ความกลัวที่ซ่อนอยู่

“คุณโกหกผมมาตลอดรินทร์” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ของอาคเนย์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบ จนรินทร์รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างคุกคาม กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าที่ปกติจะแฝงไปด้วยความอบอุ่น บัดนี้กลับแผ่ซ่านความกดดันรุนแรงจนน่าอึดอัด รินทร์ถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับโต๊ะเขียนแบบที่เต็มไปด้วยแปลนโครงสร้างตึกระฟ้า มือบางกำขอบโต๊ะแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาพยายามเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ “แล้วไงคะ? ผมจะโกหกหรือไม่โกหก มันไปหนักหัวคุณตรงไหน อาคเนย์” รินทร์สวนกลับ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ยังพยายามคุมโทนให้ราบเรียบที่สุด “ผมเป็นโอเมก้า แล้วคุณจะทำไม จะเหยียดหยาม จะไล่ผมออก หรือจะเอาไปป่าวประกาศให้คนทั้งบริษัทรู้ว่าสถาปนิกดาวรุ่งคนนี้เป็นแค่ของเล่นที่รอวันถูกสลัดทิ้ง?” อาคเนย์ชะงักไป ดวงตาคมกริบสีนิลวูบไหวราวกับถูกกระชากด้วยถ้อยคำที่รุนแรง เขาโน้มตัวลงมา กักขังร่างโปร่งของรินทร์ไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้างที่ยันกับโต๊ะ “คุณมองผมต่ำขนาดนั้นเลยเหรอ รินทร์” “ในโลกนี้ ใครๆ ก็มองโอเมก้าต่ำกว่าทั้งนั้น!” รินทร์ตวาดกลับ ดวงตากลมโตเริ่มร้อนผ่าว เขาผลักอกกว้างของคนตรงหน้าอย่างแรง “คุณคิดว่าผมโตมายังไง? คุณคิดว่าที่ผมต้องปิดบังตัวตน ต้องทำงานหนักกว่าคนอื่นสามเท่า ต้องก้มหัวให้พวกอัลฟ่าทิฐิสูงที่คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า... คุณคิดว่าผมทำไปเพื่ออะไร!” รินทร์สะอื้นลึกในลำคอ ความกลัวที่เคยฝังลึกถูกกระชากออกมาให้เห็น “ผมถูกตราหน้าว่าไร้น้ำยาตั้งแต่เริ่มก้าวเท้าเข้าวงการนี้ แค่เพราะกลิ่นประจำตัวมันหอมหวานจนน่าขยะแขยงในสายตาพวกคุณ! ผมไม่อยากถูกตัดสินที่ฟีโรโมน ผมแค่อยากให้คนมองที่ฝีมือ... แต่มันยากจังเลยนะอาคเนย์ ยากจนบางทีผมก็อยากจะเลิกเป็นโอเมก้าเสียให้รู้แล้วรู้รอด!” อาคเนย์นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ความดุดันในแววตาเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่ฉายชัด เขาไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้หน้ากากความมั่นใจที่รินทร์สวมใส่อยู่นั้น จะแบกรับบาดแผลที่เกิดจากค่านิยมบิดเบี้ยวของสังคมไว้มากเพียงนี้ “ผมไม่เคยคิดแบบนั้น” อาคเนย์กระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาลงแต่ยังคงความหนักแน่น “ที่ผมโกรธ... ไม่ใช่เพราะสถานะของคุณ แต่เพราะคุณไม่ไว้ใจผม คุณคิดว่าผมเป็นพวกอัลฟ่าหัวโบราณที่เห็นแก่ตัวขนาดนั้นเชียวเหรอ?” “คุณก็คืออัลฟ่า!” รินทร์ตวาดกลับ หยาดน้ำใสไหลรินอาบแก้ม “สายเลือดคุณมันถูกปลูกฝังมาให้เป็นผู้ล่า แล้วผม... ผมเป็นเหยื่อ จะให้ผมไว้ใจผู้ล่าได้ยังไงในเมื่อสักวันสัญชาตญาณคุณก็อาจจะสั่งให้คุณขย้ำผม!” อาคเนย์นิ่งไป เขาคว้าข้อมือรินทร์ขึ้นมา ก่อนจะกดมันไว้กับแผงอกของเขาตรงตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง “ถ้าผมจะขย้ำคุณ ผมคงทำไปตั้งแต่วันแรกที่ได้กลิ่นคุณในห้องประชุมแล้ว รินทร์... ฟังนะ ผมอาจจะเป็นอัลฟ่าที่เย่อหยิ่งและหัวแข็ง แต่ผมไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียดคุณ เพราะคุณมีค่ามากกว่าสถานะทางชีวภาพที่คุณเกลียดชังนั่น” บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รินทร์มองลึกลงไปในดวงตาของอาคเนย์ เขาพบเพียงความจริงใจที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกนอกอันเย็นชา ความกลัวที่เคยมีค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความสับสนที่ปั่นป่วนอยู่ในอก อาคเนย์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลราวกับจะปลอบประโลม “เลิกวิ่งหนีผมได้แล้วรินทร์... เลิกสร้างกำแพงกั้นเราสองคนด้วยความกลัวที่ไม่จำเป็นเสียที” รินทร์หลับตาลง หัวใจที่เคยแข็งกระด้างเริ่มสั่นคลอน เขาอยากจะผลักไส แต่ทำไมร่างกายถึงกลับโหยหาความอบอุ่นนี้อย่างประหลาด เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก อาคเนย์ก้มลงมา... จังหวะที่ริมฝีปากของทั้งสองใกล้จะแตะกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ดังปัง! ก็แทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศจนสิ้นซาก “คุณอาคเนย์ครับ! แปลนโครงการโปรเจกต์ใหญ่มีปัญหา... เอ๊ะ!” เลขานุการหนุ่มชะงักค้างอยู่ตรงหน้าประตู เมื่อเห็นภาพเจ้านายผู้เย็นชาของตนกำลังกักขังลูกน้องฝีมือดีไว้ที่โต๊ะทำงานในท่าทางที่ชวนให้คิดลึกเป็นที่สุด รินทร์สะดุ้งสุดตัวรีบผลักอาคเนย์ออกห่างทันที ขณะที่อาคเนย์หันกลับไปมองผู้บุกรุกด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนคนมองแทบตัวแข็ง “ใครใช้ให้แกเข้ามาโดยไม่เคาะประตู?” อาคเนย์กดเสียงต่ำ “ผะ...ผมขอโทษครับ! ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้!” เลขาทำท่าจะวิ่งหนี แต่ทว่าสายตาของรินทร์กลับเหลือบไปเห็นสิ่งที่เลขาถือมาด้วย มันคือเอกสารสำคัญที่ประทับตรา ‘ลับเฉพาะสำหรับผู้บริหารอัลฟ่า’ และรินทร์จำได้แม่นว่า ตราสัญลักษณ์นั้น คือตระกูลที่เคยสั่งแบนผลงานการออกแบบของเขาเมื่อสามปีก่อน หัวใจของรินทร์ตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อความลับเรื่องสถานะของเขายังไม่ทันเคลียร์ เรื่องราวในอดีตที่เขาพยายามลืมกลับตามมาหลอกหลอนถึงที่ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจที่แสนซับซ้อนคู่นี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!