ความเงียบที่ทรมาน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานไม้สักทองดังสนั่นจนพนักงานทั้งแผนกสถาปัตย์สะดุ้งสุดตัว แต่รินทร์กลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ปลายนิ้วเรียวยังคงจรดอยู่บนเมาส์ปากกา ลากเส้นโครงสร้างสามมิติบนหน้าจอไอפาดโปรด้วยความเร็วและแม่นยำ ราวกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงแค่เขากับงานตรงหน้าเท่านั้น ทั้งที่ความจริงแล้ว รัศมีกดดันระดับเรดโซนของอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์กำลังแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วห้องประชุมใหญ่ จนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของแข็ง "ถ้าแปลนฐานรากโซน C ยังคำนวณน้ำหนักรับแรงเฉือนไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานความปลอดภัย ผมก็ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเอาเข้าที่ประชุมวาระเร่งด่วนนี้ให้เสียเวลาครับ... คุณสถาปนิก" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นและกวนประสาทในคราวเดียวกันดังขึ้นจากหัวโต๊ะ อาคเนย์ในชุดสูทสีชาโคลเข้ารูป ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไม่ยึดติดพิธีรีตอง นัยน์ตาสีสนิมเข้มคู่นั้นกวาดมองผลงานผ่านแว่นสายตากรอบทองด้วยท่าทีจับผิด ทว่าความจริงแล้ว เขากำลังซ่อนประกายความหงุดหงิดระAเร่าเอาไว้ภายใต้หน้ากากความสุขุม ตั้งแต่วัตถุดิบทางอารมณ์เมื่อคืนก่อนสะดุดลงอย่างไร้ข้อสรุป ทั้งคู่ก็พร้อมใจกันเปิดโหมด "สงครามเย็น" ขั้นสูงสุดใส่กันในที่ทำงาน ไม่มีรอยยิ้มมุมปาก ไม่มีคำแซวหยอกล้อกวนประสาท มีเพียงแค่สายตาคมกริบที่พร้อมจะเชือดเฉือนกันผ่านงานออกแบบและตัวเลขวิศวกรรม รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน โอเมก้าหนุ่มปราบความสั่นไหวของฟีโรโมนประจำตัวที่พยายามจะต่อต้านอัลฟ่าตัวโตด้วยการอัดสเปรย์ระงับกลิ่นกายสูตรเข้มข้นจนแทบจะอาบ เขาตวัดสายตากลับไปสบตากับวิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ผู้แสนเผด็จการอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณอาคเนย์เปิดตาอ่านรายงานการวิเคราะห์ดินให้ละเอียดกว่าการนั่งจับผิดลายเส้นของดิฉัน... เอ้ย ของผม คุณก็จะเห็นว่าตัวเลขมันปรับแก้ตามที่วิศวกรโยธาเสนอมาตั้งแต่สามวันก่อนแล้วค่ะ" รินทร์เกือบหลุดสรรพนามหญิงสาวที่ใช้ตบตาคนทั้งบริษัทออกไป โชคดีที่ดึงสติกลับมาทันในเสี้ยววินาที ทว่าการจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ค่ะ' ท้ายประโยคก็ชัดเจนพอที่จะส่งสัญญาณท้าทาย อาคเนย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สันจมูกโด่งเป็นคมขยับยามที่มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างรู้ทัน เขารู้ว่าโอเมก้าปากเก่งตรงหน้ากำลังพยายามสร้างกำแพงเหล็กหนาเตอะเพื่อปกป้องหัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวจนฟีโรโมนกลิ่นวานิลลาเจือสมุนไพรจางๆ เล็ดลอดออกมาจากต่อมหลังคอ แม้จะโดนสเปรย์กลบไว้ แต่มันก็รบกวนสติสัมปชัญญะของอัลฟ่าอย่างเขาจนแทบคลั่ง "ปากเก่งขึ้นเยอะนี่ครับ รินทร์... หรือว่ากลัวว่าถ้าเถียงผมไม่ชนะแล้วจะต้องยอมทำตามเงื่อนไขที่ผมเคยยื่นข้อเสนอไว้เมื่อคืนก่อนกันแน่" อาคเนย์จงใจโน้มตัวไปข้างหน้า มือหนาสองข้างเท้าขอบโต๊ะประชุม สายตาคมกริบพุ่งตรงมาที่ริมฝีปากบางเฉียบที่เม้มเข้าหากันแน่น บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมลงถนัดตา พนักงานคนอื่นต่างพากันก้มหน้าก้มตาเก็บเอกสาร แกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอดกับสงครามประสาทที่คุกรุ่นยิ่งกว่าเตาหลอมเหล็ก เพราะไม่มีใครกล้าหาญพอจะเข้าไปแทรกกลางระหว่างเสือสองตัวที่กำลังแย่งชิงอาณาเขตทางอารมณ์นี้ รินทร์กัดฟันกรอด ความทรงจำเมื่อคืนตอนที่ถูกอัลฟ่าร่างสูงต้อนจนมุมชิดผนังห้องทำงานส่วนตัว พร้อมกับคำพูดอวดดีที่ว่า *'ต่อให้คุณพยายามหนีไปไกลแค่ไหน กลิ่นของคุณมันก็ฟ้องอยู่ดีว่าต้องการผมขนาดไหน'* แวบเข้ามาในหัวจนเลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าขาวเนียน รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือบางตบลงบนโต๊ะเบาๆ เพื่อแสดงออกถึงความเหนือกว่า "เงื่อนไขบ้าบออะไรของุคุณไม่ทราบ ผมเป็นสถาปนิก ไม่ใช่เด็กในปกครองที่จะต้องมาฟังคำสั่งเอาแต่ใจของคุณ! ถ้าไม่มีอะไรจะคอมเมนต์เรื่องแบบแปลนแล้วละก็ ผมขอตัวไปเคลียร์หน้างานต่อดีกว่าค่ะ... เอ้ย! ครับ!" รินทร์หน้าเสียไปเล็กน้อยเมื่อเกือบหลุดปากโป๊ะเช๊ะเป็นครั้งที่สองต่อหน้าธารกำนัล อาคเนย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นเซ็กซี่บาดใจจนโอเมก้าหลายคนแอบลอบกลืนน้ำลาย "เชิญครับ... แต่เตือนไว้ก่อนนะว่า หน้างานโซน A วันนี้ลมค่อนข้างแรง ระวังตัวปลิวมาอยู่ในอ้อมกอดผมอีกรอบก็แล้วกัน" อาคเนย์กระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าสายตาแพรวพราวกลับจ้องมองทะลุทะลวงราวกับจะกินรินทร์เข้าไปทั้งตัว รินทร์สะบัดหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้ เดินจ้วงฝ่าเท้าฉับๆ ออกจากห้องประชุมโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย รองเท้าส้นสูงคู่เก่งกระทบพื้นเสียงดังปังๆ เป็นจังหวะระบายอารมณ์ โกรธตัวเองที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นไม่เป็นส่ำทุกครั้งที่ถูกอีกฝ่ายรุกไล่ทางสายตา โกรธที่กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าของอาคเนย์ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูกราวกับเป็นเงาตามตัว สองชั่วโมงต่อมา ณ ไซต์ก่อสร้างอาคารสูง 35 ชั้น ลมหนาวพัดกรรโชกแรงตามคำเตือนของวิศวกรหนุ่มจริงๆ รินทร์ในชุดเซฟ티สวมหมวกนิรภัยสีขาวกำลังยืนตรวจแนวคานเหล็กชั้นบนสุดด้วยความเคร่งเครียด เอกสารในมือถูกลมพัดปลิวสะบัดจนต้องใช้มือข้างหนึ่งรวบผมที่หลุดลุ่ยทัดหู ทว่าในจังหวะที่ก้าวถอยหลังเพื่อหลบกองวัสดุก่อสร้าง ส้นรองเท้าเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับเศษลวดเหล็กที่วางระเกะระระกะ ร่างเพรียวเซถลلاลเสียการทรงตัว กรีดร้องออกมาเบาๆ เมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะหงหลังร่วงลงมาจากแท่นปูนยกระดับ *แย่แล้ว!* รินทร์หลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดจากการกระแทกพื้น ทว่าความเจ็บนั้นกลับไม่เกิดขึ้น... สัมผัสอุ่นจัดจากท่อนแขนแข็งแกร่งพุ่งเข้ามาโอบกอดเอวบางไว้แน่นด้วยความเร็วสูง ร่างทั้งร่างถูกดึงเข้าไปปะทะกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นอายของไม้สนซีดาร์ผสมมิ้นต์เย็นยะเยือกพุ่งเข้าโอบล้อมประสาทสัมผัสจนแน่นขนัด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างใบหู พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ติดจะดุเบาๆ "ซุ่มซ่ามแบบนี้... สมควรโดนลงโทษซะให้เข็ดนะครับ คุณสถาปนิกตัวแสบ" รินทร์ลืมตาขึ้นช้าๆ พบว่าตัวเองกำลังแนบชิดติดกับแผ่นอกของอาคเนย์บนขอบตึกที่ลมโกรกแรง ทว่าหัวใจของทั้งคู่กลับเต้นแรงแข่งกันยิ่งกว่าเสียงเครื่องจักรกลด้านล่าง และก่อนที่รินทร์จะทันได้อ้าปากเถียงหรือผลักไส ทันใดนั้น เสียงฝีมือหนักหน่วงของใครบางคนก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากทางบันไดหนีไฟ "คุณอาคเนย์ครับ! ประธานบริษัทมาตรวจไซต์งานกะทันหัน ท่านกำลังรออยู่ที่ชั้นล่าง... เอ๊ะ! ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะ!" ร่างของหัวหน้าผู้รับเหมาประจำโครงการที่วิ่งพรวดพราดขึ้นมาหยุดชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นวิศวกรหนุ่มคนเก่งกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่กับสถาปนิกดาวรุ่งในท่าทางที่ชวนเข้าใจผิดสุดๆ รินทร์หน้าถอดสี รีบออกแรงผลักอกอาคเนย์ให้ออกห่างทันที หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่าความลับเรื่องสถานะและเรื่องความสัมพันธ์ที่พวกเขากำลังปิดบัง อาจกำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! อาคเนย์หันไปมองหน้าผู้รับเหมาด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่ารอยยิ้มมุมปากกลับระบายขึ้นอย่างมีความหมาย ก่อนจะหันกลับมามองโอเมก้าหน้าหวานที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า "ดูเหมือนว่าสงครามเย็นของเรา... จะต้องพักไว้แค่นี้ก่อนนะครับ เพราะดูท่าว่าความลับที่เราซ่อนไว้ อาจจะไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้วล่ะ" *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับความสัมพันธ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนี้นะคะ บทหน้าเตรียมรับมือกับแรงกระแทกครั้งใหญ่ได้เลยค่ะ!