การ์ดระดับตำนาน

"สิบวินาทีที่ว่า... นายมั่นใจนักเหรอว่านั่นคือเวลาของฉัน ไม่ใช่ของนาย?" ฉันถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มเย้ยหยันของวอคเกอร์ที่เห็นผ่านมอนิเตอร์ในห้องบัญชาการกิลด์เก่าที่กำลังสั่นสะเทือนดูพร่าเลือนไปชั่วขณะ แรงอัดมหาศาลจากมานาที่ถูกบีบอัดกำลังฉีกกระชากโครงสร้างตึก แต่ฉันไม่ขยับหนี เซน... ชายหนุ่มที่ฉันเคยเชื่อมั่นว่าคือมันสมองของทีม บัดนี้กลายเป็นเพียงหมากที่ถูกทิ้งไว้ในคุกแก้วกลางใจกลางพายุพลังงาน หากฉันก้าวเท้าออกจากจุดนี้ตอนนี้ ฉันจะรอด แต่เซนจะดับสูญ "ลิซ่า! อย่าโง่!" เสียงของวอคเกอร์แผดออกมาจากลำโพง "เลือกสิ! ฮีโร่ผู้ทอดทิ้งเพื่อน หรือผู้แพ้ที่จมลงไปพร้อมกับซากปรักหักพัง!" ฉันไม่ได้ตอบโต้ นิ้วเรียวยาวของฉันกรีดกรายลงบนอินเตอร์เฟซโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า แสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนในดวงตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็ง แต่นัยน์ตาสีรัตติกาลนั้นกลับลุกโชนด้วยประกายแห่งการตัดสินใจครั้งสุดท้าย แต้มสะสมที่ฉันสะสมมาจากการล่าตลอดสามเดือน... แต้มที่แลกมาด้วยเลือดและหยาดเหงื่อทั้งหมดถูกทุ่มลงไปในช่อง 'สุ่มการ์ดชะตากรรม' โดยไม่เหลือแม้แต่แต้มเดียว *ติ๊ง!* เสียงระบบที่คุ้นเคยฟังดูหนักแน่นราวกับเสียงระฆังแห่งโชคชะตา "แจ้งเตือน: ผู้ใช้งานสละแต้มสะสมทั้งหมดเพื่อการสุ่มระดับตำนาน (Legendary Tier)... อัตราการรอดชีวิต 0.0001%" "เอาสิ... มาดูกันว่าพระเจ้าจะเข้าข้างคนสวยอย่างฉันบ้างไหม" ฉันพึมพำ ห้วงเวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เสียงระเบิดมานาที่ควรจะทำลายทุกอย่างกลับแช่แข็งอยู่ในอากาศ การ์ดใบหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันไม่ได้เรืองแสงสีทองเหมือนการ์ดทั่วไป แต่มันเป็นสีดำสนิทราวกับกลืนกินแสงสว่าง รอบข้างมีรอยร้าวของมิติที่เกิดจากพลังมหาศาลที่กักเก็บไว้ไม่ไหว นิ้วของฉันสั่นเพียงเล็กน้อยก่อนจะแตะลงบนพื้นผิวนั้น ทันทีที่สัมผัส ความเจ็บปวดราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงแล่นเข้าสู่สมอง ข้อมูลมหาศาลทะลักเข้าสู่กระแสจิตใต้สำนึก... นี่ไม่ใช่แค่การ์ด แต่มันคือเศษเสี้ยวของกฎเกณฑ์ที่วอคเกอร์พยายามช่วงชิงไป 'การ์ดระดับตำนาน: ผู้คุมกฎแห่งกาลเวลาและมิติ' "แกมัน... ขี้โกงเกินไปแล้ว ลิซ่า!" เสียงวอคเกอร์เปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นกระแสพลังงานรอบตัวฉันเริ่มบิดเบือนกฎแห่งฟิสิกส์ ฉันไม่ได้ฟังเขาอีกต่อไป ร่างกายของฉันโปร่งแสงดั่งแก้วผลึก ฉันพุ่งผ่านกำแพงที่กำลังถล่มลงมาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาปกติจะจับได้ การเคลื่อนไหวของฉันไม่ใช่การเดิน แต่มันคือการแทรกตัวผ่านห้วงมิติที่ฉันสร้างขึ้นใหม่ด้วยพลังจากการ์ดใบนั้น ทุกก้าวที่ฉันเหยียบย่ำ เศษซากของอาคารที่ระเบิดออกกลับคืนสู่สภาพเดิมราวกับเทปที่ถูกย้อนกลับ ฉันหยุดยืนอยู่หน้าคุกแก้วที่กักขังเซนไว้ เขามองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง สีหน้าของเขาซีดเผือด แต่เมื่อเห็นฉันเขาก็พยายามขยับปากพูดโดยไร้เสียง... *หนีไป* ฉันยกยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนโยน "บอกแล้วไงเซน ว่าเราจะตายด้วยกัน... หรือไม่ก็ต้องชนะด้วยกัน" ฉันแตะมือลงบนคุกแก้วนั้น พลังงานสีดำจากการ์ดถ่ายโอนผ่านปลายนิ้วเข้าสู่โครงสร้างที่แข็งแกร่งที่สุดที่วอคเกอร์ภูมิใจนักหนา แต่มันกลับแตกสลายราวกับแก้วน้ำที่ถูกค้อนทุบ เซนร่วงลงมาในอ้อมแขนของฉัน ร่างกายที่ไร้พลังของเขาหนักอึ้ง แต่หัวใจที่ยังเต้นอยู่ในอกนั้นคือหลักฐานว่าฉันทำสำเร็จ ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบเข้าครอบงำหลังการระเบิดยุติลง สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ความรู้สึกถึงอันตรายที่รุนแรงกว่าเดิมแผ่ซ่านไปทั่วกระดูกสันหลังของฉัน เมื่อฉันก้มมองลงไปที่มือของตนเอง การ์ดสีดำใบนั้นไม่ได้สลายไป แต่มันกำลังกัดกินแขนขวาของฉันราวกับปรสิตที่หิวกระหาย ในขณะเดียวกัน ประตูห้องที่ควรจะเป็นซากหักพังกลับถูกผลักออกอย่างใจเย็น ร่างของชายคนหนึ่งที่ฉันจำได้แม่นยำว่าเป็นคนตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อนเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูใจดีเหลือเกิน "เก่งมากลิซ่า... ขอบใจที่ช่วยเก็บกู้ 'กุญแจ' ให้ฉันนะ" เขาคือหัวหน้ากิลด์คนเก่า... คนที่หักหลังฉันอย่างเลือดเย็นที่สุด และตอนนี้ เขากำลังจ้องมองการ์ดที่กำลังกัดกินร่างของฉันด้วยแววตาที่หิวกระหายราวกับจะกลืนกินทุกอย่างที่ฉันเพิ่งสุ่มได้ไปเป็นของตนเอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับแผนการพลิกชะตาของลิซ่าในบทนี้นะคะ!