กองทัพมารบุกชายแดน

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งหนาแน่นเสียยิ่งกว่าหมอกเหมันต์ยามวิกาล เศษซากศิลาอัคนีจากค่ายกลพิทักษ์ด่านหลอมรวมกลายเป็นฝุ่นผง ปลายนิ้วที่กำด้ามกระบี่ของฉินอวี้สั่นระริก มิใช่เพราะความหวาดกลัวต่อกองทัพมารนับหมื่นที่ประชิดเบื้องหน้า หากแต่เป็นเพราะโลหิตในกายที่กำลังแผดเผาด้วยพิษแห่ง "กระบี่สังหารเทพ" ที่เริ่มกัดกินเส้นชีพจรปราณอย่างร้าวกราด "เจ้ายังดึงดันจะปกป้องคนกลุ่มนี้ด้วยชีวิตจริง ๆ หรือ... ฉินอวี้?" เสียงหวานกังวานดุจหยกกระทบกัน ทว่าเย็นเยียบเสียดกระดูกดังขึ้นจากเบื้องหลัง มู่หรงเซวี่ยในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายกลุ่มดาวเหนือ ยืนตระหง่านอยู่บนยอดผาน้ำแข็ง นางกวาดสายตามองกองทัพมารอสูรเบื้องล่างด้วยแววตาไร้ซึ่งความรู้สึก ทว่าปลายนิ้วเรียวยาวที่ถือกระบี่จันทราดารา กลับสั่นไหวเล็กน้อยยามเหลือบมองแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยบาดแผลของบุรุษผู้นี้ ฉินอวี้แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจคมกระบี่เหลือบกลับมามองนาง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนริมฝีปากที่ซีดเซียว "ปกป้องพวกเขาหรือ? เจ้าเข้าใจผิดแล้ว มู่หรงเซวี่ย... ข้าเพียงแต่ไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด ไม่ว่าจะเป็นฟ้าดิน หรือพวกเดรัจฉานหน้าไหนที่บังอาจมาเหยียบย่ำแผ่นดินที่ข้าเหยียบอยู่ต่างหาก" ความทะนงตนในวิถีกระบี่ของเขาแผ่ซ่านออกไปกดดันมิติรอบด้านจนบิดเบี้ยว แม้ร่างกายจะใกล้ถึงขีดจำกัด แต่เจตจำนงกระบี่กลับพุ่งทะยานเสียดฟ้า ราวกับต้องการผ่าทัณฑ์สวรรค์ให้ขาดเป็นสองท่อน โฮก——! เสียงคำรามสะท้านภพดังมาจากแม่ทัพมาร "หลงอวิ๋น" ร่างกำยำสูงสิบวาปกคลุมด้วยเกล็ดมังกรนิลกาฬ มันก้าวเท้าเข้าสู่เขตอาคม ชักดาบยักษ์ที่อาบด้วยโลหิตบรรพกาลฟาดฟันลงมาอย่างไร้ความปรานี แรงกดดันระดับขอบเขตราชันย์มารแผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งหุบเขา ทำเอาเหล่าศิษย์สำนักน้อยใหญ่กระอักเลือดออกมาพร้อมกัน "ระวัง!" มู่หรงเซวี่ยอุทานเบา ๆ ร่างระหงพุ่งทะยานราวกับแสงดาวตกจากฟากฟ้า กระบี่จันทราดาราในมือกรีดกรายวาดอักษรเวทโบราณกลางอากาศ เกิดเป็นม่านพลังดาราพันชั้นต้านรับการโจมตีของแม่ทัพมารจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วทั้งผืนฟ้า ตูม! แรงระเบิดสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่น ปราณมารและปราณเซียนปะทะกันจนเกิดเป็นหลุมลึกนับร้อยเมตร มู่หรงเซวี่ยถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าเรียบเฉยซีดเผือดลงเล็กน้อย นางเป็นห่วงฉินอวี้ที่ยืนอยู่ใจกลางพายุอารมณ์และบาดแผล ยิ่งใช้พลังมากเท่าใด พิษกระบี่สังหารเทพในร่างเขาก็ยิ่งลุกลามเร็วขึ้นเท่านั้น "ถอยไป... สตรีโง่เขลา" ฉินอวี้กล่าวเสียงต่ำ ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยความบ้าคลั่งของเคล็ดวิชา เขาไม่ต้องการให้หญิงสาวผู้สูงส่งเช่นนางต้องมาแปดเปื้อนโลหิตและภาระอันหนักอึ้งนี้ร่วมกับตน "ข้าไม่ใช่สตรีโง่เขลาของเจ้า!" มู่หรงเซวี่ยหันมาตวาดกลับ เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโกรธปนความห่วงใยที่ถูกปิดตายมานับพันปี "ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะฝืนลิขิตฟ้า... ข้าผู้นี้ก็จะใช้กระบี่ในมือ ดับสูญดาราเบื้องบน เพื่อเปิดทางให้เจ้าเดินผ่านเอง!" สิ้นคำพูดนั้น พลังเซียนบริสุทธิ์รอบตัวนางก็ระเบิดออกอย่างไร้ขีดจำกัด เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายท่ามกลางลมหนาว ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววด็ดเดี่ยว นางยอมละทิ้งวิถีเซียนบริสุทธิ์ที่บำเพ็ญมานับหมื่นปี เพียงเพื่อเคียงข้างและปกป้องบุรุษผู้ดื้อรั้นที่สุดในใต้หล้าผู้นี้ ฉินอวี้ชะงักไปชั่วขณะ ยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี แต่วันนี้กลับสะท้อนภาพเงาของเขาเพียงผู้เดียว ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่ห้วงหัวใจที่ด้านชามาเนิ่นนาน เขาแค่นยิ้มออกมาเบา ๆ ก่อนจะตวัดกระบี่เยือกแข็งในมือชี้ขึ้นฟ้า "เช่นนั้น... วันนี้ต่อให้สวรรค์เบื้องบนส่งทัณฑ์อสนีบาตมาแผดเผา พวกเราก็จะร่วมกันสังหารเทพและมารให้สิ้นซาก!" ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดเมื่อกองทัพมารระลอกที่สองนับแสนนายเริ่มเคลื่อนพลเข้ามาพร้อมเพรียง พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย ทว่าในวินาทีที่กระบี่ทั้งสองเล่มประสานรังสีเข้าหากันเตรียมรับศึกใหญ่ เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบเบื้องหลังมู่หรงเซวี่ยโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ปลายดาบสีดำสนิทที่แฝกลายอักขระมารโบราณ จ่อตรงไปยังจุดชีพจรหัวใจของนางเซียนผู้เลอโฉมในระยะประชิด พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นราวมัจจุราชเรียกขาน "มู่หรงเซวี่ย... เจ้าคิดจริงหรือว่า ดาราพร่างพรายบนฟ้า จะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของ 'เงาจันทรา' ผู้นี้ได้?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันห้วงเวลาและลิขิตสวรรค์มากับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ