อาคมดาราคลี่คลาย

โลหิตหนึ่งหยดร่วงหล่นจากปลายกระบี่สังหารเทพ สัมผัสกับพื้นศิลาหยกโบราณจนเกิดเสียงดั่งอัสนีบาตฟาดฟัน ฉินอวี้ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางค่ายกลดาราที่กำลังแตกสลาย ร่างกายของเขาทะยานผ่านขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชนไปไกลลิบ ดวงตาทระนงคู่นั้นกวาดมองเงาร่างของเหล่าผู้อาวุโสสำนักเบื้องบนด้วยความเหยียดหยัน วิชากระบี่ที่เขาถือครองมิใช่เพื่อการค้ำจุนฟ้าดิน แต่มันคือวิถีแห่งการตัดขาดและทำลายล้าง ทว่าในห้วงเวลาที่วิกฤตที่สุด มือเรียวยาวคู่หนึ่งกลับทาบทับลงบนแผ่นหลังที่ชุ่มโชกด้วยเหงื่อและไอโลหิตของเขา ความเย็นยะเยือกดั่งน้ำค้างกลางเหมันต์แผ่ซ่านเข้าสู่เส้นลมปราณ ชำระล้างพิษโลหิตที่กำลังกัดกินวิญญาณของฉินอวี้อย่างบ้าคลั่ง "เจ้าบ้า... คิดจะแบกรับทัณฑ์สวรรค์ไว้ผู้เดียวอีกแล้วหรือ?" น้ำเสียงเยือกเย็นที่สั่นเครือเล็กน้อยดังขึ้นข้างใบหู มู่หรงเซวี่ยในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเซียนหิมะผู้สูงส่ง นางยอมเผาผลาญพลังต้นกำเนิดแห่งตำหนักดาราพร่างพรายเพื่อถ่ายเทดาราจักรในร่างเข้าสู่ตบะของฉินอวี้ เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายตามแรงลมปราณที่ระเบิดออก ความกดดันระดับมหาเทพเซียนแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยลี้ ฉินอวี้หันกลับไปสบตา นางเซียนผู้เย็นชาต่อหล้าแต่มอบดวงใจให้เขาเพียงผู้เดียว มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งและท้าทาย "เซวี่ยเอ๋อร์ ฟ้าดินนี้ไม่เคยปรานีผู้ใด เหตุใดข้าต้องก้มหัว? หากมันต้องการชีวิตข้า วันนี้ข้าก็จะใช้กระบี่นี้ควักหัวใจของมันออกมา" สิ้นเสียงคำราม กลิ่นอายพลังของมู่หรงเซวี่ยก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่! บูม! ท้องนภาเหนือตำหนักดาราปริแยกออกเป็นร้อย3พันรอยแตก เปลวเพลิงสีครามและละอองหิมะสีเงินหลอมรวมเข้าด้วยกันจนเกิดเป็นม่านพลังรูปดอกบัวดาราเก้ากลีบ พลังของนางไม่ได้ลดลงจากการถ่ายเทให้ฉินอวี้ ตรงกันข้าม มันกลับพุ่งทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดด ทะลวงผ่านคอขวดของขอบเขตดาราประจักษ์ สู่ขั้นมหาจักรวาลบรรจบได้อย่างน่าสะพรึงกลัว! "นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร?" ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่เยือกแข็งกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวยามเมื่อพบว่า กลิ่นอายของมู่หรงเซวี่ยในยามนี้ รุนแรงเสียจนสามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ด้วยการสะบัดชายแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว มู่หรงเซวี่ยกdกมือขึ้นเรียกว่านฟ้าดิน อาัมรดาราหมุนวนอยู่บนฝ่ามือ นางมิได้มองเหล่าศัตรูเบื้องล่างแม้แต่หางตา สายตาของนางทอดมองเพียงชายหนุ่มที่ยืนเคียงข้าง ร่างกายของฉินอวี้ได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยพลังดาราบริสุทธิ์ ทำให้บาดแผลทั้งหมดสมานตัวอย่างรวดเร็ว ประกายแสงสีทองแดงและเงินยวดยวงสะท้อนระยิบระยับในดวงตาของทั้งสอง วิถีกระบี่สังหารเทพและวิชาดาราพร่างพรายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างไร้รอยต่อ "ฉินอวี้..." มู่หรงเซวี่ยเอמהชื่อเขาแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในจิตวิญญาณของทุกคน "ทางข้างหน้าคือเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ เจ้ายังกล้าก้าวเดินไปกับข้าหรือไม่?" ฉินอวี้หัวedเราะลั่นฟ้าท้าดิน เสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยความทะนงตนดุจราชันย์ เขากระชับกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน "ต่อให้เบื้องหน้าคือปรภพ หรือแม้แต่มหาเทพผู้สร้างโลก หากเจ้าก้าวเดิน ข้าก็จะใช้กระบี่นี้แผ้วถางทางให้เอง!" ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่มืดมิดก็ถูกฉีกกระชากด้วยแสงสีทองเจิดจ้า เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ปรากฏขึ้นกลางม่านพลังดาราอย่างเงียบเชียบ ราวกับว่าเขาอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่ต้น... มือเรียวยาวดั่งซากศพยื่นออกมาจากชายแขนเสื้อ พร้อมกับโยนป้ายคำสั่งโบราณที่สลักอักษรโลหิตคำว่า 'ดับสูญ' ลงมาเบื้องล่าง แรงกดดันระดับที่ทำให้มิติรอบด้านบิดเบี้ยวแผ่ซ่ายออกมาทันที มู่หรงเซวี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นในทันที นางเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ระวัง... มันผู้Gนั้นมาแล้ว..." ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ