พลังทำลายล้าง

“เลิกทำหน้าตาน่าสมเพชแบบนั้นสักที วอคเกอร์... มองดูให้เต็มตา ว่าสิ่งที่เจ้าเคยเรียกว่า ‘ตัวถ่วง’ กำลังจะขยี้เกียรติยศจอมปลอมของเจ้าให้ป่นปี้อย่างไร” เสียงของดิฉันราบเรียบ เยือกเย็น แต่กังวานก้องไปทั่วห้องโถงมืดมิดของดันเจี้ยนระดับ S ดิฉันยืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อมของพลังงานสีม่วงเข้มที่แผ่พ่านออกมาจากการ์ดในมือ ผิวหนังบริเวณแขนขวาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเงินเงางามราวกับโลหะศักดิ์สิทธิ์ ความเจ็บปวดจากการถูกพลังของการ์ด ‘เทพเจ้าแห่งการทำลายล้าง’ กัดกินนั้นรุนแรงจนแทบจะกรีดร้องออกมา แต่ดิฉันกลับยกยิ้มมุมปากให้ศัตรูตรงหน้า... หัวหน้ากิลด์ผู้ทรยศที่กำลังจ้องมองด้วยความโลภจนลูกตาแทบถลน วอคเกอร์หัวเราะร่า เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความกระหาย “พลังระดับนั้น... มันต้องเป็นของฉัน! เธอมีค่าแค่เครื่องมือผลิตการ์ดให้กิลด์เท่านั้น ลิซ่า! ส่งมันมาให้ฉัน แล้วฉันจะให้เธอตายอย่างสบายที่สุด!” “เครื่องมือเหรอคะ?” ดิฉันแค่นหัวเราะพลางขยับนิ้วเรียกการ์ดใบที่สองออกมา ‘การ์ดคำสั่ง: ตัดวงจร’ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ “น่าเสียดายนะคะที่เจ้าของเครื่องมือชิ้นนี้ ไม่ได้มองว่าตัวเองเป็น ‘คน’ ของพวกคุณตั้งแต่วันที่พวกคุณถีบส่งฉันลงเหวแล้ว” ดิฉันดีดนิ้วเพียงแผ่วเบา ร่างกายที่ถูกพลังงานกัดกินจนเหมือนจะแตกสลายกลับกลายเป็นดาบสีทองเล่มมหึมาที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัว วอคเกอร์หน้าเปลี่ยนสีทันที เขาเรียกกองทัพเงาของเขาออกมาหมายจะรุมสังหารดิฉัน แต่ทว่า... จังหวะที่เงาเหล่านั้นพุ่งเข้ามา ดาบสีทองก็กรีดอากาศเป็นวงกลม พลังทำลายล้างที่สะสมไว้นานนับนาทีระเบิดออกมาเป็นคลื่นกระแทกที่รุนแรงจนผนังดันเจี้ยนสั่นสะเทือน “เซน... วิเคราะห์วิถีของมันซะ” ดิฉันสั่งการผ่านหูฟัง “วิถีหลบหลีกของมันอยู่ที่ 2 นาฬิกา ลิซ่า! ฝั่งซ้ายของมันมีรอยโหว่จากการใช้สกิลครั้งที่แล้ว!” เสียงของเซนดังขึ้นในโสตประสาทอย่างมั่นคง ดิฉันไม่รอช้า พุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดมนุษย์ ดาบในมือฟาดฟันเข้าใส่ใจกลางพลังงานของวอคเกอร์โดยตรง เขาพยายามยกเกราะป้องกันขึ้นต้านทาน แต่การ์ดที่ดิฉันสุ่มได้ในจังหวะวิกฤตนี้คือ ‘การ์ดทะลวงทิพย์’ ความคมกริบของมันตัดผ่านเกราะระดับตำนานของเขาเหมือนตัดกระดาษ ฉัวะ! เสียงเหล็กกล้าปะทะกับเนื้อหนังดังสนั่นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของวอคเกอร์ ร่างของอดีตหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่ทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีดำไหลนองออกจากแผลฉกรรจ์ที่หน้าอก ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก “นี่น่ะเหรอ... พลังทำลายล้างที่แกตามหา?” ดิฉันก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ ส้นรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด “ไม่ใช่แค่การ์ดเทพเจ้าหรอกนะคะวอคเกอร์ แต่มันคือ ‘ความแค้น’ ของคนที่แกเคยเหยียบย่ำต่างหาก” ดิฉันคว้าคอเสื้อของเขาขึ้นมา แววตาของดิฉันในตอนนี้คงจะดูน่ากลัวไม่ต่างจากปีศาจ “บอกมา... ใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการหักหลังในครั้งนั้น? ถ้าแกพูดชื่อนั้นออกมา ฉันอาจจะพิจารณาให้แกตายเร็วขึ้น” วอคเกอร์ไอโขลกเลือดออกมา “แก... แกไม่มีวันชนะหรอก... คนที่อยู่เหนือพวกเราไปอีกชั้น... พวกเขากำลังรอให้แกสุ่มการ์ดที่แข็งแกร่งที่สุดออกมา... เพื่อที่จะได้แย่งชิงมันไปเป็นกุญแจเปิดประตูมิติระดับเทพเจ้า!” ดิฉันนิ่งงันไปชั่วครู่ สิ่งที่เขาพูดสอดคล้องกับข้อสันนิษฐานของเซนมาโดยตลอด ไม่ใช่แค่กิลด์กากๆ พวกนั้นที่ต้องการตัวดิฉัน แต่มีบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้นกำลังจับตาดูอยู่บนหอคอยงาช้าง ทว่า ในขณะที่ดิฉันกำลังจะเค้นความจริงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคำถาม จู่ๆ บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ความมืดมิดรอบข้างถูกแทนที่ด้วยแสงสีฟ้าสว่างวาบที่มาจากรอยแยกมิติกลางอากาศ กลิ่นอายกดดันที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของผู้ที่แกร่งกว่าวอคเกอร์หลายเท่าตัว “ถึงเวลาเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้วสินะ” เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังขึ้นจากความว่างเปล่า ก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น ร่างนั้นสวมหน้ากากสีขาวสนิทและผ้าคลุมที่ดูราวกับเย็บด้วยดวงดาวที่ดับแสงไปแล้ว นั่นไม่ใช่สมาชิกกิลด์คนไหนที่ดิฉันรู้จัก... แต่สายตาของเขามองตรงมาที่ ‘การ์ด’ ในมือของดิฉันด้วยรอยยิ้มที่ดูราวกับนักล่าที่เพิ่งเจอของเล่นชิ้นโปรด “การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า... ขอบคุณที่อดทนรวบรวมพลังมาให้เราจนครบนะคะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของดิฉันเสมอมานะคะ