ยอมรับหัวใจตัวเอง

“คุณจะเลิกผลักไสผมไปถึงไหน รินทร์... หรือต้องให้ผมพังกำแพงพวกนี้ทิ้งต่อหน้าคุณ ถึงจะยอมรับว่าที่ตรงนี้มันไม่มีที่ว่างสำหรับใครนอกจากผม” เสียงทุ้มต่ำของอาคเนย์ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของพิมพ์เขียวและไอจางๆ ของฟีโรโมนกลิ่นไม้สนสดชื่นที่กดทับประสาทสัมผัสของรินทร์จนสั่นสะท้าน มือหนาของอัลฟ่าหนุ่มวางทาบลงบนขอบโต๊ะเขียนแบบ กักขังร่างเพรียวของสถาปนิกหนุ่มไว้ในวงแขนอย่างจงใจ รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคมกริบที่มักจะใช้มองผ่านความผิดพลาดของแบบแปลนได้ทะลุปรุโปร่ง บัดนี้กลับหลบวูบไหวราวกับคนทำความผิดที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา “หลงตัวเองเกินไปหรือเปล่าอาคเนย์ เราเป็นแค่พาร์ทเนอร์ในโปรเจกต์ อย่าล้ำเส้นให้มากนัก” รินทร์แค่นเสียงตอบ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครง “พาร์ทเนอร์เหรอ?” อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมสันขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “คนที่ยอมให้ผมกอดจนเช้าโดยไม่ถีบตกเตียงเนี่ยนะเรียกว่าพาร์ทเนอร์ หรือคนที่เวลาผมเข้าใกล้แล้วตัวสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ เขาเรียกว่า 'คนรัก' กันทั้งนั้น” คำพูดจี้จุดทำให้รินทร์หน้าร้อนผ่าว เขาพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่แรงกดดันมหาศาลจากอัลฟ่าระดับสูงทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ นี่ไม่ใช่แค่การปะทะฝีปากธรรมดา แต่มันคือการรุกไล่ที่ทำให้รินทร์ตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่เขาพยายามสร้าง 'เซฟโซน' เพื่อปกป้องตัวเองจากความรู้สึกที่เกินเลย แท้จริงแล้วเขากำลังขังตัวเองไว้ในกรงที่อาคเนย์เป็นคนถือลูกกุญแจ รินทร์หลับตาลงนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา... ความเย็นชาที่อาคเนย์แสดงออกในช่วงแรกเปลี่ยนเป็นความห่วงใยที่แสนเผด็จการ มันไม่ใช่แค่การดูแลตามหน้าที่ แต่มันคือการแทรกซึมเข้าไปในทุกจังหวะชีวิต เขาขาดผู้ชายคนนี้ไม่ได้แล้วจริงๆ ไม่ใช่ในฐานะวิศวกรที่ทำงานเข้าขากัน แต่เป็นในฐานะ 'ครึ่งหนึ่ง' ที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด “ถ้าฉันยอมรับ... แล้วนายจะทำยังไง” รินทร์ตัดสินใจถาม เสียงของเขาสั่นพร่ากว่าที่ตั้งใจไว้ อาคเนย์ชะงักไป ดวงตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความลึกซึ้งที่คนมองใจสั่น “ถ้าคุณยอมรับ... ผมก็จะให้ทั้งชีวิตที่เหลือของผมกับคุณไงรินทร์ ไม่ใช่แค่ในโปรเจกต์ ไม่ใช่แค่ในเซฟโซน แต่ทุกวินาทีหลังจากนี้” บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง รินทร์เงยหน้าสบตากับคนตรงหน้า แววตาของอาคเนย์ไม่มีเค้าของความกะล่อนหรือความเย่อหยิ่งเหลืออยู่ มีเพียงความจริงใจที่หนักแน่นดั่งขุนเขา ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของรินทร์กำลังจะโน้มเอียงเข้าหาความอบอุ่นนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบรักษาความปลอดภัยในออฟฟิศก็ดังแผดสนั่นขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของเลขาสาวที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “คุณรินทร์คะ! คุณอาคเนย์! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มีคนแอบเข้ามาในห้องเก็บข้อมูลส่วนตัวของคุณรินทร์... พวกเขากำลังรื้อถอนเอกสารโครงการทั้งหมด!” ความเงียบงันมลายหายไปในพริบตา อาคเนย์ผละออกจากรินทร์ทันที ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนกลับมาตึงเครียดและดุดันดั่งนักรบที่พร้อมออกศึก เขามองหน้ารินทร์ด้วยแววตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งก่อนจะคว้าข้อมือรินทร์ไว้แน่น “ไม่ว่าใครที่บังอาจแตะต้องสิ่งที่ผมหวงที่สุด... วันนี้มันได้ตายศพไม่สวยแน่” รินทร์มองแผ่นหลังกว้างของอาคเนย์ที่ก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงมองข้อมือตัวเองที่ยังคงหลงเหลือสัมผัสอุ่นจากอีกฝ่าย เขาเพิ่งรู้ตัวว่าสิ่งที่เขากลัวที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่การถูกเปิดเผยตัวตนว่าเป็นโอเมก้า แต่มันคือการที่อาคเนย์ต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะเขา เขารีบวิ่งตามออกไปทันที โดยไม่ทันสังเกตว่าที่มุมหนึ่งของทางเดิน กล้องวงจรปิดที่เพิ่งติดตั้งใหม่กำลังจับภาพเขาทั้งสองคนไว้อย่างชัดเจน... และข้อมูลทั้งหมดกำลังถูกส่งตรงไปยังใครบางคนที่เฝ้ามองพวกเขาอยู่ในเงามืดมาโดยตลอด ประตูห้องเก็บเอกสารแง้มเปิดออกช้าๆ รินทร์ชะงักเมื่อเห็นเงาตะคุ่มยืนอยู่กลางห้องท่ามกลางกองเอกสารที่กระจัดกระจาย “นึกว่าจะหนีไปไหนพ้นเสียอีก... รินทร์” เสียงทุ้มแหบพร่าของบุคคลปริศนาที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีดังขึ้น ทำเอาหัวใจของเขากระตุกวูบ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับความสัมพันธ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนี้เสมอนะคะ บทหน้าเตรียมรับมือกับแรงกระแทกครั้งใหญ่ได้เลยค่ะ!