เผยตัวตนที่แท้จริง

"เจ้ารู้หรือไม่... กลิ่นคาวเลือดของสำนักกระบี่เยือกแข็งในคืนนั้น หอมหวานยิ่งกว่าน้ำค้างสวรรค์พันปีหยดไหนเสียอีก!" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดุจภูตผีดังสะท้านก้องฟ้าดิน ท่ามกลางเงาดำมืดที่พุ่งทะยานลงมาดั่งอัสนีบาตแผดเผา เงาร่างนั้นหาได้สนใจแรงกดดันจากมู่หรงเซวี่ยไม่ เป้าหมายของมันคือชีวิตของฉินอวี้ ผู้แบกรับบาปแห่งยุทธภพไว้บนบ่าทั้งสองข้าง ฉินอวี้ไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง แววตาของจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนทอประกายคมกริบดุจคมกระบี่ที่พร้อมจะกรีดเฉือนแม้กระทั่งดวงดาว บนร่างของเขาปรากฏอักขระโลหิตสีแดงฉานส่องแสงวาวโรจน์ วิชากระบี่สังหารเทพที่หลับใหลอยู่ภายในชีพจรเริ่มแผดเสียงคำราม มันคือพลังที่กัดกินอายุขัยเพื่อแลกมาซึ่งอำนาจในการคว่ำฟ้าคว่ำแผ่นดิน "หากเจ้าอยากได้ความทรงจำสีเลือดนั้นนัก ข้าจะควักมันออกมาจากอกเสื้อของเจ้าเอง!" ฉินอวี้แผดเสียงคำรามสะท้านฟ้า ร่างของเขาพุ่งสวนขึ้นไปราวกับอัสนีสีชาด คมกระบี่ในมือไม่ได้ปลดปล่อยเพียงแค่ปราณกระบี่ธรรมดา หากแต่แผดเผาด้วยวิญญาณและเลือดเนื้อที่สะสมมาทั้งชีวิต ความดุเดือดตระการตาของการปะทะระหว่างพลังมืดเบื้องบนกับคมกระบี่ฝืนลิขิตฟ้า ทำให้มิติรอบด้านบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงกรีดร้องราวกับแผ่นดินกำลังจะแตกสลาย มู่หรงเซวี่ยผู้ยืนอยู่เบื้องล่าง หัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรง นางเซียนผู้เยชาดั่งน้ำแข็งพันปี ไร้ความรู้สึกต่อสรรพสิ่งมาเนิ่นนาน บัดนี้กลับรู้สึกราวกับมีหิมะเพลิงแผดเผาอยู่ภายในอก นางมองแผ่นหลังที่ดื้อรั้นและทะนงตนของฉินอวี้ ร่างบางสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย 'ฉินอวี้... เหตุใดเจ้าจึงต้องแบกรับทุกอย่างไว้เพียงผู้เดียว?' ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาดั่งคลื่นพายุโหมกระหน่ำ ภาพของสำนักกระบี่เยือกแข็งที่เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกร สำนักที่หล่อหลอมเขาและนางขึ้นมา กลายเป็นทะเลเพลิงในชั่วข้ามคืน กลิ่นอายความตายที่คละคลุ้งในวันนั้น ไม่ใช่ฝีมือของศัตรูภายนอก หากแต่เป็นความเน่าเฟะจากภายใน และตัวฉินอวี้เอง... คือผู้ที่ถูกตราหน้าว่าเป็น "ศิษย์ทรยศ" ผู้ลงมือสังหารเจ้าสำนักด้วยมือของตนเอง "พวกเจ้าเข้าใจอะไรกัน!" ฉินอวี้กระอักโลหิตออกมาคำโต แต่รอยยิ้มบนริมฝีปากกลับเหี้ยมเกรียมและงดงามราวกับดอกเหมันต์ที่เบ่งบานกลางพายุหิมะ "ในคืนนั้น... หากข้าไม่ลงมือฆ่ามัน ผู้อาวุโสจอมปลอมพวกนั้นก็จะใช้ชีวิตของศิษย์ทั้งสำนักเป็นเครื่องสังเวยเพื่อบรรลุวิชาต้องห้าม! ข้าคือผู้ทำลายสำนักกระบี่เยือกแข็งกระนั้นหรือ? หาใช่ไม่! ข้าคือผู้ไว้ทุกข์ให้แก่ความอัปยศของพวกมันต่างหาก!" ถ้อยคำประกาศก้องดุจสายฟ้าฟาดกลางใจผู้คน ความจริงที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ซากปรักหักพังมานานนับปีได้รับการเปิดเผยออกมาในวินาทีที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันเพียงเส้นด้าย เงาดำที่พุ่งเข้ามาโจมตีชะงักงันไปชั่วขณะ แรงกดดันรอบตัวปั่นป่วนจนเห็นได้ชัด มู่หรงเซวี่ยเบิกตากว้างเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยปกคลุมดวงหน้าละลายหายไปในพริบตา นางเข้าใจแล้ว... ทุกสิ่งที่เขาทำ ความเย่อหยิ่ง จิตวิญญาณที่ยอมหักไม่ยอมงอ และรอยแผลเป็นทั่วร่าง ล้วนเป็นราคาที่เขาต้องจ่ายเพื่อปกป้องเกียรติภูมิที่แท้จริงของสำนักที่เขาโหยหา "อวี้หลาง..." เสียงของนางแผ่วเบาดั่งเสียงกระซิบของสายลม แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะตัดผ่านเสียงคำรามของฟ้าดิน ฉินอวี้หันกลับมามองนางเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดในชีวิตของจอมยุทธ์ผู้เย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้าเปื้อนเลือด เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงมู่หรงเซวี่ยเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้เห็น ทว่า ในเสี้ยววินาทีแห่งความเผลอไผลนั้นเอง เงาดำมืดที่หยุดชะงักไปเมื่อครู่ กลับรวบรวมพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ พุ่งทะยานเข้าแทงทะลุผ่านแผ่นหลังของฉินอวี้อย่างเลือดเย็น! *ฉึก!* เสียงคมกระบี่เสียบทะลุเนื้อหนังดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เลือดสีแดงฉาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเกล็ดหิมะสีขาวโพลนรอบกาย ร่างของฉินอวี้สะท้านเฮือก ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยขณะที่ลมหายใจเริ่มติดขัด ทว่า... ก่อนที่เงาดำมืดจะได้หัวเราะเยาะด้วยความสะใจ ฉินอวี้กลับยื่นมือไปกุมคมกระบี่ที่เสียบอกตนเองไว้แน่น เลือดที่ไหลรินอาบย้อมฝ่ามือจนกลายเป็นสีดำสนิทจากพิษร้าย แต่นัยน์ตาของเขากลับสטว่างวาบด้วยประกายแสงของดวงดาวที่กำลังจะดับสูญ—และเกิดใหม่ในเวลาเดียวกัน! "เจ้าคิดว่า... ชัยชนะเป็นของพวกเจ้าแล้วอย่างนั้นหรือ?" เสียงกระซิบเยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกของฉินอวี้ ดังขึ้นติดริมหูของศัตรู พร้อมกับเสียงระเบิดกัมปนาทที่ดังมาจากจุดตันtian (จุดตันเถียน) ของเขาเอง วิชากระบี่สังหารเทพขั้นที่เก้าถูกปลดปล่อยออก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝืนลิขิตฟ้าเคียงข้างชิงเสวี่ยเหมันต์มาจนถึงตอนนี้นะคะ