ระยะห่างที่หายไป

กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนป่าผสมความเย็นยะเยือกของอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ไม่ได้อบอวลแค่ในอากาศ แต่มันกำลังบีบอัดพื้นที่รอบกายรินทร์ให้แคบลงจนแทบหายใจไม่ออก กระจกใสบานใหญ่เย็นเฉียบที่แผ่นหลังแนบอยู่ตัดกับความร้อนผ่าวของฝ่ามือใหญ่ที่ทาบกั้นไว้เหนือศีรษะ รินทร์เชิดคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความสั่นไหวในดวงตา ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามดึงความมั่นใจกลับคืนมาให้มากที่สุด "ถอนมือออกไปนะคะ คุณอาคเนย์... แล้วก็เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างไร้เหตุผลสักที" รินทร์ปรายตามองอัลฟ่าหนุ่มที่ยืนประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "ฉันจะคุยกับใคร จะยืนนานแค่ไหน มันก็ไม่ใช่กงการอะไรที่คุณจะต้องมาตามหึงหวงแบบนี้" "หึง?" อาคเนย์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความขุ่นเคือง นัยน์ตาคมกริบสีเข้มดุจรัตติกาลจ้องลึกลงมาในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาคำตอบ "เธอเอาความคิดตื้นเขินนี่มาจากไหนว่าฉันกำลังหึง... รินทร์? ฉันแค่ไม่ชอบให้ใครหน้าไหนมาป้วนเปี้ยนใกล้คนที่อยู่ในความรับผิดชอบของโปรเจกต์" "อ้อ... อยู่ในความรับผิดชอบ" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความทิฐิที่ถูกกระตุ้น "งั้นก็กรุณาจำสถานะตัวเองให้มันดีๆ ด้วยนะคะว่าคุณเป็นแค่หัวหน้าทีมวิศวกร ส่วนฉันเป็นสถาปนิก... ไม่ใช่เด็กในคาบสมุทรส่วนตัวของคุณที่จะต้องมารายงานตัวทุกครั้งที่คุยกับใคร!" สิ้นคำพูดนั้น แรงกดดันจากฟีโรโมนของอัลฟ่าก็พุ่งทะยานขึ้นจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง อาคเนย์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนหน้าอกกว้างแทบจะแนบชิดกับแผ่นอกบาง ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้าที่ซอกคอขาวทำให้ต่อมฟีโรโมนใต้ผิวหนังของโอเมก้าตื่นตัวอย่างควบคุมไม่ได้ แม้รินทร์จะพยายามบล็อกกลิ่นของตัวเองด้วยสเปรย์ราคาแพงแค่ไหน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับแรงดึงดูดระดับมหาภัยนี้ ร่างกายก็เริ่มทรยศความตั้งใจ "ปากเก่งนักนะ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก อาคเนย์ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะแตะกับพวงแก้มเนียน "เวลาที่เธอพูดจาเชือดเฉือนใส่คนอื่น เธอเคยรู้ตัวไหมว่ามันน่าจับมาลงโทษให้เข็ดหลาบแค่ไหน" "ถอยไปนะคะ!" รินทร์ใช้มือทั้งสองข้างดันแผ่นอกหนาเอาไว้เต็มแรง แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเหมือนการผลักกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็ก ร่างสูงใหญ่ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย กลับกัน อาคเนย์อาศัยจังหวะนั้นรวบข้อมือบางทั้งสองข้างด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดาย ปฏิสัมพันธ์ที่แนบชิดเกินขอบเขตทำให้ห้องพักขนาดกะทัดรัดดูแคบลงถนัดตา หัวใจของรินทร์เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความโกรธผสมผสานกับความตื่นตระหนกตีรวนขึ้นมาจนหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความอึดอัดที่ถูกต้อนจนมุมต่างหาก "ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!" รินทร์ตวาดเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยฉายแวววาววับด้วยความไม่พอใจ "ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวรุ่มร่าม ฉันจะแจ้งความข้อหาคุกคามทางเพศนะคะ!" "แจ้งสิ..." อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมาอีก จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดอยู่เหนือริมฝีปาก "บอกตำรวจด้วยนะว่าหัวหน้าวิศวกรกำลังคุกคามสถาปนิกเพราะอีกฝ่ายเอาแต่เดินหนีการปรับความเข้าใจ... หึ เธอมันพวกหนีปัญหา รินทร์" "ฉันไม่ได้หนี!" รินทร์เถียงกลับทันควันโดยไม่ทันคิด "คนที่หนีมันคือคุณต่างหาก! ทำเป็นเงียบหาย ทำเป็นตีตัวออกห่าง พอลับหลังฉันก็ไปทำหน้ายักษ์ใส่ใครต่อใคร... คุณต่างหากที่แปลก!" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ คำพูดที่หลุดปากออกไปทำให้รินทร์ต้องเม้มปากแน่นด้วยความนึกเสียดาย ดวงตากลมโตหลบวบลงเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าเผลอแสดงความใส่ใจในตัวอีกฝ่ายออกมาอย่างไม่ตั้งใจ อาคเนย์ชะงักไปเช่นกัน นัยน์ตาคมดุที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย มือหนาที่ตรึงข้อมือบางไว้ค่อยๆ คลายน้ำหนักลง แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ "เป็นห่วงฉันเหรอ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามแผ่วเบา ทว่าชัดเจนในความเงียบ "ใครเป็นห่วงคุณ อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยนะคะ" รินทร์รีบปฏิเสธเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาแม้ว่าหัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปไกลแล้วก็ตาม "ฉันแค่รำคาญที่โปรเจกต์มันจะพังเพราะอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของคุณต่างหาก" "ปากแข็ง..." อาคเนย์พึมพำด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มหายากที่นานๆ ทีรินทร์จะได้เห็น และมันทรงพลังพอที่จะทำให้โลกทั้งใบของโอเมก้าปากเก่งหยุดหมุนไปชั่วขณะ "ปากแข็งแบบนี้... อยากโดนทำโทษให้หลาบจำจริงๆ รินทร์" ร่างสูงขยับเข้าไปประชิดยิ่งขึ้นจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าโอบล้อมร่างของโอเมก้าไว้ทั้งหมดราวกับต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ รินทร์รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านมาจากตัวของอีกฝ่าย สติสัมปชัญญะที่เคยตั้งกำแพงไว้สูงลิ่วเริ่มสั่นคลอนภายใต้สัมผัสที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกกำลังโน้มลงมาใกล้จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่ถึงคืบ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายความเงียบและบรรยากาศอันเร่าร้อนในห้องพักให้แตกกระเจิงในเสี้ยววินาที อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างถึงที่สุด ขณะที่รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอกแกร่งให้ออกห่างทันทีที่ข้อมือเป็นอิสระ เสียงเปิดประตูจากด้านนอกดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย "พี่อาคเนย์... อยู่นี่จริงๆ ด้วย นาราโทรหาตั้งนานทำไมไม่รับสายคะ?" เสียงหวานใสของโอเมก้าสาวดาวเด่นประจำแผนกดังขึ้น พร้อมกับดวงตากลมโตที่กวาดมองสภาพของคนทั้งคู่ในห้องพักด้วยแววตาตื่นตะลึงและเต็มไปด้วยคำถามมากมาย กระต่ายพระจันทร์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ