ความดุดันที่อ่อนโยน

“ถ้าคิดจะเดินเข้ามาเพื่อสร้างความวุ่นวายเพิ่ม ขอแนะนำให้หมุนตัวกลับออกไปทางเก่าจะดีกว่าค่ะคุณแพรวพรรณ” เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเฉียบคมดังขึ้นทันทีที่เงาร่างระหงหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู รินทร์ไม่ได้ขยับตัวถอยหนีอ้อมแขนแกร่งที่ยังคงโอบกอดเอวสอบของตนไว้หลวมๆ จากทางด้านหลัง สถาปนิกหนุ่มร่างบางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายใส่ผู้มาใหม่ที่กำลังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มเคลือบยาพิษมาให้ อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่น กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นกุหลาบป่าผสมเครื่องเทศจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูกทำให้วิศวกรหนุ่มอัลฟ่ารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขากระชับวงแขนที่โอบรินทร์ให้แน่นขึ้นอีกนิดโดยไม่รู้ตัว เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของทางพฤติกรรมอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยปาก “แหม... น้องรินทร์ก็ใจร้ายกับพี่เกินไปแล้วนะคะ พี่แค่อุตส่าห์แวะมาดูว่าโครงการสุดอลังการของเรารอดพ้นจากวิกฤตตึกถล่มทิพย์นี่ไปได้ยังไงต่างหาก” แพรวพรรณ หรือรองประธานฝ่ายพัฒนาธุรกิจที่ใครๆ ต่างก็รู้ว่าแอบหมายปองอาคเนย์มานาน ก้าวเข้ามาในห้องทำงานชั่วคราวด้วยจังหวะจะโคน ท่าทางเยื้องย่างนั้นพยายามอย่างยิ่งที่จะดึงดูดสายตา แต่กลับสร้างความรำคาญใจให้คนมองเสียมากกว่า “โครงการจะรอดหรือไม่รอด ก็ไม่ใช่เรื่องที่คุณแพรวจะต้องมานั่งกังวลจนเนื้อตัวสั่นหรอกค่ะ เพราะต่อให้ไม่มีใครช่วยแก้ปัญหา ทางเราก็มีวิศวกรมือหนึ่งที่ฝีมือดีพอจะไม่ปล่อยให้งานพังคามืออยู่แล้ว” รินทร์ตอกกลับทันควัน รอยยิ้มที่มุมปากของคนตัวเล็กนั้นช่างเย้ายวนแต่ก็แสบสันในเวลาเดียวกัน อาคเนย์เหลือบมองคนในอ้อมแขน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้ ความดุดันที่เคยแผ่ซ่านรอบตัวเมื่อครู่ราวกับถูกปัดเป่าให้จางลงด้วยวาจาเผ็ดร้อนของโอเมก้าปากเก่งคนนี้ ใครจะไปคิดว่าภายใต้ท่าทางนิ่งขรึมของวิศวกรหนุ่มจอมระเบียบ จะกำลังนึกเอ็นดูคนที่กำลังยืนเถียงฉอดๆ เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองจนตัวสั่นเทาอยู่ “ขอบคุณสำหรับความห่วงใยอันน้อยนิดของคุณแพรวพรรณนะครับ แต่ผมคิดว่าเวลาทำงานในไซต์ก่อสร้างแบบนี้ คงไม่เหมาะกับชุดแฟชั่นราคาแพงของคุณสักเท่าไหร่ ถ้าไม่มีธุระอะไรอื่น ผมว่าคุณควรกลับไปจัดการเอกสารสรุปยอดงบประมาณที่ค้างไว้จะดีกว่า” อาคเนย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังแบบอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ที่กดดันให้คู่สนทนารู้สึกหายใจไม่ออก แพรวพรรณหน้าเสียไปวูบหนึ่ง ดวงตาคู่คมตวัดมองรินทร์ด้วยความแค้นเคืองที่ปิดไม่มิด ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน “แหม... คุณอาคเนย์ก็ใจร้ายกับแพรวตลอดเลยนะคะ งั้นแพรวไม่กวนเวลาสวีต เอ๊ย เวลาทำงานของทั้งคู่แล้วดีกว่าค่ะ ขอตัวนะคะ” สิ้นเสียงประตูห้องที่ปิดลงตามแรงผลัก อาคเนย์ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาก้มหน้าลงซบลงบนลาดไหล่บางของรินทร์ สูดดมกลิ่นอายฟีโรโมนเฉพาะตัวที่สงบใจเขาได้ดีที่สุดในยามนี้ “ปล่อยเลยนะคุณอาคเนย์ ตัวหนักจะตายอยู่แล้ว มาซบอะไรอยู่ได้!” รินทร์บ่นอุบ พร้อมกับใช้ศอกกระทุ้งเบาๆ ที่สีข้างของคนตัวโตกว่า แต่อัลฟ่าหนุ่มกลับกระชับกอดแน่นขึ้นราวกับเด็กหวงของเล่น “เมื่อกี้ใครบอกว่าผมเป็นวิศวกรมือหนึ่งที่มีฝีมือพอจะแก้ปัญหาได้ล่ะหึ... หูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้รินทร์ ขนลุกซู่โดยอัตโนมัติ “ใครพูด ใครเขาพูดกันเล่า คุณหูฝาดไปเองต่างหาก ปล่อยได้แล้ว คนอื่นเห็นมันจะดูไม่ดีนะ!” รินทร์พยายามบิดตัวหนี แต่แรงปะทะระหว่างโอเมก้าตัวบางกับอัลฟ่าร่างสูงใหญ่ระดับนักกีฬาตึกรามบ้านช่องนั้นช่างต่างกันลิบลับ ราวกับเอาลูกแมวมาสู้กับเสือโคร่ง “ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกครับถ้าผมยังไม่อนุญาต... อีกอย่าง เมื่อกี้ตอนที่ยืนปะทะฝีปากกับคุณแพรว คุณดูเท่เป็นบ้าเลยรู้ตัวไหม” อาคเนย์พลิกตัวรินทร์ให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธปนเขินอย่างไม่วางตา รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ถึงภายนอกเขาจะสวมเกราะเป็นสถาปนิกมาดมั่นและปากร้ายแค่ไหน แต่ยามที่ถูกสายตาคู่นี้จ้องมองอย่างลึกซึ้ง มันกลับทำให้เกราะเหล็กที่สร้างไว้ละลายหายไปกับตา “เลิกพูดจาเลี่ยนๆ สักทีเถอะค่ะคุณอาคเนย์ มันน่าขนลุก... อุ๊บ!” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างไร้การ Linguistic warning: ห้ามใช้คำหยาบ (ซึ่งในที่นี้ไม่มี) อาคเนย์ไม่ได้รุกล้ำด้วยความรุนแรงอย่างที่เคยเป็นในยามโกรธ ทว่าสัมผัสครั้งนี้กลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยน ทะนุถนอม และเรียกร้องให้คนตัวเล็กยอมจำนนโดยดุษฎี รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ปิดลงรับสัมผัสวาบหวามที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย มือเรียวที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนมาขยุ้มเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของอีกฝ่ายไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าที่ผสมผสานกับกลิ่นชาเขียวอ่อนๆ โอบล้อมรอบตัวราวกับรังรักที่ปลอดภัยที่สุด รินทร์หลงใหลในความดุดันที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนนี้เสียแล้ว มือหนาข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของคนตัวเล็กไว้มั่นเพื่อไม่ให้หนีไปไหน ส่วนอีกข้างก็โอบเอวสอบไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปในอากาศ เนิ่นนานกว่าที่อาคเนย์จะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ปล่อยให้รินทร์ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองค้อนคนฉวยโอกาสด้วยความหมั่นไส้ “คน... คนฉวยโอกาส!” รินทร์ต่อว่าได้แค่นั้นเพราะเรียวแรงที่มีแทบจะละลายหายไปหมด “ก็คุณปากเก่งนักนี่ครับ... ผมแค่ลงโทษคนดื้อสักหน่อยเอง” อาคเนย์ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ ความอบอุ่นที่ฉายชัดในแววตาคู่นั้นทำเอารินทร์แทบไม่กล้าสบตาตรงๆ “ใครดื้อกันคะ ฉันพูดความจริงต่างหาก... แล้วก็นะ เลิกทำหน้าตาแบบนี้ใส่ฉันสักที เดี๋ยวก็โดนเตะก้านคอเข้าให้หรอก” รินทร์กลบเกลื่อนความเขินด้วยการยกกำปั้นขึ้นขู่ฟอดๆ ตามนิสัยแมวข่วน อาคเนย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขารู้ดีว่าใต้ฝีปากคมคายและท่าทางพยศเหล่านั้น ซ่อนหัวใจที่อบอุ่นและอ่อนโยนเอาไว้แค่ไหน วิศวกรหนุ่มกำลังจะเอ่ยปากหยอกล้อต่อ ทว่าเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันก็ขัดจังหวะหวานซึ้งนั้นเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อย อาคเนย์ขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดเวลาส่วนตัว ส่วนรินทร์รีบผละออกจากอ้อมแขนแกร่งแล้วจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว “เข้ามาได้ครับ” อาคเนย์เอ่ยเสียงเข้ม ประตูห้องทำงานเปิดออกเผยให้เห็นร่างของเลขาฯ หน้าตาตื่นตระหนก วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ใบหน้าซีดเผือดจนผิดปกติ “คุณอาคเนย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ทีมตรวจสอบความปลอดภัยจากส่วนกลาง... จู่ๆ พวกเขาก็โผล่มาที่ไซต์งานด้านล่างแบบไม่แจ้งล่วงหน้า แถมตอนนี้กำลังสั่งระงับการก่อสร้างโซน A ทั้งหมดทันทีเลยค่ะ!” รินทร์หน้าถอดสีทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปสบตากับอาคเนย์ที่ประกายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาในเสี้ยววินาที กระต่ายพระจันทร์ขอขอบคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเคมีฟินๆ ของคู่กัดคู่นี้ด้วยนะคะ!