ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียก

"คุณรินทร์คะ! ตั้งสติก่อนค่ะ ตอนนี้หน้าลิฟต์พนักงานกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมไปแล้ว!" เสียงเลขาฯ หน้าห้องของสถาปนิกหนุ่มดังลั่นผ่านโทรศัพท์มือถือ จนรินทร์ต้องยกเครื่องขึ้นห่างจากหูเล็กน้อย ดวงตาเรียวคมกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้อีเมลแจ้งเตือนเด้งรัวราifดอกไม้ไฟ ข่าวลือเรื่องสถานะโอเมก้าที่เขาปกปิดมาหลายปีถูกขุดคุ้ยและกระจายไปทั่วบอร์ดบริหารภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที โลกสีเทาของคนสถาปนิกที่เคยสงบสุขกำลังจะพังทลายลงด้วยฝีมือของพวกสำนักข่าวบันเทิงหน้าเลือดที่ยืนออกันอยู่หน้าตึก แต่สิ่งที่ทำให้รินทร์หัวเสียยิ่งกว่าข่าวฉาวหน้าหนึ่ง คือกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนไพรอันคุ้นเคยที่กำลังลอยวนอยู่รอบตัว—กลิ่นอุดมการณ์ของอัลฟ่าสายดุที่เข้ามาประชิดตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "วุ่นวายอะไรนักหนาครับ คุณอาคเนย์?" รินทร์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน ขณะหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับวิศวกรหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูกระจกด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ยังมีอารมณ์มานั่งหมุนเก้าอี้เล่นอีกเหรอครับ สถาปนิกหลักรินทร์" อาคเนย์ก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งบนขอบโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอย่างไร้มารยาท กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าถูกปล่อยออกมาโดยไม่รู้ตัวเพื่อกดดันบรรยากาศรอบข้างให้สงบลง ทว่ามันกลับทำให้หัวใจของโอเมก้าหนุ่มเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ "มันเรื่องของผม คุณมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวาย ออกไปจากห้องผมได้แล้ว คนอื่นเขากำลังมองเข้ามา!" รินทร์ปัดมือไล่อีกฝ่ายพลางชำเลืองมองกระจกใสรอบห้องทำงาน ที่ตอนนี้พนักงานแผนกอื่นต่างพากันแสร้งทำเป็นเดินผ่านแต่สายตากลับจดจ้องมาที่ห้องของเขาตาเป็นมัน ภาพที่อัลฟ่าตัวยักษ์ยืนค้ำหัวโอเมก้าปากเก่งอยู่บนโต๊ะทำงาน มันช่างฟ้องอะไรหลายๆ อย่างจนเกินกว่าจะเรียกว่า "เพื่อนร่วมงาน" "ปล่อยให้มองไปสิครับ ผมจะได้ประกาศให้พวกมันรู้ทั่วกันว่าใครเป็นเจ้าของพื้นที่ตรงนี้" อาคเนย์โน้มตัวลงมาต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างจากปลายจมูกของรินทร์เพียงไม่กี่เซนติเมตร ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำให้รินทร์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "คุณพูดบ้าอะไร อาคเนย์! เราไม่ได้..." "เป็นอะไรครับ? คู่กัด? หรือคนที่คุณกำลังหวั่นไหวด้วย?" อาคเนย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบแต่ทรงพลัง เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือบางที่พยายามจะผลักอกเขาออกมากุมไว้แน่น ฝ่ามือหนาร้อนผ่าวถ่ายทอดความรู้สึกมั่นคงบางอย่างที่ทำให้รินทร์ชะงักไปชั่วขณะ "จำไม่ได้เหรอครับว่าเราตกลงอะไรกันไว้ในเซฟโซนของคุณ" คำว่า 'เซฟโซน' ทำให้รินทร์เม้มปากแน่น ความดื้อรั้นในแววตาไหววูบไปชั่วขณะ เขารู้ดีว่าท่าทีปกป้องที่แสดงออกอย่างออกนอกหน้าของอาคเนย์ในตอนนี้ มันเกินเลยกว่ากรอบของวิศวกรและสถาปนิกไปไกลโขแล้ว และนั่นคือสิ่งที่เขากลัวที่สุด—การพ่ายแพ้ให้กับอัลฟ่าผู้สมบูรณ์แบบคนนี้ "ผมดูแลตัวเองได้ เรื่องข่าวบ้าๆ นั่น เดี๋ยวผมเคลียร์เอง คุณกลับแผนกไปเถอะครับ ก่อนที่คนจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่โตกว่านี้" รินทร์พยายามดึงข้อมือกลับ แต่แรงกดจากอีกฝ่ายกลับเพิ่มขึ้นจนน่าหมั่นไส้ "เข้าใจผิดตรงไหนล่ะครับ ในเมื่อผมตั้งใจจะทำให้มัน 'ถูกต้อง' อยู่แล้ว" อาคเนย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้รินทร์รู้สึกเหมือนกำลังตกลงไปในหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดไว้รอท่า "เรื่องข่าวบอร์ดบริหาร ผมจัดการให้แล้ว ไม่มีใครกล้าไล่คุณออกหรอกครับ เพราะถ้าเขาไล่คุณออก เขาต้องไล่วิศวกรโครงสร้างมือหนึ่งอย่างผมออกด้วยเหมือนกัน" รินทร์อ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ "คุณ... คุณทำบ้าอะไรลงไป อาคเนย์! นั่นบอร์ดบริหารนะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะไปยื่นคำขาดอะไรก็ได้!" "เพื่อคุณ ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย มันคือความจริงจังที่หนักแน่นจนคนฟังอย่างรินทร์รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ บรรยากาศในห้องทำงานกระจกใสเริ่มเปลี่ยนไป ความตึงเครียดจากข่าวฉาวภายนอกถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดระหว่างคนทั้งคู่ สายตาที่อาคเนย์ใช้มองเขามันฟ้องชัดเจนว่าความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียกนี้ ได้เดินทางมาถึงเส้นAที่บางเฉียบ จนแทบจะขาดออกจากกันอยู่แล้ว ทว่า ก่อนที่รินทร์จะทันได้ตอบโต้อะไร ประตูกระจกห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่คิดจะเคาะขออนุญาต "ท่านประธานเรียกพบคุณอาคเนย์กับคุณรินทร์ด่วนค่ะ! ตอนนี้เลย!" ร่างของเลขาฯ หน้าตื่นยืนหอบหายใจอยู่ตรงประตูกระจก สายตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเจ้านายทั้งสองคนอยู่ในท่าทางที่แนบชิดกันจนเกินงาม อาคเนย์ถอนหายใจยาวอย่างขัดใจเล็กน้อยก่อนจะผละตัวออกจากโต๊ะทำงานอย่างเสียดาย เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วหันมาสบตารินทร์ที่กำลังนั่งนิ่งค้าง อัลฟ่าหนุ่มเอื้อมมือมาคว้ามือเรียวของรินทร์ขึ้นมากุมไว้แน่นต่อหน้าเลขาฯ สาวที่อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนกำปั้นลงไปได้ "ไปกันเถอะครับ สถาปนิกคนเก่ง..." อาคเนย์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย "ไปเคลียร์สถานะของเราให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปเลย" กระต่ายพระจันทร์