น้ำตาของนางเซียน

“เจ้าคิดหรือว่าการทำลายจุดตันเถียนของตนเองจะหยุดยั้งความตายได้... ฉินอวี้!” เสียงคำรามของประมุขหุบเขาหมื่นพิษดังก้องกังวานท่ามกลางเศษซากของศิลาจารึกที่แตกละเอียด แรงอัดอากาศจากวิชากระบี่สังหารเทพขั้นที่เก้าแปรเปลี่ยนเป็นพายุคลั่งที่ฉีกกระชากมิติรอบกายจนบิดเบี้ยว ร่างของฉินอวี้ทรุดลงกับพื้น โลหิตสีชาดไหลรินจากมุมปากเปื้อนอาภรณ์สีนิลจนดำมืด แต่ดวงตาของเขายังคงจ้องมองศัตรูด้วยความทะนงตนที่ไร้ผู้ใดเปรียบเปรย ท่ามกลางวิกฤตที่ความตายกรายใกล้เพียงปลายจมูก ท้องฟ้าเบื้องบนพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเงินยวง สายลมที่เคยพัดหวนอย่างบ้าคลั่งพลันสงบนิ่งดั่งถูกแช่แข็งในห้วงเวลา กลิ่นอายความหนาวเหน็บที่บาดลึกถึงกระดูกสันหลังแผ่ซ่านเข้ามา กดทับทุกสรรพสิ่งให้จมดิ่งลงสู่ความเงียบสงัด ร่างระหงในชุดพริ้วไหวสีขาวบริสุทธิ์ราวหิมะแรกแย้มปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา นางคือมู่หรงเซวี่ย ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งตำหนักดาราพร่างพราย ผู้ซึ่งไม่เคยชายตามองกิเลสทางโลก บัดนี้แววตาเย็นชาคู่นั้นกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเห็นสภาพของชายผู้ทะนงตนตรงหน้า “ถอยไป... มู่หรงเซวี่ย” ฉินอวี้แค่นเสียงหัวเราะ กระบี่ในมือสั่นสะท้าน “วิถีเซียนของเจ้าสูงส่งเกินกว่าจะมาแปดเปื้อนเลือดของคนบาปเช่นข้า” มู่หรงเซวี่ยไม่ตอบถ้อยคำใด นิ้วเรียวงามดุจลำเทียนสั่นเทาขณะจรดลงบนจุดชีพจรของเขา ไอเย็นจากฝ่ามือที่เคยเป็นอาวุธสังหาร บัดนี้กลับถ่ายทอดพลังปราณบริสุทธิ์เพื่อหยุดยั้งการแตกสลายของตันเถียนเขาอย่างสุดกำลัง นางลดทิฐิที่ยึดถือมานับพันปีลงจนหมดสิ้น เพียงเพื่อยื้อลมหายใจของบุรุษผู้ฝืนลิขิตฟ้าผู้นี้ “เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้...” เสียงของนางแผ่วเบา สั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ “เพื่อวิถีของข้า... เพื่อกระบี่เล่มนี้” ฉินอวี้ตอบพลางกัดฟันแน่น “หากข้าต้องตาย ข้าก็ขอตายด้วยน้ำมือของกระบี่ ไม่ใช่ยอมสยบให้แก่พวกหนอนแมลง” มู่หรงเซวี่ยหลับตาลง หยดน้ำใสๆ หยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนแผ่นอกของเขา มันมิใช่น้ำค้างแข็ง แต่มันคือหยาดน้ำตาที่กลั่นจากหัวใจของนางเซียนผู้ดับสูญดารา ผู้ซึ่งไม่เคยรู้จักความเศร้าโศกมาก่อนในชีวิต สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้ฉินอวี้ชะงักงัน หัวใจที่เคยกระด้างดุจศิลาพลันรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่ยากจะอธิบาย “เจ้าคนโง่เขลา...” นางกระซิบชิดใบหู “เจ้าทะนงตนจนมองไม่เห็นว่ามีคนยอมสละแม้กระทั่งเต๋าเซียนเพื่อปกป้องเจ้า... ข้าเฝ้ามองเจ้ามาตลอด ทั้งความบ้าคลั่งและความโดดเดี่ยว เจ้าคิดหรือว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าจากไปโดยที่ข้ายังไม่ได้คำตอบ?” บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนไป กลิ่นอายสังหารจากศัตรูที่เคยล้อมกรอบไว้บัดนี้ถูกพลังดาราพร่างพรายของมู่หรงเซวี่ยกวาดล้างจนสิ้นซาก นางรวบรวมปราณเซียนทั้งหมดสร้างอาณาเขตแห่งหิมะดาราเพื่อปกป้องเขาไว้ภายใน แต่ในวินาทีที่ความสงบสุขชั่วคราวแผ่ซ่าน พลังกดทับมหาศาลจากเบื้องบนก็พุ่งตรงลงมาดั่งภูเขาถล่ม นั่นมิใช่การโจมตีของศัตรู แต่มันคือ ‘ทัณฑ์สวรรค์’ ที่กำลังพิโรธต่อการแทรกแซงวิถีแห่งความเป็นความตายของนางเซียน ฉินอวี้เบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยแยกสีดำบนท้องฟ้าเหนือหัวมู่หรงเซวี่ย ความจริงปรากฏชัดเจน... การที่นางช่วยเขา คือการประกาศสงครามกับสวรรค์โดยตรง! “มู่หรงเซวี่ย! เจ้าทำแบบนี้ทำไม!” นางเซียนผู้สูงศักดิ์เพียงยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่ฉินอวี้เคยเห็นมาในชีวิต ก่อนที่นางจะกระชากกระบี่ประจำกายของเขาขึ้นมาถือไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ในขณะที่มืออีกข้างยังคงถ่ายทอดพลังรักษาเขาไว้อย่างไม่คิดชีวิต “ข้ามิได้ดับสูญดาราเพื่อปกป้องโลกใบนี้ฉินอวี้...” นางกล่าวเสียงเรียบในขณะที่สายฟ้าฟาดฟันลงมายังอาณาเขตของนาง “ข้าเพียงต้องการดับสูญดารา... เพื่อให้แสงสว่างสุดท้ายในชีวิตข้า ส่องทางให้เจ้าเดินต่อไปได้โดยไม่โดดเดี่ยวอีก” ทันใดนั้น เสียงกระบี่สั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง รอยร้าวสีทองเริ่มปรากฏบนใบกระบี่ของฉินอวี้ พลังมหาศาลที่ถูกกักขังไว้ในตัวเขาเริ่มพุ่งทะยานเกินขอบเขตเดิมที่เคยบำเพ็ญมา ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะรวบรวมสมาธิเพื่อรับการโจมตี จู่ๆ ร่างของศัตรูที่คาดว่าจะพ่ายแพ้ไปแล้วกลับผุดขึ้นมาจากเงามืดด้านหลังมู่หรงเซวี่ย พร้อมกับอาวุธลับที่อาบด้วยพิษสลายวิญญาณเล็งไปที่หัวใจของนางโดยตรง! “ระวัง!” ฉินอวี้แผดเสียงร้องลั่น แต่ร่างกายของเขาที่เพิ่งถูกฟื้นฟูยังไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ดั่งใจ ในวินาทีที่ปลายคมหอกกำลังจะสัมผัสแผ่นหลังของนางเซียน มู่หรงเซวี่ยไม่ได้หลบหลีก นางเพียงแต่หันกลับมาสบตาฉินอวี้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักล้นปรี่ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ส่งกระบี่ของเขาให้พุ่งทะยานออกจากฝักด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายฟ้า... แต่เป้าหมายของกระบี่เล่มนั้น กลับไม่ใช่ศัตรู! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับความรักที่ฝืนลิขิตฟ้าของฉินอวี้และมู่หรงเซวี่ยนะคะ หวังว่าตอนถัดไปเราจะได้พบกันพร้อมความจริงที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมค่ะ ชิงเสวี่ยเหมันต์