่งโปรเจกต์นี้ผ่านระบบเซนเซอร์ของเซนอสได้... ฉันจะยอมเลิกใช้พู่กันวาดภาพไปตลอดชีวิตเลย" น้ำเสียงของคีย์เจือรอยยิ้มท้าทาย เขายื่นแฟ้มข้อมูลโปร่งใสที่บรรจุแผ่นซิลิโคนบันทึกข้อมูลลวดลายประหลาดมาตรงหน้า รินมองมันด้วยสายตานิ่งสนิท นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือสีขาวสะอาดขยับปรับแว่นตาอัจฉริยะเพื่อสแกนโครงสร้างโค้ดภายในอย่างรวดเร็ว โลกของสถาบันแห่งนี้ถูกขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมที่ไร้หัวใจ ทุกจังหวะการเต้นของชีพจร ทุกความรู้สึก หรือแม้แต่รอยยิ้ม ล้วนต้องผ่านการประเมินจากระบบ AI ภายใต้การควบคุมของเซนอส ประธานนักเรียนผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบ รินถอนหายใจเบาๆ เปลือกตากะพริบช้าเพื่อประมวลผลความเสี่ยง "นายก็รู้ว่าเซนอสตั้งค่าระบบป้องกันระดับสูงสุดไว้สำหรับการประเมินรอบใหญ่ในสัปดาห์หน้า การแทรกแซงอัลกอริทึมความรู้สึกถือเป็นความผิดร้ายแรงขั้นเด็ดขาด... นายกำลังลากฉันลงไปในหลุมพรางที่ตัวเองขุดขึ้นมาเองนะ คีย์" "แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่า ทฤษฎีที่เธอเขียนขึ้นมาบนกระดาษน่ะ มันไร้ชีวิตชีวาถ้าไม่มี ‘สิ่งนี้’ ใส่ลงไป" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้จนรินต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางตำราดิจิทัล กลิ่นจางๆ ของสีน้ำมันและหยดฝนลอยวนอยู่รอบตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่อัลกอริทึมของสถาบันพยายามลบเลือนเพราะถูกจัดว่าเป็น ‘สิ่งรบกวนสมาธิ’ แต่สำหรับรินแล้ว กลิ่นนี้กลับทำให้หัวใจที่ถูกตั้งค่าให้สงบนิ่งเสมอเกิดอาการรวนอย่างแปลกประหลาด รินมองลึกลงไปในดวงตาสีเทาเข้มของชายหนุ่ม เขาไม่ได้กำลังล้อเล่น แววตาคู่นั้นสะท้อนความดื้อรั้นและประกายไฟแห่งความท้าทายที่เธอมักจะพยายามหลบเลี่ยงเสมอ เพราะในอดีต ความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้แบบนี้นี่แหละที่เคยทำลายโลกทั้งใบของเธอมาแล้ว "งั้นเหรอคะ..." รินหลุบตาลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนความสั่นไหวในแววตา ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเขาอีกครั้งด้วยรอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยาก "ถ้าเราจะแหกกฎของเซนอสทั้งที... แค่ปรับแก้โค้ดธรรมดามันคงง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างฉันหรอกค่ะ" มือบางเอื้อมไปหยิบแฟ้มข้อมูลจากมือของคีย์ เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นเมื่อแผ่นซิลิโคนเชื่อมต่อเข้ากับเทอร์มินัลส่วนตัวของเธอ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าสว่างวาบขึ้นพร้อมกับโค้ดนับล้านบรรทัดที่วิ่งพล่านเหมือนฝูงปลาในกระแสน้ำวน รินไม่ได้กำลังแก้ไขระบบตามคำสั่งของเซนอส แต่เธอกำลังเขียน ‘ไวรัสเชิงอารมณ์’ ที่ผสมผสานตรรกะอันแม่นยำของเธอเข้ากับจินตนาการไร้กรอบของคีย์เข้าด้วยกัน "เธอ... เอาจริงสินะเนี่ย" คีย์หัวเราะในลำคออย่างนึกสนุก ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นนิ้วมือเรียววาดลวดลายบนแป้นพิมพ์แสงอย่างคล่องแคล่ว "ฉันนึกว่าเธอจะเทศน์ฉันเรื่องกฎระเบียบไปอีกสามชั่วโมงซะอีก" "กฎมีไว้ให้ตีความใหม่ต่างหากล่ะคะ ถ้ารู้จักวิธีหลอกอัลกอริทึมให้คิดว่าสิ่งที่เราทำคือความผิดพลาดของระบบเอง" รินกล่าวเสียงเรียบ แต่รอยยิ้มซุกซนที่ปรากฏบนริมฝีปากทำให้คีย์ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เธอไม่ใช่แค่เด็กสาวผู้เคร่งครัดในตำราอีกต่อไปแล้วในตอนนี้ แต่เธอกำลังกลายเป็นผู้ควบคุมเกมที่อันตรายที่สุดในสถาบัน ทั้งสองคนยืนเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนใบหน้าของทั้งคู่ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความตื่นเต้นที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว เสียงรัวแป้นพิมพ์ประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกับจังหวะของโค้ดที่กำลังถูกปลดล็อกทีละชั้น ทีละชั้น จนกระทั่ง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นกังวานในความเงียบ แสงสีฟ้าบนจอโฮโลแกรมแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: **[คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบการพยายามเข้าถึงแกนกลางความทรงจำของ AI หลักโดยบุคคลภายนอก]** **[ระบุตัวตน: ริน และ คีย์ — กำลังเริ่มกระบวนการล็อกดาวน์พื้นที่ใน 10 วินาที]** ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังตะลึงกับผลลัพธ์ที่รวดเร็วกว่าคาด ประตูห้องนิรภัยเบื้องหลังก็เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของเซนอสที่ก้าวเข้ามาในความมืด รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าของประธานนักเรียน ขณะที่ดวงตาสะท้อนแสงสีแดงของระบบจ้องมองมาที่พวกเขาอย่างเยียบเย็น "จับได้คาหนังคาเขาเลยนี่... ริน เธอคิดจริงๆ เหรอว่าวิธีตื้นๆ แค่นี้จะหลบตาเซนเซอร์ของฉันได้?" — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! — ลูกกวาดสีรุ้ง