รอยร้าวในแบบร่าง

เสียงกระแทกแฟ้มแบบแปลนลงบนโต๊ะไม้สักทองดังสนั่น หักล้างความเงียบงันในห้องประชุมใหญ่จนแทบสะเทือน รินทร์สะดุ้งเล็กน้อยแต่นิ่งขรึมพอที่จะไม่แสดงอาการตื่นตระหนกออกมาให้ไอ้สถาปนิกหน้ายักษ์ฝั่งตรงข้ามได้ใจ ดวงตากลมโตตวัดมองสันกรามคมกริบที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนของอาคเนย์ อัลฟ่าหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งวิศวกรควบคุมโปรเจกต์คอมเพล็กซ์ยักษ์ใหญ่กำลังใช้สายตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อจ้องมองเขา "คุณเสียสติไปแล้วหรือไง รินทร์?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะคำรามลอดไรฟันดังขึ้น ทำลายบรรยากาศตึงเครียดให้พุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้น "เสาโครงสร้างหลักตรงจุดนี้ถูกคำนวณมาอย่างรัดกุมเพื่อรับน้ำหนักของสกายลอฟท์ แต่คุณกลับสั่งให้ทีมรื้อถอนผนังกระจกรับแรงแล้วเปลี่ยนเป็นสวนลอยฟ้าแบบเปิดโล่ง... คุณใช้อะไรคิด? เอาความสวยงามบ้าบอไร้สาระมาแลกกับความปลอดภัยของอาคารเนี่ยนะ!" "ถ้าคุณใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์สักนิด ไม่ใช่เอาแต่ใช้สัญชาตญาณดิบเถื่อนแบบอัลฟ่ามาตัดสิน คุณก็จะรู้ว่ากระจกเทมเปอร์หนาพิเศษที่ผมเลือกใช้มันรองรับแรงเฉือนได้มากกว่าเหล็กกล้าบางประเภทเสียอีก อาคเนย์!" รินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมไม่แพ้กัน ดวงตาคู่สวยฉายแววพยศจนน่าหมั่นไส้ "ผมเป็นหัวหน้าทีมออกแบบ โปรเจกต์นี้สุนทรียศาสตร์ต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง ไม่ใช่สร้างตึกกล่องปูนเปลือยไร้รสนิยมแบบที่คุณชอบ!" "รสนิยมเหรอ?" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปผุดลุกขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันจากฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ป่าดิบที่เจือความเกรี้ยวกราดแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องประชุมเริ่มอึดอัด อัลฟ่าหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่รินทร์นั่งอยู่โน้มตัวลงต่ำจนระยะห่างเหลือเพียงคืบ "ถ้าตึกมันถล่มลงมาเพราะความหัวรั้นของคุณ สุนทรียศาสตร์บ้านี่แหละที่จะฝังพวกเราทุกคนลงไปในซากปรักหักพัง!" รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะกลิ่นฟีโรโมนดิบเถื่อนที่พยายามข่มขู่เขานี่แหละที่ทำให้ต่อมกลิ่นใต้ผิวหนังของโอเมก้าเริ่มร้อนผ่าว ร่างบางพยายามฝืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อกดกลั้นอาการต่อต้านทางชีวภาพที่กำลังตื่นตัว เขากำมือแน่นใต้โต๊ะจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ปากก็ยังคงแข็งไม่ยอมลดละ "ถ้าคุณไม่มั่นใจในฝีมือผม ก็ไปฟ้องผู้บริหารแล้วขอเปลี่ยนตัวสถาปนิกซะสิครับ... อ้อ ไม่สิ คุณกล้าพอหรือเปล่าล่ะ หรือกลัวว่าถ้าไม่มีผม โปรเจกต์ที่คุณดึงดันจะทำร่วมกันมันจะจืดชืดจนไม่มีใครอยากมอง!" คำพูดท้าทายนั้นทำให้ดวงตาคมกริบของอาคเนย์วาวโรจน์ขึ้นไปอีก มือหนายื่นลงไปทาบกับขอบโต๊ะทั้งสองข้าง กักขังร่างของโอเมก้าตัวน้อยให้อยู่ในอาณัติทันที ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามทำให้กลิ่นอายอันตรายจากอัลฟ่าโอบล้อมรินทร์ไว้ทุกทิศทาง จนสถาปนิกหนุ่มต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติ "คุณคิดว่าผมไม่กล้าเหรอ รินทร์?" อาคเนย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นที่น่าขนลุก "ถ้าการทำงานร่วมกับคุณมันทำให้ผมต้องมานั่งเสี่ยงกับความดื้อด้านอย่างไร้เหตุผล... ผมยินดีที่จะเซ็นอนุมัติยุบโปรเจกต์นี้มันซะเดี๋ยวนี้เลย" คำว่า 'ยุบโปรเจกต์' กระแทกเข้ากลางใจของรินทร์อย่างจัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความมั่นใจที่เคยมีพล Sอวบอั่นร่วงหล่นลงไปกองที่ตาตุ่ม นี่ไม่ใช่แค่การประคารมกันเล่นๆ เหมือนทุกครั้ง อาคเนย์เอาจริง! โปรเจกต์นี้คือหยาดเหงื่อและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่รินทร์ยอมเอาสถานะโอเมก้าที่ปกปิดมาเนิ่นนานเข้าแลก หากมันต้องพังทลายลงด้วยมือของเขาเองเพราะอีโก้ที่ค้ำคอ... มันคุ้มกันแล้วจริงๆ หรือ? บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ตัดกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ รินทร์เม้มปากแน่น ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดด้วยความจริงที่ว่า เขายอมให้อาคารหลังนี้ถูกสร้างขึ้นไม่ได้ หากปราศจากการยอมรับจากวิศวกรผู้ตรวจทานคนนี้ "คุณ... พูดจริงเหรอ?" รินทร์เค้นเสียงถามออกไปได้แค่นั้น ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความคับแค้นใจผสมปนเปกับความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายสัปดาห์ อาคเนย์ชะงักไปเล็กเมื่อเห็นประกายความไหววูบในดวงตาคู่สวยที่มักจะแข็งกร้าวใส่เขาเสมอ ฟีโรโมนกดดันที่เคยแผ่ออกมาถูกดึงกลับอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความเงียบงันที่กดดันไม่แพ้กัน วิศวกรหนุ่มผละตัวออกห่างเล็กน้อย แต่ยังคงยืนจ้องมองร่างบางที่กำลังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรทำลายความเงียบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งรินทร์และอาคเนย์หันไปมองพร้อมกัน ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของเลขาธิการฝ่ายบริหารที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือถือซองเอกสารสีน้ำตาลทึบยื่นมาข้างหน้า "คุณอาคเนย์ครับ... คุณรินทร์... คือว่ามีเรื่องด่วนส่งตรงมาจากท่านประธานครับ" เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินทร์เย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ "มีคนส่งพัสดุนิรนามมาที่ห้องทำงานท่านประธาน... ข้างในเป็นข้อมูลลับทั้งหมดที่พิสูจน์ได้ว่า... คุณรินทร์ปกปิดสถานะโอเมก้าเพื่อเข้ามารับตำแหน่งสถาปนิกในโปรเจกต์นี้ครับ!"