บททดสอบความเชื่อใจ

"ถ้าเอกสารชุดนี้ออกจากห้องประชุมนี้ไปโดยที่ชื่อของผมกลายเป็นคนขโมยไอเดีย... คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ เตรียมตัวหาทนายฝีมือดีไว้ได้เลยครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ดังตะקโกน แต่มันกลับทรงพลังราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางโต๊ะกระจกนิรภัยจนแทบจะร้าวเป็นทางยาว รินทร์สะท้านเฮือก ดวงตากลมโตตวัดมองแผ่นหลังกว้างของอัลฟ่าหนุ่มที่ก้าวผ่ากลางวงล้อมเข้ามาอย่างไม่เกรงใจใคร กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นไม้สนซีดาร์ผสมความเย็นยะเยือกของฝนแรกถูกปล่อยออกมาข่มขวัญจนบรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิดิ่งฮวบลงทันที นี่คือตอนที่สิบสี่... บททดสอบความเชื่อใจที่กระต่ายพระจันทร์ตั้งใจเสิร์ฟความฟินปนระทึกให้ทุกท่านได้ใจเต้นแรงกันอีกครั้งค่ะ ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ไม่ถึงสิบนาที โต๊ะประชุมโปรજેกต์คอมเพล็กซ์ยักษ์ใหญ่ที่รินทร์ทุ่มเทแรงกายแรงใจออกแบบมานานแรมเดือน เกือบจะกลายเป็นลานประหารชื่อเสียงของเขา เอกสารโมเดลโครงสร้างและฟังก์ชันพื้นที่ถูกสลับเล่มอย่างไร้ร่องรอย หน้าปกถูกเปลี่ยนชื่อเป็นของ 'ธนัตถ์' สถาปนิกจอมฉวยโอกาสรุ่นพี่ที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เขามานาน พร้อมกับข้อกล่าวหาฉกฉากว่ารินทร์เป็นฝ่ายขโมยแบบร่างไปนำเสนอ "คุณรินทร์จะแก้ตัวยังไงครับ ในเมื่อไฟล์ต้นฉบับอยู่ในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของคุณ และหลักการคำนวณโครงสร้างมันตรงกับที่ทางคุณธนัตถ์นำเสนอมาเป๊ะๆ" เสียงของผู้จัดการฝ่ายบุคคลเอ่ยขึ้นด้วยแววตาเคลือบแคลง รินทร์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว ไม่ใช่เพราะกลัวตกงาน แต่เพราะผลงานชิ้นนี้คือหยาดเหงื่อและจิตวิญญาณของเขา โอเมก้าหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทาของเสียง กำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบตามสไตล์ แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง... ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดผางด้วยฝีมือของวิศวกรโครงสร้างผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน อาคเนย์ก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทสีชาโคลที่ยับยั้งความน่าเกรงขามไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าทุกคนในห้องด้วยรังสีอำมหิตที่ทำเอาผู้บริหารหลายคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ "ถ้าพูดถึงเรื่อง 'ไฟล์ต้นฉบับ' และ 'หลักการคำนวณโครงสร้าง'..." อาคเนย์ลากเสียงยาว เดินตรงดิ่งเข้าไปยืนซ้อนหลังรินทร์อย่างถือวิสาสะ ฝ่ามือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ที่รินทร์นั่งอยู่ ราวกับต้องการประกาศอาณาเขตและปกป้องโอเมก้าของเขาจากฝูงไฮยีนที่จ้องจะขย้ำ "ผมคิดว่าผมมีสิทธิ์พูดมากกว่าใคร เพราะผมเป็นคนนั่งแก้สเปกโครงสร้างนี้ร่วมกับคุณรินทร์... จนถึงตีสามของเมื่อวานนี้" บรรยากาศในห้องเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม ธนัตถ์หน้าถอดสี รีบแย้งขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "คุณอาคเนย์หมายความว่ายังไงครับ? หรือว่าคุณจะช่วย..." "ช่วยอะไร?" อาคเนย์หันขวับไปมองด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ช่วยคนโกง หรือช่วยคนที่ทำงานจนไม่ได้หลับได้นอนเพื่อโปรเจกต์นี้กันแน่ คุณธนัตถ์... อยากให้ผมเปิดล็อกอินเซิร์ฟเวอร์ย้อนหลังไหมครับว่าใครเป็นคนอัปโหลดไฟล์นี้เข้าระบบตอนตีสอง และใครเป็นคนพยายามลบร่องรอย IP Address แต่ฝีมือห่วยแตกจนผมกู้คืนได้ภายในสามวินาที" คำพูดของอาคเนย์ราดน้ำมันลงบนกองไฟ ธนัตถ์หน้าซีดเผือก เหงื่อกาฬแตกพลั่กจนพูดไม่ออก หลักฐานทางดิจิทัลคือสิ่งที่ไม่โกหกใคร และเมื่ออัลฟ่าผู้ดูแลระบบโครงสร้างทั้งหมดลุกขึ้นมายืนยันด้วยตัวเอง ความจริงจึงกระจ่างชัดในพริบตา ผู้บริหารรีบเปลี่ยนท่าทีทันที กล่าวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ พร้อมกับเชิญธนัตถ์ออกไปเคลียร์นอกรอบ ทิ้งให้ห้องประชุมเหลือเพียงความเงียบงันและความอึดอัดที่ระคนด้วยความโล่งอก รินทร์นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ หัวใจเต้นโครมครามไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นวาบจากแผ่นหลังแกร่งที่ยังคงยืนบังลมฝนให้เขาไม่ห่าง กลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นโอบล้อมรอบตัวราวกับอ้อมกอดทางอ้อม โอเมก้าหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่โน้มตัวลงมามองเขาใกล้เสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "เก่งมากครับวันนี้" อาคเนย์กระซิบเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงดุดันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนและประกายระยิบระยับในดวงตาที่ทำให้หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ "แต่ทีหลัง... ถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก ทำไมไม่บอกผมก่อน?" รินทร์เม้มปากแน่น ความถือดีที่เคยมีพังทลายลงในเสี้ยววินาที เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยปากแข็งเพื่อกลบเกลื่อนความซาบซึ้ง "ผมจัดการเองได้น่า... ผมไม่ใช่เด็กอมมือนะ อาคเนย์" "รู้ครับว่าไม่ใช่เด็ก..." นิ้วเรียวของอัลฟ่าหนุ่มยื่นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของรินทร์แผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้รินทร์เผลอกลั้นหายใจ "แต่คุณเป็นคนของผม... เวลาคุณโดนรังแก ผมทนดูไม่ได้หรอกนะ" คำว่า 'คนของผม' ดังสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึก ทำเอาเลือดในกายของรินทร์สูบฉีดจนใบ้าร้อนผ่าว เขาเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาคลั่งรักคู่นั้น แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัวหนี อาคเนย์ก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้กระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาขนลุกซู่ "เคลียร์เรื่องงานเสร็จแล้ว... ถึงเวลาเคลียร์เรื่องส่วนตัวที่เราค้างคาไว้เมื่อคืนแล้วล่ะมั้งครับ คุณสถาปนิกคนเก่ง" รินทร์หันขวับกลับมาจะต่อปากต่อคำ แต่ทว่า... ประตูห้องประชุมที่ปิดสนิทเมื่อครู่กลับถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยที่ทำให้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของอาคเนย์แข็งค้างทันที "ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะคะ... แต่ดูเหมือนฉันจะพลาดอะไรสนุกๆ ไปหรือเปล่าคะ คุณอาคเนย์?" เสียงหวานหยาดเยิ้มเอ่ยขึ้น พร้อมกับก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ ดวงตาคมปลาบกวาดมองคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความนัยบางอย่างที่ทำให้อาคเนย์ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น กระต่ายพระจันทร์ขอตัวพับเสื่อกลับบ้านไปนอนจิกหมอนรออ่านตอนต่อไปพร้อมกับคุณรี้ดนะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันเสมอนะคะ!