แบบแปลนแห่งความวุ่นวาย

"ถ้าคุณแก้แบบแปลนนี้ด้วยสมองซีกที่ใช้คิดเรื่องสร้างสะพาน ฉันแนะนำว่าเอาเวลาไปตรวจความแข็ง แรงของเสาเข็มแล้วปล่อยงานดีไซน์ให้คนที่มีรสนิยมทำเถอะค่ะ คุณอาคเนย์" น้ำเสียงใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบ รินทร์ในชุดสูทผ้าลินินสีเทาอ่อนตัดเย็บอย่างประณีตยืนกอดอก ปลายคิ้วเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดระคนดูแคลนร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม กลิ่นฟีโรโมนจางๆ ที่พยายามกดข่มไว้อย่างแนบเนียนของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้โอเมก้าหนุ่มอย่างเขาเกรงกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม รินทร์กลับยิ่งอยากเอาชนะผู้ชายที่ถือดีว่าจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังระดับโลกคนนี้ให้ราบคาบ โครงการ 'Aethelgard' คอนโดมิเนียมลักชัวรีใจกลางเมืองมูลค่าหลายพันล้านบาทกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และนรกคงส่งบทลงโทษมาให้เขาแน่ๆ ถึงได้ส่งให้อาคเนย์ วิศวกรโครงสร้างผู้ได้ชื่อว่าเนี๊ยบ เย็นชา และไร้หัวใจที่สุดในวงการ มาเป็นหัวหน้าทีมฝั่งวิศวกรรมประกบคู่กับเขาที่เป็นสถาปนิกหลักของโปรเจกต์นี้ ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าห้องประชุม อาคเนย์ก็เปิดฉากด้วยการตีตกแบบแปลนส่วนระเบียงกระจกโค้ง โดยอ้างเหตุผลเรื่องแรงลมและความปลอดภัยที่ดูเหมือนจะเซฟเกินเหตุ จนพื้นที่ใช้สอยหรูหราที่รินทร์บรรจงออกแบบมาแทบไม่เหลือเค้าเดิม "รสนิยมของคุณมันสวยงามดีครับ... บนกระดาษนะ" อาคเนย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนแสงไฟสีสวลีราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรง ร่างสูงใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากความเป็นอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องประชุมลดฮวบลงหลายองศา แต่อาคเนย์ไม่ได้ก้าวเข้ามาคุกคามด้วยกำลัง เขากลับเดินเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานที่มีแบบแปลนแผ่นใหญ่กางอยู่ ปลายนิ้วแข็งแรงเคาะลงบนจุดที่รินทร์ออกแบบอย่างแม่นยำ "แต่ถ้าลมพายุฤดูร้อนพัดเข้ามุมนี้ด้วยความเร็วแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง กระจกเทมเปอร์ความหนาเท่าที่คุณเสนอจะกลายเป็นเศษแก้วชิ้นเล็กๆ ที่ตกลงไปบดขยี้หัวใจของคนที่เดินอยู่ข้างล่าง คุณอยากให้ตึกนี้เป็นแลนด์มาร์กหรือเป็นฆาตกรต่อเนื่องกันแน่ครับ คุณสถาปนิก" คำพูดเจ็บแสบที่ย้อนศรกลับมาทำเอารินทร์เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความมั่นใจในผลงานที่สะสมมาหลายปีถูกสั่นคลอนด้วยเหตุผลทางวิศวกรรมที่เถียงไม่ออก แต่ในฐานะโอเมก้าที่ต้องดิ้นรนพิสูจน์ตัวเองในสายอาชีพนี้มาโดยตลอด รินทร์ไม่มีวันยอมเสียหน้าให้ผู้ชายปากร้ายคนนี้เด็ดขาด "ก็เพราะฉันรู้ว่าลมพายุจะมาทางไหน ฉันถึงได้เพิ่มโครงสร้างเหล็กพิเศษไว้ด้านในแล้วไงคะ! แต่คุณอาคเนย์ต่างหากที่ไม่อ่านโน้ตย่อส่วนขยายที่ฉันแนบไว้ท้ายเล่ม เพราะมัวแต่เอาเวลาไปจับผิดเรื่องไร้สาระ!" รินทร์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานเช่นกัน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นราวกับดอกไม้ป่าหลังฝนตกของโอเมก้าเล็ดลอดผ่านแผ่นปิดกั้นฟีโรโมนออกมาแตะจมูกของอัลฟ่าหนุ่ม มันไม่ใช่กลิ่นที่เย้ายวนจนน่ารำคาญ แต่เป็นกลิ่นที่ปลุกสัญชาตญาณบางอย่างในตัวอาคเนย์ให้ตื่นขึ้นอย่างดุดัน อาคเนย์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบก้มลงมองสบตากับคนตัวเล็กกว่าที่ยืนจ้องเขาตาไม่กะพริบ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหมายว่ายอมจำนน แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่พบว่าเหยื่อในกรงนี้น่าสนใจกว่าที่คิดไว้เยอะ "คุณอ่านโน้ตย่อแล้วเหรอครับ..." อาคเนย์จงใจโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้ใบหูของรินทร์ เสียงทุ้มต่ำที่จงใจลดระดับลงทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของสถาปนิกหนุ่มลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย "แต่ผมว่า... คุณน่าจะเอาเวลาทั้งหมดไปใส่ใจเรื่องการควบคุมอารมณ์ตัวเองมากกว่าจะมานั่งเถียงผมนะ ฟีโรโมนของคุณมันรั่วออกมาจนทีมงานข้างหลังเริ่มไม่มีสมาธิทำงานกันหมดแล้วครับ" คำทักทายที่จี้จุดเด่นทำให้รินทร์หน้าถอดสีทันที มือเรียวรีบเอื้อมไปหยิบแผ่นแปะระงับกลิ่นในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างลนลาน ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนสมองแทบระเบิด กล้าดียังไงมาทักเรื่องฟีโรโมนต่อหน้าคนอื่น! "คุณอาคเนย์! มันจะมากเกินไปแล้วนะ!" รินทร์ตวาดแว้ดพร้อมกับเงื้อมือขึ้นหมายจะผลักอกอีกฝ่ายให้ถอยห่าง แต่อาคเนย์ไวกว่า เขารวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้ด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงบีบที่มั่นคงแต่ไม่ถึงกับเจ็บทำให้รินทร์ต้องขยับเข้าไปประชิดตัวอาคเนย์โดยอัตโนมัติ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ ดวงตาสสีเข้มของอัลฟ่าหนุ่มไม่ได้มีความเย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความท้าทายและบางสิ่งที่ร้อนแรงเกินกว่าจะควบคุม ก่อนที่รินทร์จะทันได้อ้าปากด่ากราดเป็นชุด ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง *คลิ๊ก... คลั๊ก...* พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณอาคเนย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะที่ไซต์งานโซน B... เสาเข็มต้นหลักเกิดการทรุดตัวกะทันหัน ทีมหน้างานติดต่อใครไม่ได้เลยค่ะ!" อาคเนย์ปล่อยข้อมือของรินทร์ทันที รัศมีความเยือกเย็นและดุดันกลับมาครอบ ร่างสูงหันขวับไปมองผู้จัดการโครงการด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะหันกลับมามองสถาปนิกหนุ่มที่ยืนหอบหายใจด้วยความโมโห "เลิกเถียงกันเรื่องแบบแปลนบนกระดาษได้แล้วครับคุณสถาปนิก..." อาคเนย์คว้ากระเป๋าเอกสารขึ้นมาพาดบ่า น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยสั่งเฉียบขาดโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "...ถ้าไม่อยากให้ตึกที่คุณฝันอยากจะสร้างมันพังลงมากองกับพื้นก่อนจะได้ตอกเสาเข็มต้นสุดท้าย ก็ตามผมไปดูผลงานจริงที่ไซต์งานเดี๋ยวนี้!" กระต่ายพระจันทร์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมเดินทางเปิดฉากความวุ่นวายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!