กลิ่นฟีโรโมนที่เกินควบคุม

"ถ้าคุณยังเดินเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณมีเจตนาคุกคามพื้นที่ส่วนบุคคลนะคะ คุณอาคเนย์" เสียงหวานที่พยายามบังคับให้ราบเรียบและมั่นคงเอ่ยขึ้น ทว่ากลับสั่นพร่าเล็กน้อยในตอนท้ายอย่างน่าหงุดหงิด รินทร์ถอยหลังจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับเสาปูนเปลือยเนื้อหยาบของไซต์งานก่อสร้างที่ยังไม่แล้วเสร็จ ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มที่ก้าวเข้ามาประชิดด้วยแววตาแข็งกร้าว แต่นั่นไม่ได้ทำให้คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอัลฟ่าสายดุอย่างอาคเนย์สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย กลิ่นอายความกดดันรอบตัวเขาราวกับคลื่นความร้อนที่แผ่ขยายออกทีละน้อย ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรและฝุ่นละอองจากการก่อสร้าง อาคเนย์หยุดยืนห่างออกไปเพียงคืบเดียว ดวงคมกริบกวาดตามองสถาปนิกหนุ่มตั้งแต่ปลายผมจรดรองเท้าเซฟตี้ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะเยาะหยันแต่ก็เจือความเอ็นดูไว้อย่างแนบเนียน "พื้นที่ส่วนบุคคลอะไรกันครับ คุณสถาปนิก... นี่มันเขตรับผิดชอบโครงสร้างของผม แปลนที่คุณออกแบบมามีปัญหาตรงรอยต่อคานชั้นสี่ ถ้าผมไม่เข้ามาดูใกล้ๆ แบบนี้ แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณตั้งใจจะเอาตึกนี้ถล่มลงมาทับหัวคนงานหรือเปล่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้น พร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นยันกับเสาปูนกักขังร่างโปร่งไว้ตรงกลาง กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นไม้สนซีดาร์เจือความเย็นยะเยือกของอัลฟ่าหนุ่มเริ่มรั่วไหลออกมาทีละนิดเพื่อกดดันให้คู่สนทนาจำนน แต่สำหรับรินทร์แล้ว มันกลับให้ผลลัพธ์ที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ร่างบางรู้สึกเหมือนลมหายใจเริ่มติดขัดไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะอุณหภูมิในร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก สัญชาตญาณดิบภายในกรีดร้องเตือนภัย สีหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความโกรธเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมและกรอบหน้าสวย *แย่แล้ว... บล็อกเกอร์กันกลิ่นเสื่อมสภาพเหรอวะเนี่ย!* รินทร์สบดด่าในใจอย่างตื่นตระหนก แผ่นปะระงับฟีโรโมนที่ต้นคอเริ่มอุ่นร้อนจนแสบผิว ยาที่อุตส่าห์กลืนกินเข้าไปก่อนเข้าไซต์งานกำลังหมดฤทธิ์เร็วกว่ากำหนด อาจจะเป็นเพราะความเครียดสะสมและการปะทะคารมกับอีตา วิศวกรปากร้ายนี่ติดต่อกันร่วมชั่วโมง กลิ่นหวานละมุนของดอกราตรีที่ถูกเก็บกดไว้ใต้จิตใต้สำนึกเริ่มเล็ดลอดออกมาผสมผสานกับอากาศร้อนอบอ้าว "ถอยไป..." รินทร์กัดฟันกรอด ฝ่ามือเรียวพยายามดันอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ทว่าแรงของโอเมก้าในยามที่ฮีทกำลังจะคืบคลานเข้ามานั้นช่างน้อยนิดเหลือเกิน ยิ่งสัมผัสโดนกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้เสื้อช็อปวิศวกร ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของรินทร์พร่าเลือนลงทุกที อาคเนย์ชะงักไปเล็กน้อย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันทีที่จมูกโด่งเป็นสันคมสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมแปลกประหลาดที่ลอยฝ่ากลิ่นฝุ่นปูนและควันบุหรี่เข้ามาแตะจมูก กลิ่นหอมหวานละมุนละไมราวกับดอกไม้บานยามค่ำคืน กลิ่นที่กระตุ้นสัญชาตญาณความเป็นอัลฟ่าให้ตื่นตัวอย่างรุนแรงจนเลือดในกายสูบฉีดพลุกพล่าน ดวงตาสีเข้มเปลี่ยนเป็นล้ำลึกขึ้นในชั่วพริบตา อาคเนย์ก้มมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ริมฝีปากเริ่มแดงก่ำเพราะแรงขบเม้ม ดวงตากลมฉ่ำน้ำด้วยความทรมาน และที่สำคัญที่สุด... ร่างกายที่เคยยืนหยัดอย่างมั่นใจ กลับอ่อนปวกเปียกจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น "รินทร์..." เสียงทุ้มที่เคยดุดันกลับแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนาที่ยันเสาไว้เปลี่ยนมาคว้าเอวบางเอาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณเพื่อพยุงไม่ให้อีกฝ่ายล้มลง "คุณเป็นอะไร ทำไมตัวร้อนขนาดนี้" "ปล่อย... ออกไปนะ..." รินทร์หอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าหวานซบลงกับอกแกร่งอย่างลืมตัว ความหอมและไออุ่นจากตัวอัลฟ่าตรงหน้าช่างเย้ายวนใจจนน่ากลัว สัญชาตญาณโอเมก้าสั่งให้โหยหาการปกป้องและการเติมเต็มจากผู้ชายคนนี้ แต่วิญญาณความเป็นสถาปนิกผู้เย่อหยิ่งกลับกรีดร้องห้ามปราม "คุณกำลังฮีท..." อาคเนย์พึมพำกับตัวเองด้วยความตกใจ ระคนความมัวเมาที่เริ่มเข้าครอบงำสมอง กลิ่นฟีโรโมนของรินทร์ตอนนี้รุนแรงเสียจนกำแพงความอดทนของอัลฟ่าหนุ่มพังทลายลงในพริบตา เขารู้ดีว่าสถานการณ์นี้อันตรายแค่ไหน หากมีคนงานคนอื่นเดินผ่านมาเห็นเข้า ความลับที่รินทร์พยายามปกปิดมาตลอดจะต้องพังพินาศ และที่สำคัญ... ตัวเขาเองก็อาจจะควบคุมสัญชาตญาณดิบของตัวเองไม่ได้เช่นกัน "ออกไปสิ... บอกให้ถอยไปไง!" รินทร์เงยหน้าขึ้นต่อ Aว่า พยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายผลักอกอาคเนย์สุดแรง แต่ภาพตรงหน้ากลับหมุนเคว้งจนต้องหลับตาปี๋ อาคเนย์ไม่ยอมปล่อย เขารวว์เอวบางเข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ร่างสูงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณชั้นสามที่เงียบเชียบเนื่องจากเป็นช่วงพักเที่ยงของคนงาน ก่อนจะตัดสินใจอุ้มร่างที่กำลังสั่นเทาขึ้นแนบอกด้วยพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด "อย่าดื้อน่า รินทร์ คุณจะตายอยู่แล้วถ้ายังฝืนอยู่แบบนี้" อาคเนย์เอادเสียงเข้ม ดึงเสื้อแจ็คเก็ตของตัวเองมาคลุมร่างอีกฝ่ายไว้เพื่ออำพรางกลิ่นฟีโรโมนที่ฟุ้งกระจาย ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ไปยังห้องพักวิศวกรชั่วคราวที่อยู่มุมตึก รินทร์หมดแรงจะต่อต้าน ทำได้เพียงซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง สูดดมกลิ่นไม้สนซีดาร์ที่ช่วยบรรเทาความทรมานในร่างกายลงได้บ้างอย่างน่าประหลาด ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในท้องจนแยกไม่ออกว่านี่คือความกลัวหรือความต้องการกันแน่ ประตูกระจกห้องพักถูกผลักเปิดออกด้วยความเร่งรีบ อาคเนย์วางร่างบางลงบนโซฟาหนังยาวอย่างทะนุถนอม ทว่าทันทีที่เขากำลังจะผละมือออกเพื่อไปหยิบยาระงับฮีทสำรองในลิ้นชัก รินทร์กลับคว้าปกเสื้อของเขาไว้แน่น ดวงตาส่ำน้ำเงยขึ้นสบตาด้วยแววตาเว้าวอนที่เจ้าตัวไม่มีทางแสดงออกมาในยามปกติ "อย่าเพิ่งไป..." เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาแทบไม่เป็นภาษา อาคเนย์ชะงัก ก้มมองมือเรียวที่กำเสื้อเขาแน่นจนข้อต่อขาวโพลน ในขณะที่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนเงาของเขาชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความร้อนรุ่มที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้มอดไหม้ ก่อนที่อาคเนย์จะได้เอื้อำนคำพูดใดออกมาเพื่อดึงสติ เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศอันตึงเครียดขึ้นเสียก่อน ตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนเรียกชื่อเขาจากด้านนอก "เฮ้ย อาคเนย์! แกอยู่ในนั้นหรือเปล่า หัวหน้าคนงานตามหาแปลนโครงสร้างชั้นสี่ด่วนเลยวะ!" กระต่ายพระจันทร์ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นระทึกไปกับความซึนของพี่อาคเนย์กับน้องรินทร์ในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!