ความต่างที่ลงตัว

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะทุบผนังรับแรงเฉือนตรงนี้ทิ้งเพื่อทำเป็นกระจกใสพาโนรามาล่ะก็ ฉันเกรงว่าโครงการนี้คงไม่ต้องรอให้เปิดประมูลหรอกค่ะ น่าจะได้พากันไปนอนในคุกข้อหาก่อสร้างอาคารมรณะก่อนพอดี" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความหงุดหงิดจงใจกระแทกใส่หูของสถาปนิกสาวผู้กำลังยืนกอดอกแน่น รินทร์ตวัดสายตาคมกริบมองร่างสูงใหญ่ของวิศวกรโครงสร้างประจำโครงการอย่างไม่เกรงกลัว อาคเนย์ยืนค้ำหัวเธออยู่ไม่ไกล กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ปนความเย็นยะเยือกของอัลฟ่าระดับสูงแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบตัวจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ แต่ขอโทษเถอะ... สำหรับรินทร์แล้ว กลิ่นพวกนั้นเป็นได้แค่ลมปากทางที่น่ารำคาญเท่านั้นแหละค่ะ "คุณอาคเนย์ช่วยกรุณาใช้สมองซีกซ้ายที่มีรอยหยักมากกว่าคนปกติสักนิดคิดตามนะคะ ผนังตรงนั้นน่ะมันรับน้ำหนักแค่ส่วนต่อ extended slab ไม่ใช่ core wall หลักสักหน่อย! การที่ดีไซน์มันจะสวยและขายได้ มันต้องมีความโปร่งโล่ง ไม่ใช่อุดอู้ทึบตันเหมือนบังเกอร์หลบภัยสงครามนิวเคลียร์ที่คุณออกแบบมาให้ลูกค้านะคะ!" รินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมทุกพยางค์ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่มีใครยอมใคร นี่คือการลงพื้นที่สำรวจไซต์งานจริงวันแรกของโครงการ "เซฟโซน" คอนโดมิเนียมแนวคิดใหม่ที่จับเอาสถาปนิกจอมดีไซน์อย่างเธอ กับวิศวกรจอมเนี๊ยบอย่างเขามาขยี้ประสาทใส่กันในโปรเจกต์เดียวกัน พื้นที่โล่งกว้างของอาคารดิบๆ เต็มไปด้วยฝุ่นปูนและโครงเหล็ก กลับกลายเป็นสนามประลองยุทธ์ขนาดย่อมที่ระอุไปด้วยอุณหภูมิความเดือดดาลของคนทั้งคู่ อาคเนย์ไม่ตอบทันที ดวงตาคมดุภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองแบบแปลนในมือสลับกับใบหน้าเชิดรั้นของคนตรงข้าม เขาขยับตัวเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างคุกคาม ความสูงที่ทิ้งห่างกันร่วมคืบทำให้เขาสามารถกดสายตามองเธอลงมาได้อย่างถนัดถนี่ กลิ่นอายความเป็นอัลฟ่าพยายามแผ่ขยายเพื่อข่มขวัญ ทว่ารินทร์กลับเชิดคางขึ้น ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว แม้ในใจจะแอบผวาต่อแรงกดดันทางชีววิทยาที่พยายามบังคับให้โอเมก้าอย่างเธอต้องสยบยอม แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่... เธอไม่มีทางก้มหัวให้ไอ้มนุษย์หินนี่เด็ดขาด! "คุณรินทร์กำลังเอาความสวยงามที่จับต้องไม่ได้ มาแลกกับความปลอดภัยของชีวิตมนุษย์นะคะ" อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมาต่ำ เสียงกระซิบพร่าต่ำลอดไรฟันอย่างอดกลั้น "ตึกหลังนี้ไม่ได้สร้างไว้เพื่ออวดโฉมในนิตยสารสถาปัตยกรรม แต่มันสร้างเพื่อให้คนอยู่รอดปลอดภัย... และถ้าโครงสร้างพัง ดีไซน์สวยหรูบ้าบออะไรของคุณ มันก็เป็นแค่เศษปูนไร้ค่า" "แต่ถ้าตึกมันทึบจนเหมือนกรงขัง หมาที่ไหนมันจะอยากควักกระเป๋าซื้อล่ะคะคุณวิศวกร!" รินทร์เถียงกลับทันที ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกันอยู่แล้วในจังหวะที่เธอขยับตัวเข้าหาเพื่อเน้นย้ำคำพูด แรงปะทะของคารมและอารมณ์ทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นอย่างประหลาด รินทร์สูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว กลิ่นสนซีดาร์ที่เคยคิดว่าน่ารำคาญ เมื่อเข้าใกล้ในระยะประชิดแบบนี้กลับมีกลิ่นอายของฝนแรกและไอแดดเจือจาง มันแปลกประหลาด... และมันทำให้ต่อมรับความรู้สึกใต้ผิวหนังของเธอรัญจวนอย่างน่าหงุดหงิด ขณะเดียวกัน อาคเนย์ที่ก้มมองดวงตาดื้อรั้นคู่นั้น ก็พลันชะงักไปชั่วขณะเมื่อกลิ่นหอมบางเบาคล้ายดอกไม้ป่าหลังฝนโปรยปรายเล็ดลอดผ่านบล็อกเกอร์ฟีโรโมนที่เธอฉีดกลบไว้ แม้จะเป็นกลิ่นที่จางมากๆ จนแทบจับไม่ได้ แต่อัลฟ่าสัญชาตญาณดิบในตัวเขากลับตื่นตัวและพยายามตะครุบจับกลิ่นนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย "ดื้อด้าน" อาคเนย์พึมพำเสียงพร่า ดวงตาคมเข้มเปลี่ยนไวน์โทนวับขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ "ปากเสีย" รินทร์สวนกลับทันควันโดยไม่ยอมลดสายตา ทั้งคู่ยืนจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ท่ามกลางเสียงลูกน้องในทีมก่อสร้างที่ต่างพากันเดินเลี่ยงหนีไปคนละทิศคนละทางเพราะไม่อยากโดนลูกหลงจากสนามอารมณ์นี้ บรรยากาศเงียบงันลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนสองคนที่ยืนอยู่ใจกลางไซต์งานร้าง ก่อนที่สงครามประสาทครั้งใหม่จะเริ่มต้นขึ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือแปะๆ ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังโครงสร้างเสาปูนเปลือย "โอ้โห... นี่พวกคุณสองคนมาสำรวจพื้นที่ หรือมาสวีทกันแน่ครับเนี่ย? หวานจนมดจะขึ้นโครงสร้างคอนกรีตหมดแล้วมั้ง" เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นของ 'ธนวิน' สถาปนิกุ่นรุ่นพี่และผู้ลงทุนร่วมของโครงการดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับร่างโปร่งที่เดินยิ้มร่าเข้ามาใกล้ โดยมีเลขาหน้าห้องเดินตามหลังมาติดๆ รินทร์สะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังออกจากวงล้อมของอาคเนย์ทันที ใบหน้าเนียนซับสี1เลือดฝาดขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะหงุดหงิดที่เกือบเผลอหลุดอาการประหม่าให้อัลฟ่าตรงหน้าเห็นต่างหาก ส่วนอาคเนย์ทำเพียงแค่ถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย ดึงสายตากลับจากการสำรวจเรือนร่างของคนตรงหน้าอย่างเสียดาย แล้วปั้นหน้าเรียบเฉยกลับสู่โหมดการทำงานมืออาชีพในเสี้ยววินาที "ไม่มีใครสวีทอะไรทั้งนั้นแหละค่ะคุณวิน รินกำลังคุยเรื่องความปลอดภัยพื้นฐานที่คนทำดีไซน์มักจะมองข้ามต่างหาก" อาคเนย์ตอบเสียงเรียบ แต่สายตายังคงเหลือบมองรินทร์ที่เชิดหน้าหนีไปอีกทาง "เหรอครับ? แต่เมื่อกี้ผมเห็นหน้าพวกคุณห่างกันไม่ถึงคืบ..." ธนวินกลั้วหัวเราะในลำคออย่างรู้ทัน ก่อนจะหรี่ตามองคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อ้อ... พอดีเลยครับ ในเมื่อพวกคุณยังตกลงกันไม่ได้เรื่องแบบแปลนชั้นสาม ผมมีข่าวกรองวงในมาแจ้ง... ทางเจ้าของโครงการใหญ่วันนี้เขาเปลี่ยนใจกระทันหัน..." ธนวินเว้นจังหวะนิด and กวาดสายตามองหน้าทั้งรินทร์และอาคเนย์สลับกันด้วยแววตาเป็นประกาย "เขาบอกว่า จะเดินทางมาตรวจไซต์งานด้วยตัวเอง... และตอนนี้... รถของเขาก็เพิ่งเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าโครงการแล้วครับ" กระต่ายพระจันทร์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นระทึกไปกับความหัวดื้อของทั้งคู่ในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!