การเปิดใจที่ยังไม่สมบูรณ์

"ผมไม่ได้ต้องการคนมาสมเพช... โดยเฉพาะคุณ" รินทร์พ่นคำพูดนั้นออกมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจที่ยังไม่เป็นจังหวะ มือเรียวพยายามปาดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนข้างแก้มออกอย่างลวกๆ ในขณะที่ดวงตาเรียวรีสั่นระริกจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเขา สภาพของรินทร์ตอนนี้ดูไม่ได้เลย ชุดสูทตัวเก่งยับยู่ยี่ เนคไทถูกกระชากจนหลุดลุ่ย กลิ่นฟีโรโมนอ่อนๆ ที่พยายามจะกดไว้ด้วยยาระงับอาการกลับฟุ้งกระจายออกมาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอัลฟ่าระดับสูงอย่างอาคเนย์ อาคเนย์ไม่ได้พูดอะไร เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสภาพที่แตกสลายของคนตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านยาก ก่อนที่เขาจะก้าวฉับเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะหนักแน่น มันบีบเค้นหัวใจของรินทร์จนแทบหยุดเต้น "ใครบอกว่าผมมาที่นี่เพื่อสมเพชคุณ" อาคเนย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นไม่ได้มีความเย้ยหยัน แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างประหลาด เขาปิดประตูห้องทำงานลงช้าๆ ตัดขาดโลกภายนอกออกไปอย่างสิ้นเชิง "แล้วจะมาทำไม... มาดูผลงานการออกแบบที่พังไม่เป็นท่าของสถาปนิกที่อ่อนหัดอย่างฉันเหรอ? เชิญเลยครับ คุณอาคเนย์ คุณมันชอบอยู่แล้วนี่... การที่ได้เห็นคนอื่นทำพลาด เพื่อที่คุณจะได้ยืนอยู่บนจุดที่สูงกว่าโดยไม่ต้องลงแรง" รินทร์แค่นยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง ความโกรธขึ้งถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความถือดี อาคเนย์หยุดยืนอยู่ห่างจากรินทร์เพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นอายของเขาเริ่มกดทับจนอากาศในห้องดูจะเบาบางลง เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมปลดกระดุมสูทและทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของรินทร์อย่างหมดแรง ไม่ใช่ท่าทางของคนที่มาเพื่อหาเรื่อง แต่เป็นท่าทางของคนที่พยายามแบกโลกทั้งใบไว้จนหลังจะหัก "คุณรู้ไหมรินทร์... บางทีผมก็เหนื่อย" ประโยคที่คาดไม่ถึงหลุดออกมาจากปากคนที่ใครๆ ต่างก็ยกย่องว่าสมบูรณ์แบบที่สุดในวงการวิศวกร รินทร์ชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "คุณเนี่ยนะเหนื่อย? โลกมันกำลังจะแตกหรือไงถึงได้เห็นอาคเนย์ผู้ไร้ที่ติมานั่งคร่ำครวญแบบนี้" รินทร์ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความแข็งกร้าวลงเล็กน้อย "ก็ไอ้ภาพลักษณ์ 'คนสมบูรณ์แบบ' นี่แหละที่กำลังฆ่าผม" อาคเนย์หลับตาลง พิงศีรษะกับพนักเก้าอี้ "ต้องตัดสินใจให้ถูกต้องเสมอ ต้องไม่มีความผิดพลาด ต้องเป็นผู้นำที่ทุกคนเชื่อมั่น... รินทร์ คุณรู้ไหมว่าการที่ต้องทำตัวแข็งแกร่งตลอดเวลาจนแม้แต่จะร้องไห้ยังทำไม่ได้น่ะ มันทรมานแค่ไหน" คำสารภาพนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางความรู้สึกของรินทร์ เขาไม่เคยเห็นอีกฝ่ายในมุมนี้ มุมที่ไร้เกราะป้องกัน มุมที่ยอมรับว่าตัวเองก็เป็นแค่คนธรรมดาที่มีขีดจำกัด รินทร์เดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าที่เคยดูน่าเกรงขาม ตอนนี้กลับเจือไปด้วยความอ่อนแอที่เขาสัมผัสได้ชัดเจน "แล้วทำไมต้องทำตัวสูงส่งนักล่ะ... ในเมื่อคุณก็แค่คนคนหนึ่ง" รินทร์เอ่ยเสียงเบา จังหวะหัวใจของเขาเริ่มเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป "ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น ผมก็คงไม่มีโอกาสได้ยืนอยู่ข้างๆ คนที่เอาแต่เถียงผมทุกคำอย่างคุณหรอก" อาคเนย์ลืมตาขึ้นมองสบตาเขา สายตาที่เคยดุดันบัดนี้มีเพียงความเว้าวอนที่ปิดไม่มิด "ผมก็แค่อยากเป็นคนที่คุณพึ่งพาได้... แม้ว่าในวันที่ผมเองก็แทบจะยืนไม่ไหวก็ตาม" รินทร์นิ่งอึ้ง คำพูดของอาคเนย์เหมือนแรงดึงดูดที่ทำให้เขาขยับเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจตีกันวุ่นวาย ความจริงที่ว่าเขาเป็นโอเมก้าที่ต้องปกปิดตัวตนกำลังร้องเตือนให้ถอยห่าง แต่มือของเขากลับเผลอเอื้อมไปแตะที่ไหล่หนาของอาคเนย์เบาๆ โดยสัญชาตญาณ "คุณมันบ้า... บ้าที่สุดเลยอาคเนย์" "ผมบ้าเพราะคุณ... รินทร์" อาคเนย์คว้าข้อมือรินทร์ไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรง แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงให้รินทร์ไม่ไปไหน ในจังหวะที่บรรยากาศในห้องกำลังอบอวลไปด้วยเคมีที่ซับซ้อนของทั้งสอง อารมณ์ของอัลฟ่าและโอเมก้าที่กำลังสอดประสานกันจนน่าใจหาย รินทร์ก้มลงมองใบหน้าของคนที่เคยเป็นคู่ปรับตัวฉกาจ บัดนี้เขากลับเห็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังรอคอยการยอมรับอย่างสุดหัวใจ รินทร์กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ความลับที่เขากดทับไว้ในใจกำลังจะหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูด้านนอกถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินเข้ามาโดยไม่คิดจะเคาะห้อง รินทร์และอาคเนย์สะดุ้งสุดตัวและถอยห่างจากกันโดยอัตโนมัติ รินทร์หันขวับไปมองที่ประตูด้วยหัวใจที่แทบหลุดออกมาจากอก เมื่อเขาเห็นร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น—ชายที่เขาเกลียดชังที่สุดและเป็นคนเดียวที่รู้ 'ความลับ' เรื่องสถานะโอเมก้าของเขาดีที่สุด "คุณอาคเนย์... ดูเหมือนผมจะขัดจังหวะช่วงเวลาสำคัญของ 'สถาปนิกตัวน้อย' ของผมอยู่หรือเปล่านะครับ?" รินทร์หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เมื่อเห็นสายตาเหยียดหยามของชายผู้มาใหม่ที่ส่งมายังเขาและอาคเนย์สลับกันไปมา ความรู้สึกเหมือนถูกขังไว้ในกรงเล็บแห่งความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยเริ่มกัดกินหัวใจของเขาอีกครั้ง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความซับซ้อนของหัวใจคู่นี้นะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยค่ะ!