วิศวกรผู้หวงก้าง

กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มจัดที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัว ทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนของรินทร์ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เขายืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ขณะที่สายตาของคู่กรณีตรงหน้ากำลังไล่กวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเคลือบแคลงสงสัย "กลิ่นอะไรแปลกๆ... เหมือนกลิ่นดอกมะลิจางๆ แถวนี้มีโอเมก้าหลุดเข้ามาเหรอวะ?" เสียงทุ้มต่ำของ ‘กรณ์’ หัวหน้าทีมสถาปนิกอีกฝ่ายเอ่ยขึ้นพร้อมกับจมูกที่ทำท่าสูดดมอากาศอย่างเสียมารยาท รินทร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความลับเรื่องสถานะที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดเพื่อพิสูจน์ฝีมือในวงการออกแบบกำลังจะพังทลายลงในไม่กี่วินาทีนี้ ทว่า ก่อนที่กรณ์จะทันก้าวเข้ามาประชิดตัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นกล้ามเนื้อแขนทรงพลังก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างรวดเร็ว "ถ้าว่างมากนัก ก็เอาเวลาไปเช็คแบบโครงสร้างคานรับน้ำหนักของตึกโซน C ดีกว่าไหมครับคุณกรณ์ หรือสมองส่วนคิดวิเคราะห์มันถูกกลืนหายไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์เมื่อคืนหมดแล้ว" น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกของอาคเนย์ดังขึ้น พร้อมกับแผ่นหลังกว้างที่บังร่างของรินทร์ไว้มิดชิด แรงกดดันจากฟีโรโมนอัลฟ่าสายดุถูกปล่อยออกมาข่มขวัญจนกรณ์ต้องชะงักกึก สีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันทีเมื่อเจอรัศมีอำนาจที่อีกฝ่ายจงใจแผ่ขยายเข้าใส่ "นี่คุณอาคเนย์ ผมแค่ทักท้วงตามสัญชาตญาณ... โครงสร้างตึกผมไม่มีปัญหาหรอกน่า แต่ไอ้ท่าทางหวงก้างแบบนี้ มันหมายความว่ายังไง?" กรณ์สวนกลับเสียงแข็ง พยายามยืดอกสู้แม้เหงื่อเม็ดโป้งจะเริ่มผุดขึ้นตามไรผมเพราะแรงกดดันจากอัลฟ่าเลือดร้อนตรงหน้า "หวงก้างเหรอคะ?" รินทร์ที่ตั้งสติได้ก้าวพ้นจากเงาไหล่กว้างของวิศวกรหนุ่ม ดวงตากลมโตฉายแววพยศและเย้ยหยันอย่างที่เคยเป็น "คุณกรณ์กรุณาใช้สมองส่วนหน้าคิดสักนิดนะคะว่านี่มันไซต์งานก่อสร้าง ไม่ใช่ตลาดนัดหาคู่ ถ้าไม่มีงานทำจนว่างมากนัก ก็เชิญไสหัวกลับออฟฟิศไปค่ะ ทางนี้เขามีคนทำงาน ไม่ได้มีไว้ให้ใครมาเดินดมกลิ่นชาวบ้านไปทั่ว" คำพูดเชือดเฉือนแบบไม่ไว้หน้าทำเอากรณ์หน้าชาไปชั่วขณะ ก่อนที่เจ้าตัวจะแค่น่นเสียงในลำคอแล้วสะบัดหน้าเดินหนีไปด้วยความโมโห เมื่อพื้นที่รอบตัวกลับมาสงบลง รินทร์จึงผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมาอย่างโล่งอก เขาหันไปมองคนข้างกายที่ยังคงยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้รอยยิ้ม แต่ดวงตาสคมกริบนั้นกำลังพินิจพิเคราะห์เขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "มองอะไรคะ? อยากโดนพะบู๊รอบสองหรือไง" รินทร์เชิดหน้าขึ้น เอ่ยกระแทกเสียงกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกเมื่อครู่ "ปากเก่ง" อาคเนย์พ่นคำนี้ออกมาสั้นๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดตัวจนรินทร์ต้องผถอยหลังก้นชนกับเสาปูนเปลือย "เก่งนักนะ... เก่งจนเกือบเอาตัวไม่รอด ถ้าฉันไม่เข้าไปขัดจังหวะป่านนี้ความลับแตกกระเจิงไปแล้วมั้ง คุณสถาปนิกคนเก่ง" "ใครขอให้คุณช่วยไม่ทราบคะ ฉันจัดการเองได้น่า" รินทร์เถียงเสียงแข็ง แม้ในใจจะรู้ดีว่าถ้าร่างสูงตรงหน้าไม่เข้ามาขัดตาทัพเมื่อกี้ เขาคงจนมุมไปแล้วจริงๆ "จัดการด้วยการยืนตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์น่ะเหรอ?" อาคเนย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเย้าแหย่ "ฟีโรโมนคุณรั่วออกมาตอนไหนรู้ตัวบ้างไหมรินทร์ กลิ่นมะลิบ้าอะไรนั่น... หอมจนน่ารำคาญ" รินทร์หน้าแดงซ่านด้วยความโกรธปนอับอาย เขาเผลอยกมือขึ้นผลักอกแกร่งของอีกฝ่ายเต็มแรง แต่อาคเนย์กลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำ มือหนายยังฉวยโอกาสรวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาตรึงไว้กับเสาปูนด้านหลังด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย พื้นที่ระหว่างเขาทั้งคู่แคบลงจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน กลิ่นสนซีดาร์ปะปนกับกลิ่นอายความดุดันทำเอาร่างกายของโอเมก้าหนุ่มเริ่มปั่นป่วนอย่างควบคุมได้ยาก รินทร์พยายามดิ้นขัดขืนแต่ก็ไร้ผลเมื่อเจอแรงมหาศาลของวิศวกรหนุ่มที่จงใจกักขังเขาไว้ในอ้อมแขน "ปล่อยนะไอ้บ้าอาคเนย์!" "ไม่ปล่อย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินทร์ขนลุกซู่ "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ห้ามเดินไปไหนมาไหนคนเดียวในไซต์งานเข้าใจไหม? แล้วก็เลิกทำตัวเป็นแม่พระให้ไอ้พวกเวรตะไลพวกนั้นมาแทะโลมด้วย" "นี่คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน!" รินทร์ตวัดสายตาดุๆ กลับไป หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนอันตรายต่อหัวใจ "มีสิทธิ์ในฐานะ... คนที่ต้องคอยตามเช็ดตามล้างเวลาคุณก่อเรื่องไง" อาคเนย์ตอบหน้าตาย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยราวกับจะกลืนกิน "แล้วก็... ในฐานะคนที่หวงคุณมากกว่าที่คุณคิดด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นทำเอารินทร์ชะงักค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความหน้าไม่อายที่จู่ๆ ก็ถูกพ่นออกมาอย่างไร้ปี่มีขลุ่ย ใบหน้าที่เคยเชิดมั่นใจบัดนี้ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่รินทร์จะทันได้หาคำพูดไหนมาสวนกลับเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของวิศวกรหนุ่มก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก "เฮ้ย อาคเนย์! ทางนี้มีปัญหาเรื่องการเดินท่อ..." ร่างของสถาปนิกอีกคนโผล่พ้นมุมเสาเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ แต่แล้วเจ้าตัวก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—วิศวกรหนุ่มตัวท็อปกำลังยืนตรึงร่างของสถาปนิกดาวรุ่งปากจัดไว้กับเสาปูนด้วยท่าทางที่ชวนให้คิดลึกสุดขีด อาคเนย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ เขายอมปล่อยข้อมือของรินทร์ให้เป็นอิสระช้าๆ แต่สายตายังคงจ้องมองคนตัวเล็กกว่าด้วยความหมายบางอย่างที่ทำเอารินทร์ต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย "มีอะไร?" อาคเนย์หันไปถามเพื่อนร่วมงานด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เอ่อ... คือ... ฉันมารบกวนเวลาส่วนตัวพวกนายหรือเปล่าเนี่ย?" อีกฝ่ายทำหน้าเลิกลั่ก ทำท่าจะหันหลังกลับ "รู้ตัวก็ดี ไสหัวไปก่อนไป เดี๋ยวฉันตามไป" อาคเนย์ไล่เสียงเข้ม เมื่อเพื่อนร่วมงานเดินลับหายไป อาคเนย์ก็หันกลับมาหารินทร์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "เย็นนี้เลิกงานแล้วห้ามหนีกลับก่อน" วิศวกรหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ "ฉันจะไปส่งคุณที่คอนโด... และไม่ต้องเถียง เพราะฉันไม่ได้มาขอร้อง แต่มาประกาศิต" พูดจบร่างสูงก็หมุนตัวเดินตามเพื่อนร่วมงานไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้รินทร์ได้อ้าปากปฏิเสธแม้แต่คำเดียว รินทร์ยืนกำมือแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวขณะมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลับตาไป หัวใจในอกเต้นรัวแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากจุดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อก็ดังขึ้น รินทร์หยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิด คิดว่าเป็นข้อความงานจากลูกน้อง แต่ทว่า หน้าจอกลับปรากฏข้อความจากเบอร์แปลกปริศนา พร้อมกับรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ *รูปถ่ายนั้น... คือภาพด้านหลังของเขาและอาคเนย์ที่ยืนประชิดกันเมื่อครู่* และข้อความใต้ภาพนั้นทำเอาเลือดในกายของรินทร์เย็นเฉียบลงทันที *[ความลับของสถาปนิกคนเก่ง... ถ้าไม่อยากให้ทุกคนรู้ว่านายเป็นโอเมก้า พรุ่งนี้เที่ยง... มาเจอฉันที่ดาดฟ้าตึกร้างโซน B]* รินทร์ยืนตัวแข็งทื่อ โทรศัพท์ในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น ลลมหายใจสะดุดกึกเมื่อตระหนักได้ว่า... มีใครบางคนกำลังแอบมองพวกเขาอยู่ และกำลังใช้ความลับนี้มาเป็นเครื่องมือบีบบังคับเขา! ...โปรดติดตามตอนต่อไป... *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาเติมพลังใจให้กระต่ายพระจันทร์นะคะ)*