ข้อจำกัดของสถานะ

“คุณรินทร์... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ? ทำไมถึงมาอยู่ในสภาพนี้กับคุณอาคเนย์ในห้องประชุมแบบนี้?” เสียงหวานที่เคลือบด้วยความประหลาดใจเจือความขุ่นเคืองของ ‘คุณเอมิกา’ เลขาสาวคนสนิทของบอร์ดบริหารดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่แทบจะเชือดคอ รินทร์รีบจัดปกเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ หัวใจของเขากำลังเต้นรัวเหมือนกลองรบ พยายามกดข่มสัญชาตญาณโอเมก้าที่กำลังสั่นไหวเพราะแรงกดดันจากอัลฟ่าร่างสูงที่ยังคงยืนจ้องมองเขาด้วยสายตานิ่งเรียบแต่ทว่าร้อนแรง รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก ตีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนคนไร้ความรู้สึก ทั้งที่ในใจอยากจะกระโดดหนีออกไปจากรัศมีกลิ่นกายหอมละมุนปนกลิ่นไม้สนจางๆ ของอาคเนย์เสียเดี๋ยวนี้ “คุณเอมิกาครับ การคุยงานเรื่องโครงสร้างตึกระฟ้าที่มีความซับซ้อนระดับนี้ จำเป็นต้องใกล้ชิดเพื่อดูแบบพิมพ์เขียวครับ ไม่ทราบว่าทางบริษัทมีนโยบายห้ามวิศวกรกับสถาปนิกปรึกษางานกันเกินระยะห่างหนึ่งฟุตหรือยังไงครับ?” รินทร์โต้กลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและมาดมั่น แฝงความกวนประสาทตามฉบับคนไม่ยอมใคร สายตาคู่สวยตวัดมองอาคเนย์ที่ยังคงลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างหลังเขา ราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงอากาศธาตุ อาคเนย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้รินทร์รับหน้าไปตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่น่าเอ็นดูนั่น เขาชอบเวลาที่คนตัวเล็กพยายามปกป้อง ‘หน้ากาก’ อัลฟ่าของตัวเองเหลือเกิน ยิ่งรินทร์แสดงออกว่าถือดีเท่าไหร่ มันยิ่งกระตุ้นความต้องการให้อาคเนย์อยากจะกระชากหน้ากากนั้นทิ้ง แล้วดูว่าใต้ความปากร้ายนั้นจะมีอาการอย่างไรหากถูกเขาสยบด้วย ‘สถานะ’ ที่แท้จริง “งานด่วนครับคุณเอมิกา รินทร์เขากำลังอธิบายจุดที่ผมพลาดไปในแบบ ซึ่งผมก็เห็นด้วยว่ามัน... ใกล้ชิดกว่านี้หน่อยก็น่าจะเข้าใจง่ายขึ้น” อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเอมิกาที่เริ่มเปลี่ยนสีหน้าเป็นความไม่พอใจ รินทร์กัดฟันกรอด แอบหยิกเข้าที่ชายเสื้อสูทของอาคเนย์แรงๆ เป็นการส่งสัญญาณให้หยุดพูดจาชวนให้คนเข้าใจผิด “พอดีงานมันรายละเอียดเยอะน่ะครับ ถ้าคุณเอมิกาไม่มีธุระด่วนอะไร ผมกับคุณอาคเนย์คงต้องขอตัวเคลียร์แบบต่อให้เสร็จก่อนกำหนดส่ง” เอมิกาเม้มปากแน่น มองทั้งสองคนสลับกันด้วยความระแวง เธอไม่เชื่อสายตาว่าสถาปนิกหนุ่มที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่งและเป็นอัลฟ่าที่ดูไม่มีพิษมีภัยอย่างรินทร์ จะมีเคมีอะไรกับวิศวกรผู้เย็นชาอย่างอาคเนย์ได้ แต่กลิ่นฟีโรโมนจางๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศ... แม้มันจะถูกควบคุมไว้อย่างดี แต่มันกลับทำให้สัญชาตญาณของเธอเตือนว่า ‘มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล’ “ค่ะ... ถ้าอย่างนั้นก็เชิญทำงานต่อเถอะค่ะ ดิฉันแค่จะเอาตารางประชุมพรุ่งนี้มาให้ ไม่นึกว่าจะรบกวนเวลาส่วนตัวของพวกคุณ” เอมิกากระแทกแฟ้มลงบนโต๊ะก่อนจะหันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อบานประตูถูกปิดลง ความเงียบที่กดดันกว่าเดิมก็เข้าครอบคลุม รินทร์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางถอนหายใจยาว ความตึงเครียดทำให้เม็ดเหงื่อซึมตามไรผม เขาคว้าแท็บเล็ตขึ้นมาดูแบบเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากคนตรงหน้าที่กำลังขยับตัวเข้ามาใกล้ “ทำไมต้องโกหก?” เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหู รินทร์สะดุ้งสุดตัว แต่ยังคงปั้นหน้าตาย “โกหกอะไรครับ ผมบอกตามความจริงเรื่องงาน” “รู้นะว่าที่ดิ้นรนจะรักษาภาพลักษณ์ ‘อัลฟ่า’ เอาไว้ มันเหนื่อยแค่ไหน” อาคเนย์โน้มตัวลงทับรัศมีของเขา มือหนาข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ ราวกับกรงขังที่ไม่มีทางหนี “กลัวคนอื่นรู้หรือไงว่าจริงๆ แล้ว โอเมก้าที่เก่งกาจอย่างคุณ... มันนุ่มนิ่มแค่ไหนเวลาอยู่ต่อหน้าผม” รินทร์หันขวับ สายตาคมกล้าฉายแววท้าทาย “สถานะมันก็แค่ป้ายแปะหน้าผากครับคุณอาคเนย์ ในโลกของงานฝีมือ ผมพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าผมไม่ได้ด้อยไปกว่าอัลฟ่าคนไหน และอย่ามาทำเป็นพูดจาประชดประชัน ถ้าคุณอยากจะแฉผม ก็ทำไปเลยสิครับ แต่ระวังไว้หน่อยนะ... ถ้าผมพัง งานโปรเจกต์นี้ของคุณก็พังไปด้วย” อาคเนย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเซ็กซี่จนรินทร์ต้องเบือนหน้าหนีด้วยใจที่เต้นผิดจังหวะ “ปากร้ายจริงๆ นะคุณรินทร์... แต่ผมชอบนะ ยิ่งคุณพยายามปิดบังเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งอยากจะ ‘ทำลาย’ กำแพงนั่นให้พังครืนลงมาต่อหน้าทุกคน” “คุณมันโรคจิต” รินทร์พึมพำ แต่ทว่ามือกลับสั่นจนต้องกำปากกาในมือแน่น “แค่กับคุณคนเดียว” อาคเนย์ยื่นมือไปเชยคางรินทร์ให้หันมาสบตา บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความเร่าร้อนที่ยากจะควบคุม กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าเริ่มเข้มข้นขึ้นจนคนตัวเล็กแทบจะทรงตัวไม่อยู่ รินทร์รู้ดีว่านี่คือจุดวิกฤต ถ้าเขาไม่รีบถอยห่าง ความลับที่ปิดบังมาตลอดชีวิตอาจจะถูกเปิดเผยด้วยอารมณ์ชั่ววูบของอีกฝ่าย ทว่าก่อนที่อาคเนย์จะได้ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของอาคารก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกับเสียงประกาศจากระบบสื่อสารภายใน “ประกาศ... ตรวจพบความผิดปกติของแรงดันไฟฟ้าในห้องเก็บฐานข้อมูล ชั้น 12 รบกวนหัวหน้าทีมวิศวกรและสถาปนิกเข้าตรวจสอบโดยด่วน!” อาคเนย์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะละมือออกจากคางรินทร์ สายตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที “เรื่องงานไว้ก่อน ไปดูที่เกิดเหตุก่อน” รินทร์รีบลุกขึ้นคว้าพิมพ์เขียวของอาคารเดินตามออกไป แต่เมื่อก้าวผ่านประตูห้องประชุมออกมา สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ไม่ใช่พนักงานรักษาความปลอดภัย หรือทีมวิศวกรคนอื่นที่รออยู่ แต่มันคือ ‘ร่าง’ ของบุคคลที่รินทร์กลัวที่สุดในบริษัท... ประธานบริษัทที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และเขากำลังยืนจ้องมองรินทร์ด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนแทบจะแช่แข็งทุกอย่างรอบตัว “คุณรินทร์... ผมเพิ่งได้รับรายงานว่ามีเรื่องผิดปกติเกี่ยวกับ ‘ประวัติการตรวจสุขภาพ’ ของคุณที่ส่งมาให้ฝ่ายบุคคลเมื่อปีก่อน” ประธานหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทว่าเฉียบขาด “ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม ว่าทำไมในฐานะอัลฟ่า... ค่าฟีโรโมนในเลือดของคุณถึงได้ผิดเพี้ยนไปขนาดนี้?” รินทร์ยืนตัวแข็งทื่อ อากาศรอบตัวดูเหมือนจะจางหายไป ความลับที่เขาพยายามรักษามาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าศัตรูหมายเลขหนึ่ง... และอาคเนย์ที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็ไม่ได้ขยับตัวเข้ามาช่วย แต่กลับยืนกอดอกมองด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับรินทร์ในทุกวินาทีนะคะ หวังว่าความสนุกนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจจดใจจ่อรอตอนต่อไปกันอย่างใจจดใจจ่อค่ะ