แผนซ้อนแผน

“ถ้ายังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนั้นอีกสามวินาที ฉันจะถือว่าคุณยอมแพ้และต้องเป็นคนเลี้ยงมื้อค่ำเราไปตลอดสัปดาห์นี้นะคะ คุณอาคเนย์” เสียงหวานใสที่เจือความเย้าแหย่ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกทิ้งค้างไว้จากเหตุการณ์เมื่อครู่ ดวงตากลมโตของรินทร์ไม่ได้แสดงพิรุธแม้แต่น้อย แม้ว่าบุคคลที่สามซึ่งยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตูห้องพักพนักงาน จะกำลังเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบจะถอดรูปออกมาเป็นตัวการ์ตูนอยู่แล้วก็ตาม มัยรา โอเมก้าสาวดาวเด่นประจำแผนกประชาสัมพันธ์ กะพริบตาปริบๆ มองสภาพในห้องที่ดูอย่างไรก็ชวนให้คิดไปไกล รินทร์ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสบายๆ ผิดกับอาคเนย์ วิศวกรหนุ่มอัลฟ่าสายดุผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเย็นชา ที่เวลานี้กำลังยืนประชิดร่างบางจนแทบจะกลืนกิน แถมกลิ่นฟีโรโมนประจำตัวที่ปกติจะควบคุมไว้เสียสนิท กลับรั่วไหลออกมาเจือจางอบอวลทั่วห้องราวกับสัตว์ป่าที่กำลังแสดงความเป็นเจ้าของอาณาเขต “เอ่อ... คือว่า... ฉันแค่นเอาเอกสารงบประมาณส่วนของอีเวนต์เปิดตัวตึกมาให้ตรวจค่ะ ไม่คิดว่าพวกคุณจะ... กำลังประชุมเรื่องโปรเจกต์กันอย่าง... ‘เข้มข้น’ ขนาดนี้” มัยราลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากตามประสาคนชอบเสพข่าวซุบซิบในออฟฟิศ รินทร์ไหวไหลเบาๆ ไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เจ้าตัวส่งยิ้มหวานการค้ากลับไปให้พร้อมกับก้าวเท้าผละออกจากรัศมีอันตรายของอัลฟ่าหนุ่มอย่างแนบเนียน “ขอบคุณมากค่ะคุณมัยรา วางไว้ตรงนั้นได้เลย พอดีฉันกับคุณอาคเนย์เขาก กำลังเร่งเคลียร์ดีไซน์โครงสร้างกับแปลนสถาปัตย์ให้เสร็จก่อนกำหนดสัปดาห์หน้า ไม่อย่างนั้นโดนท่านประธานเฉ่งหูชาแน่ๆ” อาคเนย์ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง ความดุดันในแววตาถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดระคนเอ็นดูเมื่อเห็นโอเมก้าปากเก่งของเขายังคงลอยหน้าลอยตาแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าได้อย่างแนบเนียน ร่างสูงใหญ่ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อรักษาช่องว่าง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบด้วยมาดวิศวกรผู้เคร่งขรึมตามเดิม เพื่อไม่ให้ข่าวลือในออฟฟิศหลุดกรอบไปไกลกว่านี้ “ขอบคุณสำหรับเอกสารครับคุณมัยรา ออกไปแล้วช่วยปิดประตูให้สนิทด้วย งานนี้ถ้าไม่เร่งมือ มีหวังได้อยู่ยาวจนถึงสิ้นเดือนจริงๆ” อาคเนย์เน้นย้ำเสียงเข้ม แม้จะใช้สรรพนามและน้ำเสียงที่เป็นทางการ แต่สายตาคมกริบกลับเหลือบมองรินทร์ด้วยความหมายลึกซึ้งที่รู้กันแค่สองคน เมื่อประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าของมัยราที่เดินลับหายไปตามทางเดิน รินทร์ก็ทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้หมุนทันที พร้อมกับถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก ดวงตาเรียวตวัดมองคนตัวโตที่ยังยืนค้ำหัวอยู่ไม่เลิกรา “เกือบไปแล้วไหมล่ะคะ ถ้าคุณไม่มัวแต่ทำหน้ายักษ์ขู่คนอื่นเขา จนคนเข้าใจผิดคิดว่าเรากำลังทำอะไรมิachiมิร้ายกันอยู่” รินทร์บ่นอุบ พลางเปิดแฟ้มงานตรงหน้าขึ้นมากลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่เริ่มลามเลียพวงแก้ม อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้แล้วใช้มือหนาดึงเก้าอี้ของรินทร์ให้หมุนกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง ดวงตาคมกริบมองสำรวจคนปากเก่งด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ทีจะได้เห็น “แล้วใครกันล่ะที่ถอยหลังหนีไม่ทัน จนเกือบโดนฉันรวบกินกลางสำนักงานแบบนั้น หืม... คุณสถาปนิกตัวแสบ” อาคเนย์โน้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจให้ชิดริมฝีปากนุ่ม จนกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นไม้สนผสมซีดาร์ของอัลฟ่าโอบล้อมร่างบางไว้อีกครั้ง “ถอยเพื่อความเหมาะสมค่ะ ไม่ใช่เพราะกลัวคุณเสียหน่อย” รินทร์เชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก “เลิกเล่นนอกบทแล้วมาคุยเรื่องแผนงานจริงจังกันดีกว่าค่ะ ถ้าเรายังอยากได้โบนัสก้อนโตและเวลาพักผ่อนยาวๆ สัปดาห์หน้า” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนกลับมาสู่โหมดจริงจังอย่างรวดเร็ว สมกับเป็นมืออาชีพทั้งสองฝ่าย รินทร์ดึงแปลนสามมิติรุ่นล่าสุดขึ้นมาบนจอแท็บเล็ตขนาดใหญ่ นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดเชื่อมต่อระหว่างเสาหลักรับน้ำหนักกับผนังกระจกโค้งที่เพิ่งปรับแก้ใหม่ “ปัญหาของเราตอนนี้คือ ส่วนโครงสร้างรับแรงเฉือนตรงชั้นสิบสองที่กินพื้นที่ส่วนกระจกพาโนรามาของคุณ ถ้ายังใช้เสาเหล็กกล้าตามแบบเดิม ทัศนียภาพของห้องพักจะถูกบังไปเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งฉันไม่ยอมให้ดีไซน์งานชิ้นนี้เสียของเด็ดขาดนะคะ” รินทร์อธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตามุ่งมั่นสะท้อนแสงไฟจากจอภาพ อาคเนย์กอดอกพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกวาดมองแปลนวิศวกรรมสลับกับใบหน้าของคนพูด สมองส่วนวิเคราะห์คำนวณตัวเลขและโครงสร้างในหัวอย่างรวดเร็ว “ถ้าเปลี่ยนมาใช้ระบบคอมโพสิตเหล็กผสมคอนกรีตเสริมใยเหล็กความหนาพิเศษล่ะ? จะช่วยลดขนาดหน้าตัดของเสาลงได้ครึ่งหนึ่ง แถมยังรับแรงอัดได้มากกว่าเดิมสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ข้อเสียคือขั้นตอนการหล่อขึ้นรูปจะซับซ้อนขึ้น และกินเวลาหน้างานเพิ่มขึ้นอีกสองวัน ซึ่งจะทำให้แผนงานที่เราวางไว้รั้นชนกับเส้นตายพอดี” อาคเนย์เสนอทางออกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับทอประกายท้าทาย รินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว สถาปนิกสาวกัดริมฝีปากอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับวิศวกรหนุ่มด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คล้ายคลึงกัน “สองวันเหรอคะ? งั้นเราก็แค่ต้องตัดขั้นตอนการอนุมัติเอกสารซ้ำซ้อนระหว่างแผนกออกไปครึ่งหนึ่ง... และคุณก็ต้องเป็นคนเคลียร์กับทางฝ่ายจัดซื้อและผู้รับเหมาหน้างานเองทั้งหมด เพื่อให้ของส่งถึงไซต์งานเร็วกว่ากำหนดสี่สิบแปดชั่วโมง” อาคเนย์เลิกคิ้วสูงอย่างประหลาดใจ “คุณกำลังโยนภาระหนักอึ้งมาให้ฉันจัดการคนเดียวสินะคะ รินทร์?” “เรียกว่า ‘แบ่งงานตามความสามารถ’ ต่างหากล่ะคะ” รินทร์ยิ้มหวานหยดย้อย “ฉันออกแบบโครงสร้างที่สวยและยากที่สุดให้คุณแล้ว หน้าที่ประสานงานให้ราบรื่นก็ต้องเป็นของวิศวกรผู้แสนเพอร์เฟกต์อย่างคุณไม่ใช่เหรอคะ? หรือว่า... คุณกลัวว่าจะทำไม่ได้กันแน่ล่ะคะ?” คำพูดท้าทายนั้นทำให้มุมปากของอาคเนย์กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ อัลฟ่าหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้จนหน้าผากแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม จนรินทร์เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “สำหรับคุณแล้ว... ไม่มีคำว่าทำไม่ได้หรอกครับ” อาคเนย์กระซิบเสียงพร่า แววตาดุกลายร่างเป็นความคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง “แต่ถ้าผมจัดการทุกอย่างเสร็จก่อนกำหนดสามวันตามที่คุณต้องการ... เราคงต้องมาตกลง ‘รางวัล’ กันใหม่แล้วล่ะมั้งครับ” รินทร์ใจเต้นแรงขึ้นมาอีกระลอกกับข้อเสนอแนะแกมบังคับนั้น แต่วินาทีที่จะอ้าปากเถียงกลับ เสียงเตือนข้อความจากสมาร์ตโฟนบนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกกลางจังหวะความหวาน *ติ๊ง!* รินทร์เหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความจากระบบแจ้งเตือนภายในของบริษัทที่ส่งตรงถึงหัวหน้าโปรเจกต์ทั้งสองคน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความบรรทัดแรก “เกิดอะไรขึ้น?” อาคเนย์สังเกตเห็นความผิดปกติ จึงขยับเข้าไปดูหน้าจอร่วมด้วย ข้อความบนหน้าจอปรากฏตัวหนังสือชัดเจนจากอีเมลสืบสวนภายในของฝ่ายบริหารระดับสูง... หัวข้อระบุถึงการตรวจสอบความโปร่งใสในโปรเจกต์ตึกระฟ้า ที่ถูกยื่นร้องเรียนโดยไม่ประสงค์ออกนาม และชื่อของผู้ที่ถูกเรียกตัวเข้าพบเพื่อสอบสวนในเช้าวันพรุ่งนี้... กลับเป็นชื่อของ ‘อาคเนย์’ และ ‘รินทร์’ รินทร์หันขวับกลับมาสบตากับอาคเนย์ทันที ความเงียบงันอันเย็นเยียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้งในพริบตาเดียว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ --- **กระต่ายพระจันทร์**