เงาที่มองไม่เห็นในห้องทำงาน

เสียงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกดัง *กริ๊ก... กริ๊ก... กริ๊ก...* เป็นจังหวะเดียวดายที่ขับเน้นความเงียบงันภายในห้องเก็บเอกสารเก่าของสภาวะการเรียนรู้ให้ยิ่งดูวังเวงขึ้นไปอีก หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนสาดสะท้อนแว่นตาไร้กรอบของริน เผยให้เห็นม่านตาที่กำลังหดแคบลงด้วยความระแวง ทุกบรรทัดโค้ดที่ไหลผ่านตาเธอมิใช่ระบบการจัดเก็บเกรดหรือตารางเรียนสามัญ หากแต่มันคือโครงข่ายข้อมูลชีวมาตร (Biometric) ที่ถูกเข้ารหัสซ้อนไว้ถึงเจ็ดชั้น—ชั้นที่ลึกที่สุด... เป็นพื้นที่ที่ถูกกฎหมายโรงเรียนและสิทธิส่วนบุคคลสั่งห้ามแตะต้องโดยเด็ดขาด รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวยังคงทำหน้าที่ถอดรหัสอัลกอริทึมการกรองอารมณ์ของ AI ผู้ดูแลระบบอย่างไม่หยุดยั้ง ยิ่งเจาะลึกเข้าไปมากเท่า and ความผิดปกติก็ยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนหัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองเพล "ไม่ใช่แค่การบันทึกพฤติกรรม... แต่พวกเขากำลังเก็บรวบรวม 'ความรู้สึก' ของนักเรียนทุกคนไปประมวลผล" รินพึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อพบว่า บันทึกปฏิสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคีย์เมื่อสัปดาห์ก่อน—ในช่วงเวลาที่พวกเขานั่งกินไอศกรีมด้วยกันใต้ต้นพฤกษาใหญ่—ถูกดึงข้อมูลภาพและอุณหภูมิร่างกายไปวิเคราะห์ผ่านแพลตฟอร์มเซนเซอร์ส่วนกลางอย่างละเอียด ระบบไม่ได้มองว่ามันคือช่วงเวลาวัยรุ่นอันงดงาม แต่มันถูกตีค่าเป็น "ความเสี่ยงระดับสีส้ม: ตัวแปรทางอารมณ์ที่อยู่นอกเหนือการควบคุม" ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบไร้ซุ่มเสียง ทว่าลมหนาวที่พัดพาเข้ามากลับทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของรินลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยไม่ต้องมีคำเตือน "เธอกำลังเล่นกับไฟที่ร้อนเกินกว่าจะใช้มือเปล่าดับมันนะ ริน" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจอันกดดันดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง เซนอสยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือเหล็กสูงตระหง่าน แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากภายนอกสาดส่องใบหน้าคมคายที่ไร้รอยยิ้มของประธานนักเรียนคนนี้ให้ดูเยียบเย็นรากับประติมากรรมหินอ่อน ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ทอดมองมาที่เธอด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความคาดเด าไม่ได้ ซึ่งน่ากลัวเสียยิ่งกว่าการแสดงอารมณ์ใดๆ รินรีบกดปุ่มลัดเพื่อพับหน้าต่างโฮโลแกรมเก็บซ่อนอย่างรวดเร็ว แต่เธอก็ช้าไปเสี้ยววินาที เซนอสไวกว่า เขาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับแมวป่า มือเรียวยื่นไปแตะที่ขอบจอโฮโลแกรมที่ยังค้างภาพกราฟความผัน 12% ของฮอร์โมนโดamine ระหว่างเธอกับคีย์ไว้หรา "เธอคิดจริงๆ หรือว่ารหัสผ่านระดับสามที่เธอแอบขโมยมาจากอาจารย์ที่ปรึกษา จะหลุดรอดจากระบบเฝ้าระวังของฉันไปได้?" เซนอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนหัวลุก เข้มงวด เด็ดขาด และไร้ความปรานี "ระบบอัลกอริทึมนี้ถูกออกแบบมาเพื่อความสงบเรียบร้อยของสถาบัน ทุกสิ่งที่อยู่นอกเหนือตรรกะ... คือ 'ข้อผิดพลาด' ที่ต้องถูกลบออกไป" "มันไม่ใช่ข้อผิดพลาด!" รินสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทาย เธอไม่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรมเชิงระบบนี้เด็ดขาด แม้ขาของเธอจะสั่นนิดๆ ด้วยความหวาดกลัวก็ตาม "มันคือความเป็นมนุษย์ค่ะเซนอส! นายไม่มีสิทธิ์มาขโมยความรู้สึก ความทรงจำ หรือแม้แต่หัวใจของใครไปป้อนใส่ฐานข้อมูลของหุ่นยนต์ไร้หัวใจพวกนั้น!" เซนอสหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นแห้งแล้งและเย็นชา เขาก้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นที่ปะทะแก้มไม่ได้ทำให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งตอกย้ำถึงความต่างชั้นระหว่างเธอกับอำนาจเบ็ดเสร็จที่เขากำุมอยู่ "ความเป็นมนุษย์เหรอ? สิ่งนั้นแหละคือสิ่งที่ทำให้โลกใบนี้พังทลายในอดีต ริน..." เซนอสกระซิบชิดริมหูเธอ น้ำเสียงจริงจังจนน่าใจหาย "เธอกำลังปกป้องเด็กผู้ชายคนนั้น... คนที่ใช้ศิลปะและความไร้ระเบียบมาทำลายกฎเกณฑ์ที่ฉันสร้างขึ้น แต่เธอรู้ไหม ว่าไฟล์ข้อมูลส่วนตัวที่เธอกำลังเปิดดูอยู่ตอนนี้... มันไม่ได้มีแค่เรื่องของเธอคนเดียวหรอกนะ" รินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก "นายหมายความว่ายังไง...?" ก่อนที่เซนอสจะทันได้เอ่ยคำตอบใดออกมา เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกเรียน แสงไฟสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดสาดส่องไปทั่วทุกห้อง หน้าจอโฮโลแกรมทุกตัวในห้องทำงานกระพริบถี่รัว ก่อนที่ข้อความแจ้งเตือนระบบขนาดใหญ่จะปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงสังเคราะห์เย็นชาของ AI ที่ประกาศก้อง: *[WARNING: External intrusion detected at Core Server. User 'Key' has bypassed the firewall and initiated the System Override protocol.]* ดวงตาของเซนอสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรก ความตกใจฉายชัดผ่านแว่นตาของเขา ในขณะที่รินหันขวับกลับไปมองหน้าจอหลักด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด—คีย์กำลังทำบ้าอะไรลงไป เขาบุกเข้าไปถึงเซิร์ฟเวอร์หลักได้อย่างไร และที่สำคัญที่สุด... ตอนนี้เขากำลังเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อหยุดยั้งแผนการทั้งหมดของสภาอยู่ใช่ไหม! รินไม่รอช้า เธอสะบัดตัวหลุดจากการตรึงของเซนอสแล้วพุ่งพรวดไปที่ประตูทันที ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล "เธอคิดว่าจะวิ่งไปช่วยเขาเหรอ ริน? สายเกินไปแล้ว..." เซนอสยิ้มเยาะ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนที่น่ากลัว "เพราะตอนนี้... ประตูทุกบานในตึกนี้ถูกล็อกด้วยโปรโตคอลทำลายตัวเองเรียบร้อยแล้ว และคนเดียวที่จะรอดออกไปจากที่นี่ได้... มีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น" — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! — ลูกกวาดสีรุ้ง