คำสั่งที่ไม่ต้องการ

แรงสั่นสะเทือนจากใต้พื้นพิภพยังคงกระหน่ำซัดเข้าที่ฝ่าเท้าของเซนและศิลาอย่างต่อเนื่อง ดุจชีพจรของอสูรกายขนาดยักษ์ที่กำลังตื่นจากการหลับใหลยาวนานนับศตวรรษ ฝุ่นควันสีเทาคลุ้งกระจายจนบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้าให้เหลือเพียงเงาสลัวของร่างมหึมาที่กำลังผุดขึ้นมาจากหลุมลึก เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีใครกำลังเร่งเตาหลอมเหล็กกล้าพันเตาพร้อมกันในเสี้ยววินาที "ถอยหลังสามก้าวแล้วตั้งโล่รับมุมสิบเอ็ดนาฬิกา... เซน คุณกำลังยืนอยู่ในจุดบอดของบอสตัวนี้!" เสียงของศิลาตวาดก้องผ่านระบบสื่อสารของปาร์ตี้ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเฉียบขาดและเร่งร้อนตามสัญชาตญาณของอดีตหัวหน้างานผู้คุ้นชินกับการควบคุมทุกสิ่งให้อยู่ในกรอบระเบียบ แต่มือของเธอกลับขยับรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดโฮโลแกรมกลางอากาศเพื่อคำนวณค่าพิกัดการโจมตีอย่างแม่นยำ เซนไม่ขยับ เขายังคงยืนหยัดนิ่งรากับเสาหิน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเสมือนจริงจดจ้องไปยังเงาดำเบื้องหน้า มือข้างหนึ่งกระชับด้ามค้อนตีเหล็กประจำอาชีพไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว สติปัญญาของเขาประมวลผลรูปแบบการเคลื่อนไหวของเงาสนั้นสวนทางกับคำสั่งของหญิงสาวทันที "ถ้าผมถอยตามที่คุณบอก มุมปะทะจะเปิดช่องว่างให้มันใช้สกิลกวาดหาง และโล่ของคุณจะรับแรงกระแทกไม่ไหว" เซนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุขุมราบเรียบ แต่มันกลับสร้างความหงุดหงิดให้ศิลาในทันที "นี่ไม่ใช่เวลามาเถียงเรื่องทฤษฎีนะเซน! ในฐานะหัวหน้า... เอ่อ ในฐานะคนที่ค่าสถานะการต่อสู้สูงกว่า คุณต้องทำตามแผนยุทธวิธีที่ผมประเมินมาแล้วส,เซน!" ศิลาเกือบหลุดปากใช้คำพูดสมัยทำงานออฟฟิศ แต่เธอก็เปลี่ยนคำพูดกลับมาได้ทันเวลา ทว่าความหัวรั้นในแววตานั้นไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย "นั่นแหละคือปัญหาของคุณ ศิลา" เซนหันกลับมามองคู่หูร่วมเป็นร่วมตายด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและจริงจัง "คุณมองแต่ตัวเลขบนหน้าจอและสถิติย้อนหลัง แต่คุณไม่ได้มอง 'จังหวะ' ของเหล็กที่กำลังร้อนระอุตัวนี้เลย" "เหล็กบ้าอะไรล่ะ! นั่นมันมอสส์การ์เดียน (Moss Guardian) ระดับมินิบอสเลเวลสิบห้า! ถ้าเราไม่จัดการมันตามสูตรคำนวณความเสียหาย ทุกวินาทีที่เสียไปคือความเสี่ยงที่เราจะตายยกตี้!" ศิลาสาวเท้าเข้ามาประชิดตัว มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าแขนเสื้อของเซนเพื่อจะดึงให้ถอยหลังตามคำสั่งของเธอ แรงปะทะจากการกระชากนั้นทำให้เกราะหนังระดับต้นของเซนส่งเสียงเสียดสีกันเบาๆ เซนสะบัดแขนออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว เขาก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ย่อเข่าลงเล็กน้อยเพื่อลดศูนย์ถ่วง พร้อมกับยกค้อนขึ้นตั้งรับในมุมที่ศิลาเรียกว่า 'จุดบอด' ทว่ากลับเป็นมุมที่องศาการรับแรงกดทับสมบูรณ์แบบที่สุดตามหลักฟิสิกส์ของการตีเหล็ก "ผมไม่ได้เถียงเพื่อเอาชนะคุณ... แต่ผมต้องการให้เราชนะเกมนี้ไปด้วยกันโดยไม่ต้องพึ่งพาคำสั่งที่ฝืนธรรมชาติของตัวละคร" เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ตอกลงบนทั่ง "เชื่อใจผมสักครั้ง... เหมือนตอนที่เราแก้โค้ดโปรเจกต์ใหญ่ในคืนก่อนส่งมอบสิครับ" คำพูดนั้นทำให้ศิลาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ภาพของอดีตเพื่อนร่วมงานหนุ่มผู้เงียบขรึมที่นั่งสืบค้นข้อผิดพลาดของระบบข้ามวันข้ามคืนซ้อนทับขึ้นมาในหัว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความลังเลใจชั่วขณะ เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างใช้ความคิด ในเสี้ยววินาทีที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันด้วยความเห็นที่แตกต่าง เงาสีเขียวเข้มมหึมาก็คำรามก้องฟ้า มันคืออสูรกายพฤกษาที่มีลำตัวเป็นหินผาและกิ่งไม้โบราณ หมัดหินขนาดเท่ารถยนต์พุ่งแหวกอากาศตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขาทั้งสองด้วยความเร็วสูงเกินกว่าค่าเฉลี่ยของเลเวลสิบห้าทั่วไปจะรับมือไหว! ศิลาสูดหายใจเข้าลึก ภายในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เธอเลือกที่จะพับเก็บทฤษฎีในตำราของตนเองลงชั่วคราว ร่างเพรียวบางพุ่งตัวเข้าไปยืนเคียงข้างเซน พร้อมกับกางโล่เวทมนตร์ออกเต็มกำลังเพื่อประสานเข้ากับองศาการยืนของชายหนุ่ม เสียงระเบิดจากการปะทะดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมมหาศาลพัดพาเอาฝุ่นผงกระจายไปทั่วทิศทาง ทว่าแรงกระแทกที่ควรจะซัดพวกเขากระเด็นกลับถูกสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยด้วยการประสานพลังที่ลงตัวอย่างน่าอัศจรรย์ ทว่า ในขณะที่ควันจางลงและพวกเขากำลังจะสวนกลับ เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางของเกมกลับดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศการต่อสู้— *ติ๊ง! ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นภายนอก... เงื่อนไขลับของดันเจี้ยนถูกกระตุ้นโดยไม่คาดคิด* *ระบบกำลังทำการรีเซ็ตค่าสถานะบอส... และ...* *คำเตือน: ผู้เล่นเซนและศิลา ได้รับสถานะ "ตราประทับแห่งผู้ถูกเลือก" กรุณายืนยันการรับภารกิจระดับ SSS ภายใน 3 วินาที...*