การบุกของฝูงสัตว์ประหลาด

"เซน... เงยหน้ามองฉันเดี๋ยวนี้" น้ำเสียงของลิซ่าราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนด้วยอำนาจที่กดทับบรรยากาศโดยรอบจนอึดอัด เธอคว้าข้อมือที่สั่นเทาของชายหนุ่มไว้แน่น ความเย็นจากปลายนิ้วของเธอพยายามจะฉุดรั้งสติของเขาที่กำลังแตกสลาย แต่ทว่า ก่อนที่คำตอบใดจะหลุดจากปากของเซน เสียงคำรามแหลมสูงที่บาดลึกถึงแก้วหูก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากท้องฟ้าเหนือเขตเมืองชั้นใน *เปรี้ยง!* เพดานอาคารสั่นสะเทือนจนฝุ่นปูนร่วงกราว ลิซ่าปล่อยมือจากเซนแล้วพุ่งตัวไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ทันทีที่เธอมองออกไปข้างนอก นัยน์ตาสีเทาอ่อนคู่นั้นก็วาวโรจน์ด้วยความเย็นเยียบ เมืองที่เคยคึกคักบัดนี้กลายเป็นนรกบนดิน ฝูงอสูร 'วิหคเพลิงทมิฬ' นับพันกำลังร่อนลงจอดเหนืออาคารที่ทำการกิลด์ พวกมันไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาดระดับกระจอก แต่ละตัวมีออร่าสีดำทมิฬที่บ่งบอกถึงการควบคุมจากระดับ S อย่างวอคเกอร์ "นี่มันไม่ใช่การบุกรุกธรรมดา..." เซนพึมพำ เสียงของเขายังคงแหบพร่าแต่กลับมีความตื่นตัวที่ผิดปกติ เขาปัดความอ่อนแอทิ้งไปในชั่วพริบตา "มันคือการปิดล้อม ลิซ่า! พวกมันกำลังใช้เมืองนี้เป็นเครื่องสังเวยเพื่อเปิดประตูมิติระดับก้าวข้ามขีดจำกัด" ลิซ่าไม่รอช้า เธอสะบัดมือเบาๆ การ์ดสีทองส่องประกายวับวาวออกมาจากช่องว่างมิติในอากาศ เธอไม่ได้มองหน้าเซนอีกต่อไป สายตาของเธอจับจ้องไปยังฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังฉีกกระชากผู้บริสุทธิ์เบื้องล่าง ความโกรธแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าอันงดงามถูกแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น "ถ้ากิลด์เก่าพวกนั้นไม่กล้าขยับ เพราะกลัวเกียรติยศจะมัวหมอง... ก็ปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของฉันที่เคยถูกเรียกว่า 'ตัวถ่วง' นี่แหละ" เธอเหวี่ยงการ์ดในมือออกไป "อัญเชิญ: เทพีแห่งเกราะเงิน, คุ้มภัย" แสงสีขาวเจิดจ้าพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ร่างโปร่งแสงของนักรบหญิงในชุดเกราะโบราณปรากฏขึ้นปกคลุมทั่วเมืองเหมือนโดมพลัง ลิซ่ากระโจนออกจากหน้าต่างอาคาร ร่างกายของเธอพุ่งลงสู่เบื้องล่างท่ามกลางฝูงวิหคเพลิงที่ถาโถมเข้าใส่ เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือเรียวงามวาดลวดลายในอากาศอย่างสง่างามราวกับการร่ายรำ *การ์ดเวทมนตร์: ตัดสายใยพันธนาการ* ทันใดนั้น คมดาบพลังงานสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ ตัดร่างของฝูงสัตว์ประหลาดขาดสะบั้นราวกับกระดาษ ลิซ่าลงจอดบนพื้นคอนกรีตที่แตกร้าวอย่างนุ่มนวล เธอหันไปเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดตัวหัวหน้าที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวอื่นถึงสิบเท่า มันแผ่รังสีแห่งความตายออกมาจนเหล่าฮันเตอร์รอบข้างต้องถอยร่น แต่ลิซ่ากลับก้าวเท้าไปข้างหน้า "พวกแกมาผิดที่แล้ว" เธอกล่าวเพียงสั้นๆ น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของอสูรกายตรงหน้าได้ครู่หนึ่ง ในขณะที่ลิซ่ากำลังจะตวัดการ์ดใบต่อไปเพื่อเผด็จศึก เซนที่วิ่งตามลงมากลับตะโกนขึ้นสุดเสียงด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด "ลิซ่า! หยุด! อย่าใช้อัญเชิญใบนั้น... ดูที่อกของมัน!" ลิซ่าชะงัก เธอเพ่งมองไปที่จุดที่เซนชี้ บนหน้าอกของหัวหน้าฝูงอสูรไม่ได้มีแค่กล้ามเนื้อที่ทรงพลัง แต่มันมี 'ตราสัญลักษณ์' ของคนคนหนึ่งประทับอยู่... ตราสัญลักษณ์ที่ลิซ่าไม่มีวันลืม เพราะมันคือตราประจำตระกูลของเธอเอง ตระกูลที่เธอถูกขับไล่ออกมาและประกาศตัดขาดเมื่อสิบปีก่อน ในวินาทีนั้นเอง อสูรกายตัวยักษ์ก็แยกเขี้ยวออก เผยให้เห็นดวงตาที่จ้องมองมายังเธออย่างโหยหาและอาฆาต ก่อนที่ปากของมันจะขยับเป็นคำพูดที่มนุษย์ไม่ควรจะพูดได้ "ในที่สุด... ก็ได้เจอตัวเสียที... ยัยลูกนอกคอกของตระกูลวิลเลียมส์" ลิซ่าตัวแข็งทื่อ การ์ดในมือร่วงหล่นลงพื้น นี่ไม่ใช่แค่อสูรสงคราม แต่มันคือ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า