ความจริงที่ถูกเปิดเผย

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะประชุมไม้โอ๊คเนื้อดีดังสนั่น หักล้างบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปนิกชื่อดังได้อย่างชะงักงัน รินทร์ยืนนิ่งหลังตรง สายตากวาดมองคณะกรรมการบอร์ดบริหารที่นั่งเรียงรายด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าฝ่ามือภายใต้โต๊ะกลับกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ ปลายนิ้วชาดิกจากความกดดันที่พุ่งสูงถึงขีดสุด เอกสารในโปรเจกต์คอมเพล็กซ์มูลค่าหลายพันล้านที่เขาใช้เวลาอดหลับอดนอนแลกมานับแรมเดือน บัดนี้กลับถูกเปิดกระจัดกระจายราวกับเป็นเศษกระดาษไร้ค่า "คุณรินทร์... อธิบายหน่อยสิครับว่าเอกสารรับรองสถานะสุขภาพและประวัติการฉีดยาระงับฟีโรโมนตลอดสามปีที่ผ่านมานี้ มันหมายความว่าอย่างไร" เสียงทุ้มต่ำของประธานกรรมการอาวุโสเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันด้วยน้ำเสียงที่เจือแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบฉายแววท้าทายโดยไม่คิดจะหลบสายตาใคร "มันก็คือเอกสารที่บอกว่าผมเป็นสถาปนิกที่มีความสามารถมากพอจะดูแลโปรเจกต์นี้ไงคะ... เอ๊ย... ไงครับ ท่านประธาน" เขาเกือบหลุดสรรพนามคุ้นชินออกมา แต่ก็แก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าได้อย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก "พอเถอะครับ เลิกเล่นลิ้นเสียที!" เสียงทุ้มทรงอำนาจอีกเสียงดังขึ้นจากมุมห้อง พร้อมกับการลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของอาคเนย์ วิศวกรหนุ่มใหญ่ผู้กุมบังเหียนโปรเจกต์ร่วม ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างร่างโปร่งของสถาปนิกคนเก่ง ดวงตาคมดุคู่นั้นกวาดมองบอร์ดบริหารทุกคนด้วยรังสีความกดดันแบบอัลฟ่าเลือดเย็นที่แผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศในห้องแทบจะขาดออกเป็น 2 ท่อน รินทร์เหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่ยืนประชิด แววตาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อรับรู้ถึงกลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เจือจางที่อาคเนย์จงใจปล่อยออกมาเพื่อปกป้องเขาจากแรงกดดันรอบด้าน แม้ปากจะร้ายและชอบทำตัวเผด็จการใส่กันมาตลอด แต่อาคเนย์ไม่เคยปล่อยให้เขาต้องเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่เพียงลำพังเลยสักครั้ง "คุณอาคเนย์ คุณกำลังปกป้องคนโกหกอยู่หรือไงครับ?" กรรมการฝ่ายบริหารคนเดิมสวนกลับทันควัน "โอเมก้าที่ปกปิดสถานะเพื่อเข้ามาทำงานในตำแหน่งสำคัญ โดยเฉพาะงานโครงสร้างที่ต้องใช้ความเด็ดขาดแบบอัลฟ่า มันคือความเสี่ยงของบริษัท! ถ้าเกิดฮอร์โมนเกิดรั่วไหลขึ้นมากลางไซต์งานจนงานเสียหาย ใครจะรับผิดชอบ?" "ผมรับผิดชอบเอง" อาคเนย์ตอบกลับเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนไม่มีใครกล้าเถียงต่อ "และต่อให้รินทร์จะเป็นโอเมก้าหรืออะไรก็ตาม ผลงานที่ผ่านมาตลอดสามปีก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า เขาทำงานได้ดีกว่าอัลฟ่าบางคนที่นั่งอยู่ในห้องนี้ด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นทำเอารินทร์ถึงกับชะงัก หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอก ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านผ่านเข้ามาในกระแสเลือดอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งที่สถานะของตนเองถูกเปิดโปงต่อหน้าคนนับสิบอย่างไร้ทางป้องกัน แต่ไออุ่นจากแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังลมฝนให้อยู่ตอนนี้ กลับทำให้เขารู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด "คุณอาคเนย์... ไม่ต้องหรอกค่ะ..." รินทร์กระซิบเสียงเบาหวิว มือเรียวยื่นไปดึงชายเสื้อสูทของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม แม้จะใช้สรรพนามหลุดไปบ้างในสถานการณ์คับขัน แต่นาทีนี้ไม่มีใครสนใจเรื่องเล็กน้อยพวกนั้นอีกแล้ว รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก, รวบรวมสติทั้งหมดกลับคืนมา ดวงตาสวยเฉี่ยวเงยขึ้นสบตากับคณะกรรมการทุกคนอย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป ความลับที่อุตส่าห์ปิดตายมานานหลายปี บัดนี้ถูกฉีกกระชากออกจนหมดเปลือกแล้ว จะให้เขากลับไปทำตัวน่าสมเพชหลบสายตาใครต่อใครอีกทำไม ในเมื่อความสามารถของเขามันพิสูจน์ตัวเองมาโดยตลอด "ใช่ค่ะ... ผมเป็นโอเมก้า" รินทร์ประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงชัดเจน กวาดสายตามองหน้าทุกคนทีละคน "แล้วมันทำไมหรือครับ? การที่ผมมีต่อมฟีโรโมนที่แตกต่างจากพวกคุณ มันทำให้ความรู้ทางสถาปัตยกรรมในหัวผมมันหายไปงั้นเหรอ? หรือมันทำให้ลายเส้นบนแบบแปลนของผมไร้ค่าลงทันทีที่พวกคุณรู้ความจริง?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าสบสายตากับความดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูนิ่มนวลของโอเมก้าหนุ่มคนนี้ รินทร์เชิดหน้าขึ้นอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า แม้ตัวจะสั่นเทาด้วยความโกรธแต่ท่าทีกลับสง่างามและทรงพลังจนน่าทึ่ง อาคเนย์มองภาพนั้นด้วยแววตาที่ลึกล้ำเกินกว่าใครจะคาดเดา มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกเอ็นดูระคนชื่นชม คนอะไร... เวลาดื้อด้านน่าตีให้ก้นลาย ช่างเป็นภาพที่น่ามองจนแทบละสายตาไม่ได้เสียจริง "ประชุมแค่นี้พอนะครับ" อาคเนย์หมุนตัวกลับมาสบตากับรินทร์เต็มตา มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของอีกฝ่ายมากุมไว้แน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคงผ่านสัมผัสที่หนักแน่น "ส่วนเรื่องสถานะของรินทร์ เดี๋ยวผมจะเคลียร์กับทางบอร์ดบริหารเอง... กลับห้องของเรากันเถอะครับ" รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ยิ่งเห็นสายตาคมกลาบที่มองมาด้วยความคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป ยิ่งทำให้หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาเตรียมจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธและสะบัดมือออกตามนิสัยเดิม ทว่าจังหวะที่ก้าวขาจะเดินตามแรงดึงของคนตัวโตนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ก่อนที่บานประตูไม้บานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรคุ้นเคยของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมายังพวกเขาทั้งคู่ "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะพลาดฉากสำคัญไปสินะครับพี่ชาย..." เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนในห้อง "ว่าแต่... ความลับที่พี่ปิดมานานเนี่ย จะยอมบอกผมด้วยดีๆ หรือต้องให้ผมช่วยแฉเพิ่มล่ะครับ... คุณพี่สะใภ้?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับความสัมพันธ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนี้เสมอนะคะ บทหน้าเตรียมรับมือกับแรงกระแทกครั้งใหญ่ได้เลยค่ะ!