ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง

"เก็บรอยยิ้มอัปลักษณ์นั่นของนายไปซะ ก่อนที่ฉันจะเผลอใช้การ์ด 'พันธนาการแห่งโซ่ตรวนอเวจี' กับคนที่ไม่รู้จักกาลเทศะอย่างนาย" ลิซ่าแค่นเสียงเย็นเยียบ สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องไปที่ชายแปลกหน้าตรงหน้าเพียงอย่างเดียว แต่เธอกำลังคำนวณระยะห่างระหว่างเขากับ 'เซน' ที่นั่งอยู่ข้างหลังเธอ นิ้วเรียวยาวของเธอแตะลงบนซองการ์ดสีเงินยวบยาบที่คาดเอวไว้อย่างแผ่วเบา บรรยากาศภายในห้องวิเคราะห์ข้อมูลของกิลด์เล็กๆ แห่งนี้ตึงเครียดจนเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิตปกคลุม ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับแว่นสายตาที่สะท้อนแสงไฟจนมองไม่เห็นดวงตา "ลิซ่า... คุณยังดุเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ สมแล้วที่เป็น 'การ์ดมาสเตอร์' ผู้ถูกทอดทิ้ง" "พอได้แล้ว" เซนที่นิ่งเงียบมาตลอดก้าวขึ้นมาขวางหน้าลิซ่าไว้ แม้เขาจะสูญเสียพลังฮันเตอร์ไปแล้ว แต่ท่าทางการยืนของเขายังคงองอาจดุจขุนพลที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน "ถ้าแกคิดจะมาที่นี่เพื่อข่มขู่ ก็จงรู้ไว้ว่าฐานข้อมูลนี้ไม่ได้มีไว้ให้หมาลอบกัดเข้ามาเห่าหอน ถ้ามีธุระอะไรก็พูดมา หรือจะให้ฉันเป็นคนเชิญแกออกไปเอง?" ชายแปลกหน้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมลดมือที่ทำท่าเหมือนจะหยิบอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อ รอยยิ้มของเขาเปลี่ยนจากเย้ยหยันเป็นความจริงจังที่คาดเดาไม่ได้ "จักรพรรดิเงา วอคเกอร์ ฝากข้อความมาบอก... ว่าของเล่นชิ้นใหม่ที่เธอเพิ่งสุ่มได้จากการ์ดระดับตำนานน่ะ มันไม่ใช่แค่ไอเทมเพิ่มบัฟธรรมดา แต่มันคือเศษเสี้ยวของ 'กุญแจประตูมิติ' ที่เขากำลังตามหา" เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินหายไปในความมืดของทางเดินทิ้งให้กลิ่นอายความตายจางๆ ค้างอยู่ในอากาศ ลิซ่าถอนหายใจยาว ไหล่ที่เกร็งแข็งผ่อนลงเล็กน้อยก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน เธอจ้องมองการ์ดใบพิเศษในมือที่เธอเพิ่งได้รับมาจากการสุ่มครั้งล่าสุด—การ์ดที่มีลวดลายอักขระโบราณขยับไหวไปมาดั่งมีชีวิต "เซน... นายคิดว่ายังไง?" เธอถามเสียงแผ่วโดยไม่ละสายตาจากการ์ด "ทำไมวอคเกอร์ถึงให้ความสำคัญกับการ์ดใบนี้ขนาดนั้น" เซนเดินเข้ามาใกล้ เขาวางมือลงบนโต๊ะข้างมือของลิซ่า สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้น้ำแข็งในใจของเธอบางลง เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดแผนผังโครงสร้างของกุญแจประตูมิติที่เขาสร้างขึ้นจากการวิเคราะห์ข้อมูลนับล้าน "ลิซ่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมมองว่าการ์ดพวกนี้เป็นแค่ 'เครื่องมือ' แต่ตอนนี้ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้ว" เขาสบตาเธอ ดวงตาของเซนสะท้อนความห่วงใยที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน "ผมไม่ได้มองคุณเป็นแค่คนถือเด็คการ์ด แต่ผมมองว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งของ 'จิ๊กซอว์' ที่วอคเกอร์ขาดไป การที่เขาบุกมาถึงที่นี่ หมายความว่าเขากำลังจนตรอก หรือไม่ก็... เขากำลังจะเริ่มเกมใหญ่ที่ชีวิตของคุณคือเดิมพัน" ลิซ่าเม้มปากแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกกิลด์เก่าหักหลังเมื่ออดีตเคยเป็นรอยแผลที่ทำให้เธอปิดกั้นตัวเอง แต่ในวินาทีนี้ ความอบอุ่นจากคนข้างกายกลับกลายเป็นแรงผลักดันให้เธอรู้สึกเข้มแข็งขึ้น "ถ้าเขาต้องการมัน ฉันก็จะใช้มันนี่แหละกระชากหน้ากากเขาออกมา ไม่ว่าวอคเกอร์จะยิ่งใหญ่มาจากไหน ฉันจะทำให้เขารู้ว่าคนที่เขาเคยประเมินต่ำไป จะเป็นคนที่ส่งเขาลงไปอยู่ในขุมนรก" เซนยิ้มออกมา—เป็นยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่เขาเลิกเป็นฮันเตอร์ "งั้นเรามาเริ่ม 'วางแผน' กันเถอะ ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายกับที่ปรึกษา แต่ในฐานะ 'คู่หู' ที่จะไม่มีวันหันหลังให้กัน" ทั้งสองใช้เวลาหลายชั่วโมงในการวิเคราะห์คุณสมบัติของการ์ดผ่านการเชื่อมต่อทางจิต ลิซ่าถ่ายทอดพลังงานเข้าสู่เด็คในขณะที่เซนคอยถอดรหัสความถี่ของมานาที่ปลดปล่อยออกมา ห้องทำงานที่เคยเงียบเหงาเต็มไปด้วยแสงสีฟ้าจางๆ จากการ์ดที่ลอยอยู่กลางอากาศ ความสัมพันธ์ของพวกเขาทวีความแน่นแฟ้นขึ้นผ่านความเข้าใจที่ไร้คำบรรยาย ทุกครั้งที่ลิซ่าเหนื่อยล้าจนมือสั่น เซนจะจับมือเธอไว้เพื่อถ่ายทอดสมาธิ ทุกครั้งที่เซนจมดิ่งกับความล้มเหลวในอดีต ลิซ่าจะเป็นคนที่ดึงเขากลับมาด้วยความเชื่อมั่น ทว่า ท่ามกลางความเงียบสงัดหลังจากการวิเคราะห์สิ้นสุดลง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยของใครบางคนกลับดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง—คนที่ไม่ควรจะปรากฏตัวที่นี่ได้ "วิเคราะห์เสร็จแล้วงั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเยือกเย็นดังมาจากด้านหลังชั้นวางหนังสือ ลิซ่าและเซนหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่ไอสีม่วงจางๆ ออกมาทั่วนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'วอคเกอร์' ที่ควรจะอยู่ในดันเจี้ยนระดับ S ไม่ใช่ในใจกลางกิลด์ที่แน่นหนาที่สุดของเธอ! "แกเข้ามาได้ยังไง!" ลิซ่าตะโกนพร้อมดึงเด็คการ์ดออกมาเตรียมพร้อม วอคเกอร์ไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้ แต่เขากลับชูมือขึ้นเผยให้เห็น 'การ์ด' อีกใบในมือของเขา ซึ่งเป็นใบเดียวกับที่ลิซ่าเพิ่งถืออยู่... แต่ของเขาเป็นสีดำสนิท "ไม่ต้องตกใจไป ลิซ่า... การ์ดใบนั้นไม่ใช่กุญแจสำหรับเปิดประตู แต่มันคือ 'ตัวล็อค' ที่ขังวิญญาณคนข้างๆ ของเธอไว้ในเกมนี้มาตลอดตั้งแต่แรก... เซน นายยังไม่ได้บอกเธอใช่ไหม ว่าทำไมพลังของนายถึงหายไปจริงๆ?" ลิซ่าชะงัก สายตาที่เคยเด็ดเดี่ยวหันไปมองเซนด้วยความตกตะลึง ขณะที่เซนก้มหน้าลงต่ำ ร่างกายของเขาสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับลิซ่าในทุกห้วงอารมณ์นะคะ