บทที่ 35

"ทำไมต้องเป็นรูปของฉัน?" น้ำเสียงของลิซ่าราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับอยู่ลึกสุดใจ เธอจ้องมองการ์ดใบนั้นบนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดสีคล้ำ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศราวกับจะตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ของมโนธรรมที่เธอพยายามรักษาไว้ เซนอสในชุดคลุมสีดำสนิทขยับตัวเล็กน้อย ริมฝีปากภายใต้เงามืดนั้นกระตุกยิ้มที่มองเห็นได้เพียงครึ่งซีก เขาไม่ได้ก้มลงมองการ์ด แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปยังลิซ่า ราวกับสัตว์นักล่าที่เฝ้ามองเหยื่อติดกับ "คำถามของเธอน่าเบื่อไปหน่อยนะ ลิซ่า" เซนอสเอ่ยพลางก้าวเท้าผ่านแอ่งเลือดอย่างไม่สะทกสะท้าน "การ์ดใบนี้ไม่ได้สะท้อนสิ่งที่เธอเป็น แต่มันสะท้อน 'โอกาส' ที่เธอหลงลืมไปต่างหากล่ะ... การจะเป็นผู้กล้าที่กอบกู้โลก หรือจะเป็นเงาที่กลืนกินโลก มันต่างกันตรงไหนในเมื่อทั้งคู่ต้องแลกด้วยสิ่งเดียวกัน?" ลิซ่าแค่นหัวเราะในลำคอ เธอหยิบการ์ดใบนั้นขึ้นมา นิ้วเรียวยาวสัมผัสเข้ากับพื้นผิวที่เย็นเยียบกว่าปกติ ภาพใบหน้าของเธอในชุดคลุมดำบนการ์ดดูราวกับมีชีวิต ดวงตาในภาพนั้นไม่ใช่ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่กลับเปี่ยมด้วยความว่างเปล่าที่แสนเยือกเย็น "อย่ามาเล่นตลกกับฉัน เซนอส" ลิซ่าลุกขึ้นยืน แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความคมกริบดุจมีดโกน "ระบบกาชาไม่ได้สุ่มชะตา แต่มันกำลัง 'จำลอง' อนาคตที่แกต้องการจะเห็นต่างหาก การ์ดใบนี้คือจุดจบของฉัน หรือคือจุดเริ่มต้นของหุ่นเชิดตัวใหม่กันแน่?" เซนอสหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้ลิซ่าได้กลิ่นอายประหลาดที่ออกมาจากร่างของเขา—กลิ่นของโลหะเก่าๆ และละอองมิติที่จางหายไป "เธอฉลาดสมกับที่ฉันเลือกมาจริงๆ" เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันแต่แฝงความนัยบางอย่างที่สั่นคลอนหัวใจเธอ "ในเกมนี้ไม่มีใครได้เป็นผู้ชนะโดยไม่ยอมแปดเปื้อน ถ้าเธออยากช่วยครอบครัวที่ตายไปแล้วในรอยแยกมิตินั่น ก็จงยอมรับการ์ดใบนี้ซะ... กดยืนยันการสุ่มครั้งสุดท้าย แล้วเธอก็จะเป็นเจ้าของอำนาจที่แม้แต่ระบบยังต้องสยบ" ลิซ่ารู้สึกถึงแรงกระเพื่อมในหัวใจ ระบบในหัวของเธอเริ่มรวน ค่าสถานะตัวเลขสีแดงกระพริบถี่รัวราวกับกำลังจะระเบิด ความทรงจำเกี่ยวกับวันที่บ้านของเธอพังทลายภายใต้แรงปะทะของมิติไหลทะลักเข้ามาอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่เธอเฝ้าฝังกลบไว้กำลังถูกขุดขึ้นมาด้วยปลายมีดที่เรียกว่า 'ความหวัง' "แลกกับอะไร?" เธอถาม เสียงของเธอเบาหวิวแต่เด็ดเดี่ยว "แลกกับ 'ตัวตน' ของเธอไง" เซนอสถอยห่างออกมา พร้อมกับเงยหน้ามองท้องฟ้าที่บัดนี้กลายเป็นสีม่วงคล้ำจากการฉีกขาดของมิติ "เมื่อการ์ดใบนี้ถูกใช้งาน ชื่อ 'ลิซ่า' จะหายไปจากความทรงจำของทุกคนบนโลก... รวมทั้งคนที่เธอพยายามปกป้องด้วย" ลิซ่าหลับตาลง ภาพลักษณ์ของนักล่าสาวผู้เยือกเย็นสั่นคลอนชั่วขณะ เธอหยิบการ์ดใบอื่นในมือขึ้นมา—การ์ดแห่งผู้กล้าที่ดูสูงส่งและบริสุทธิ์ กับการ์ดใบใหม่ที่เป็นตัวเธอในเงามืด มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย ความคิดนับพันแล่นผ่านสมอง ถ้าเธอเลือกทางของผู้กล้า เธอก็คือเหยื่อของระบบที่ไร้ทางสู้ แต่ถ้าเธอเลือกการ์ดในชุดคลุมดำ... เธออาจจะมีอำนาจในการทำลายระบบนี้ให้สิ้นซาก แต่ต้องแลกด้วยการไม่ถูกจดจำไปตลอดกาล "ถ้าไม่มีใครจำได้ว่าฉันทำอะไรไว้..." ลิซ่าลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้มไร้ความรู้สึก "ก็ถือว่าฉันไม่เคยมีตัวตนในประวัติศาสตร์ของความล้มเหลวสินะ?" เธอกดการ์ดใบนั้นลงบนอุปกรณ์สุ่มกาชาที่ข้อมือทันทีโดยไม่รีรอ เสียงกลไกเฟืองหมุนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว แรงกดดันจากมิติที่บีบอัดลงมาทำให้พื้นดินรอบๆ ยุบตัวลงเป็นหลุมลึก แสงสว่างสีดำสนิทระเบิดออกปกคลุมทุกอย่างจนมืดมิด เซนอสหัวเราะร่าด้วยความพึงพอใจ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้าง เมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏออกมาจากหน้าจอโฮโลแกรม... มันไม่ใช่การ์ดใบเดียว แต่มันคือชุดการ์ดที่ประกอบขึ้นจากเศษซากความทรงจำทั้งหมดที่เธอเคยได้รับมา ในวินาทีนั้นเอง แสงสีขาวสว่างจ้าก็ผ่ากลางความมืด ร่างของใครบางคนที่ลิซ่าไม่คิดว่าจะได้พบอีกในชีวิตนี้ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติที่เปิดออกโดยตรงจากระบบที่กำลังรวนเร "ลิซ่า... หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงนั้นก้องกังวาน เป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยดีที่สุด... เสียงของน้องชายที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ลิซ่าชะงัก ร่างกายที่กำลังหลอมรวมกับพลังมืดหยุดกึก หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นคนตรงหน้าชัดๆ แต่นั่นไม่ใช่คน... มันเป็นเพียงร่างจำลองที่ถูกสร้างจากข้อมูลที่ระบบกักเก็บไว้เพื่อล่อลวงเธอให้ติดกับดักสุดท้าย การ์ดในมือของเธอเริ่มแตกสลายเป็นละอองแสงสีเลือด และเสียงระบบที่เคยเย็นชากลับเปลี่ยนเป็นเสียงที่คล้ายกับเสียงของตัวเธอเองในอนาคตที่กำลังกรีดร้อง... ความหวังที่จะได้พบครอบครัวอีกครั้งกับความเป็นจริงที่ว่าทั้งหมดเป็นเพียง 'คุก' ที่สมบูรณ์แบบที่สุด ลิซ่าก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าว เตรียมจะกดปุ่มทำลายตัวเองไปพร้อมกับระบบแห่งโชคชะตานี้ แต่ทันใดนั้น ปลายมีดที่เย็นเยียบก็แตะเข้าที่ลำคอของเธอจากด้านหลัง... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมิติและโชคชะตาไปกับลิซ่าในบทที่เข้มข้นนี้นะคะ! การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า