ศัตรูหัวใจคนใหม่

ประโยคเย้ยหยันบาดลึกเมื่อครู่ยังคงแขวนค้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมใหญ่ของโครงการ ‘Aura Haven’ รินทร์สะบัดหน้าขวับไปมองต้นเสียง ร่างโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ใบหน้าเรียวสวยที่ถอดแบบมาจากมารดาไม่มีผิดเพี้ยนกำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ‘รัน’ น้องชายต่างมารดาผู้ไม่เคยสร้างสรรค์อะไรนอกจากปัญหา ก้าวเข้ามาในพื้นที่หวงห้ามด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ “อุ๊ย... หน้าตาเลิ่กลั่กกันใหญ่เลยนะคะ ท่านประธานอาคเนย์คะ หรือว่าดิฉันเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทของคู่รักกำมะลอคู่นี้เข้าพอดี” รันจงใจลากเสียงยาวอย่างน่าหมั่นไส้ สายตาร้ายกาจกวาดมองเอกสารแบบแปลนบนโต๊ะสลับกับร่างสูงใหญ่ของอาคเนย์ที่ก้าวเข้ามายืนบังรินทร์ไว้โดยสัญชาตญาณ “ที่นี่เป็นพื้นที่ประชุมลับของบริษัทเรา คุณเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตถือว่าบุกรุกค่ะ” อาคเนย์เอ่ยเสียงเรียบ ตวัดสายตาคมกริบดุจใบมีดโกนมองผู้มาใหม่ รังสีอัลฟ่าระดับสูงแผ่พุ่งกดดันจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา แต่น่าแปลกที่รันกลับหัวเราะคิกคักราวกับไม่สะทกสะท้าน “แหม... ท่านประธานอย่าเพิ่งทำหน้าโหดใส่กันสิคะ รันไม่ได้มามือเปล่าสักหน่อย รันมาในฐานะ ‘หัวหน้าทีมสถาปนิกที่ปรึกษาคนใหม่’ ที่ทางบอร์ดบริหารแต่งตั้งให้เข้ามา ‘ช่วยงาน’ คุณรินทร์เขาต่างหากล่ะค่ะ” คำประกาศกร้าวทำให้รินทร์ที่เงียบมานานแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เจ้าตัวก้าวพ้นแผ่นหลังกว้างของอาคเนย์ เผชิญหน้ากับน้องชายต่างมารดาด้วยแววตาท้าทายไม่แพ้กัน “ช่วยงาน หรือมาเป็นก้างขวางคอกันแน่คะ รัน... เกรดเฉลี่ยตอนเรียนนายยังต้องให้คนอื่นช่วยปั้น แล้วนี่กล้าดียังไงถึงเสนอหน้ามาแตะโครงการระดับพันล้าน” รินทร์ย้อนถามด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือน ปลายเลิฟเล็บจิกเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีรวนขึ้นมา “อ้าว พี่รินทร์ก็พูดเกินไปนะคะ ถึงรันจะเรียนจบมาแบบคาบเส้น แต่ตอนนี้รันมี ‘แบ็คอัพ’ ที่ดีกว่าโอเมก้าไร้น้ำยาอย่างพี่ก็แล้วกัน!” รันยักไหล่ ยื่นแฟ้มเอกสารสีดำสนิทลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า “นี่คือคำสั่งจากท่านประธานใหญ่... อ้อ หมายถึงคุณพ่อของเราเองค่ะ ท่านเห็นว่าโครงการนี้เสี่ยงเกินไปที่จะปล่อยให้โอเมก้าที่ปิดบังสถานะตัวเองมาบริหารจัดการคนเดียว เลยส่งรันมาคุมกำกับดูแลอย่างใกล้ชิด” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น กลิ่นอายฟีโรโมนปะทะกันระอุ อาคเนย์ขยับตัวเข้าใกล้รินทร์อีกนิด มือหนายื่นไปแตะข้อศอกเรียวบางไว้เบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลมและส่งกระแสความมั่นคงผ่านสัมผัส แม้ใบหน้าของวิศวกรหนุ่มจะยังคงนิ่งสนิท แต่ดวงตากลับลุกโชนด้วยโทสะ “บริษัทของผมมีสิทธิ์ขาดในการเลือกทีมงาน และผมไม่เคยเซ็นสัญญาจ้างคุณรันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของโปรเจกต์นี้ เชิญกลับไปซะค่ะ” อาคเนย์เอ่ยเสียงเฉียบขาด ไร้ซึ่งไมตรีจิตใดๆ ทั้งสิ้น รันหรี่ตามองความสนิทสนมเกินเลยระหว่างอัลฟ่าหนุ่มกับสถาปนิกคู่กรณี รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รินทร์ชะงัก “ท่านประธานคะ อย่าเพิ่งรีบไล่กันเลยค่ะ เพราะถ้าคุณไล่รันออกตอนนี้... ความลับเรื่องที่ ‘สถาปนิกมือทอง’ ของคุณเป็นโอเมก้าที่กำลังฮีทจนต้องพึ่งยาระงับกลิ่นราคาแพง คงได้ไปปรากฏหราอยู่บนหน้าหนึ่งของนิตยสารธุรกิจชื่อดังพรุ่งนี้เช้าแน่ๆ” สิ้นคำพูดนั้น รินทร์รู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้า ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ ปลายมือเย็นเฉียบลงถนัดตา ความลับที่เขาเพียรพากย์ปกปิดมาตลอดหลายปี เพื่อให้ได้รับการยอมรับในฐานะสถาปนิกฝีมือดี ไม่ใช่ในฐานะโอเมก้าที่ต้องรอรับความเมตตาจากอัลฟ่า ถูกนำมาใช้เป็นเครื่องต่อรองอย่างหน้าไม่อาย “แก...!” รินทร์ก้าวพรวดเข้าไปหา แต่ถูกแขนแกร่งของอาคเนย์รวบเอวบางไว้เสียก่อน แรงปะทะเบาๆ ทำให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกัน อาคเนย์ก้มลงมองคนในอ้อมแขน แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความห่วงใยและคำมั่นสัญญาที่ว่า *‘ฉันจะจัดการเอง’* “คิดว่าใช้เรื่องนี้มาขู่แล้วจะชนะเหรอคะ” อาคเนย์หันไปเผชิญหน้ากับรัน น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจจนน่าขนลุก “เชิญเอาไปลงหนังสือพิมพ์ตามสบายเลยค่ะ เพราะต่อให้ทั้งโลกจะรู้ว่ารินทร์เป็นโอเมก้า แต่ตำแหน่ง ‘คู่ชีวิต’ และ ‘หุ้นส่วนชีวิต’ ของผม... ก็ไม่มีวันตกเป็นของคนไร้ความสามารถอย่างคุณรันแน่นอน” รันหน้าเสียไปวูบหนึ่งเมื่อเจอความดุดันและคำประกาศิตที่ไร้ความปรานีของอัลฟ่าหนุ่ม “ปากดีไปเถอะค่ะท่านประธาน ระหว่างที่คุณมัวแต่ปกป้องโอเมก้าตบตาคนนี้ โครงการนี้อาจจะพังคามือพวกคุณก็ได้... หึ!” รันสะบัดหน้าพรืดเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องประชุมไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความระอุของอารมณ์ที่ยังค้างคา รินทร์ยืนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของอาคเนย์ ลมหายใจสะดุดติดขัด ความกลัวที่จะสูญเสียทุกสิ่งที่สร้างมาผุดขึ้นมาในอก แต่มืออุ่นจัดที่ประคองแผ่นหลังของเขาอยู่กลับช่วยดึงสติให้กลับคืนมา “ปล่อยได้แล้วค่ะ คนอื่นเขาไปกันหมดแล้ว” รินทร์เอ่ยเสียงเบา พยายามดันแผงอกกว้างออก แต่มีหรือที่อัลฟ่าจอมตื้อจะยอมปล่อย อาคเนย์ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่เขากลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ก้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างขมับ กลิ่นฟีโรโมนไพน์วูดเข้มข้นถูกปล่อยออกมาโอบล้อมกายโปร่งเพื่อขับไล่กลิ่นอายความหวาดกลัวเมื่อครู่ให้จางหาย “กลัวเหรอคะหึ?” เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนรินทร์ขนลุกซู่ “ใครกลัวกันคะ ฉันแค่... หงุดหงิดที่โดนตัดหน้าต่างหากล่ะ” รินทร์เชิดหน้าเถียง แม้เสียงจะแผ่วลงกว่าเดิมมาก “ปากแข็งจริงนะคะคนเก่ง” อาคเนย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกลงมาบังตาให้อย่างอ่อนโยน ผิดกับมาดวิศวกรผู้เย็นชาเมื่อครู่ลิบลับ “ต่อให้มันจะเอาเรื่องสถานะของคุณไปประจานทั้งโลก ฉันก็มีวิธีทำให้คนทั้งโลกหันมามองคุณในฐานะ ‘สถาปนิกที่เก่งที่สุด’ และ ‘ภรรยาของอาคเนย์คนนี้’ อยู่ดีนั่นแหละค่ะ” “ใครเป็นภรรยาคุณไม่ทราบคะ พูดจาเพ้อเจ้อ!” รินทร์หน้าแดงก่ำ รีบตีเข้าที่ต้นแขนแกร่งแก้เขิน แต่แรงแค่นั้นมีหรือจะระคายผิวอัลฟ่าหนุ่ม อาคเนย์ยิ้มกริ่ม รวบมือเรียวทั้งสองข้างไว้ในอุ้งมือเดียวแล้วดึงเข้าหาตัว จนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ แววตาคมกราบกรานมองริมฝีปากที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดด้วยความมันเขี้ยว “ลองปฏิเสธดูอีกทีสิคะ แล้วฉันจะลงโทษคุณด้วยวิธีของอัลฟ่า... แบบที่ทำให้คุณลุกจากเตียงไม่ได้ไปอีกสามวันเลย” “คุณมัน...!” รินทร์อ้าปากจะด่าต่อ แต่ทว่า... *ก๊อกๆ ๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้ง ก่อนที่ประตูกระจกจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้องที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ท่านประธานคะ... คุณรินทร์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! แบบแปลนโครงสร้างหลักของตึก A ที่เราเพิ่งอัปเดตลงระบบเมื่อครู่ ถูกแฮกและถูกแก้ไขพิกัดเสาเข็มทั้งหมดโดย... โค้ดส่วนตัวของทีมที่ปรึกษาใหม่ค่ะ!” รินทร์และอาคเนย์สบตากันทันที รอยยิ้มขี้เล่นของอัลฟ่าหนุ่มมลายหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาพิโรธดุจพายุที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ *(หมายเหตุ: กระต่ายพระจันทร์กลับมาอัปเดตความฟินระดับพรีเมียมให้รี้ดเดอร์ทุกท่านแล้วนะคะ ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดค่ะ!)*