บทที่ 36

คมมีดเย็นเยียบกรีดผ่านผิวหนังบริเวณลำคอจนรู้สึกถึงหยดเลือดอุ่นๆ ที่ค่อยๆ ซึมออกมา แต่มันกลับไร้ซึ่งความเจ็บปวดเมื่อเทียบกับความชาหนึบที่แล่นพล่านไปทั่วหัวใจ ลิซ่าไม่ได้สะดุ้งเฮือกหรือร้องขอชีวิต เธอเพียงแค่หลับตาลงช้าๆ พลางผ่อนลมหายใจอย่างเชื่องช้า ความเยือกเย็นในแววตาของเธอไม่ได้ลดน้อยลงแม้แต่น้อย "เจ้าจะทำลายคุกแห่งนี้งั้นหรือ... แม่สาวน้อยผู้น่าสงสาร" เสียงกระซิบที่แหบพร่าและคุ้นหูดังขึ้นชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเซนอสปะทะเข้ากับต้นคอของเธอ แต่สำหรับลิซ่า มันเป็นเพียงอากาศที่ไร้ค่า เธอขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเยาะหยัน มือที่สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อครู่กลับมานิ่งสนิท เธอไม่ได้วางมือจากปุ่มสีแดงที่พร้อมจะฉีกกระชากมิตินี้ให้พังพินาศ "คุกที่หรูหราเกินไป... สำหรับคนที่พรากทุกอย่างไปจากฉัน" ลิซ่าเอ่ยตอบ เสียงของเธอราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม "เซนอส คุณก็รู้นี่ว่าการ์ดที่ฉันถืออยู่ในมือตอนนี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อเล่นเกมสุ่มดวงไร้สาระอีกต่อไปแล้ว" "โอ้... เจ้าหมายถึง 'การ์ดแลกเปลี่ยนชีวิต' ใบนั้นน่ะหรือ?" เซนอสหัวเราะหึๆ ในลำคอ น้ำหนักของมีดกดลึกขึ้นอีกนิด "เจ้าคิดว่าตัวเองฉลาดจนมองทะลุเกมของข้า แต่เจ้ากลับลืมมองไปว่า... บนกระดานหมากรุกนี้ เจ้าเป็นเพียงเบี้ยที่ข้าหยิบมาวางเองกับมือด้วยซ้ำ" ลิซ่าไม่รอช้า เธอตัดสินใจในเสี้ยววินาที แทนที่จะถอยหนี เธอกลับโน้มตัวไปข้างหน้า ปล่อยให้คมมีดบาดลึกเข้าที่ผิวหนังมากขึ้นจนเลือดสีสดหยดลงบนพื้นหินอ่อนที่เย็นเยียบ ในจังหวะที่เซนอสชะงักด้วยความแปลกใจ ลิซ่าก็เหวี่ยงศอกใส่หน้าอกของเขาอย่างแรง พร้อมกับดีดตัวออกมาจากรัศมีของอาวุธ เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งความนิ่งงัน ในมือขวาของเธอไม่ได้ถืออาวุธ แต่ถือ 'การ์ดระดับตำนาน' ที่เรืองแสงสีม่วงเข้มออกมาจนห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน "การเป็นเบี้ยไม่ได้หมายความว่าจะรุกฆาตไม่ได้" ลิซ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลัง "เซนอส... คุณคิดว่าคุณคุมระบบกาชาได้ทั้งหมด แต่คุณลืมไปว่าระบบนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยความปรารถนาของ 'มนุษย์' และในเมื่อฉันคือผู้เล่นที่เลวร้ายที่สุดที่คุณเคยเจอมา ฉันก็จะทำให้คุณเห็นว่าการขาดทุนจนล้มละลายมันเป็นยังไง" เซนอสชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มยียวนบนใบหน้าภายใต้ชุดคลุมค่อยๆ จางหายไป "เจ้าจะทำอะไร..." "ฉันไม่ได้ทำลายระบบนี้เพื่อฆ่าตัวตาย" ลิซ่าแสยะยิ้มที่ดูสง่างามและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน "แต่ฉันกำลังจะ 'อัปเดต' กฎเกณฑ์ใหม่... กฎที่ผู้เล่นจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้แก่ระบบจอมปลอมอีกต่อไป" เธอสะบัดการ์ดในมือขึ้นสู่เพดานทันที พลังงานสีม่วงพุ่งทะยานขึ้นไปราวกับมังกรที่ตื่นจากหลับไหล ห้องสีขาวที่เคยดูไร้ที่สิ้นสุดเริ่มปริแตกออก เผยให้เห็นห้วงมิติที่บิดเบี้ยวและเศษซากของความทรงจำที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ลิซ่ามองเห็นภาพครอบครัวของเธอในรอยแยกนั้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความจริงที่สวยงามอีกต่อไป มันคือกระจกเงาที่สะท้อนให้เห็นความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่า เซนอสพุ่งตัวเข้ามาหมายจะหยุดเธอ แต่ลิซ่ากลับดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว แรงกระแทกจากสนามพลังกาชาก็ซัดร่างของเขากระเด็นไปติดกับกำแพงมิติ "ความลับที่คุณซ่อนไว้... ไม่ใช่เรื่องของระบบ" ลิซ่าเดินเข้าไปใกล้เซนอสที่เริ่มไอออกมาเป็นเลือด "แต่มันคือเรื่องของ 'ตัวคุณ' ที่แท้จริงต่างหาก" เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา มือเรียวบางเอื้อมไปดึงฮู้ดคลุมหัวของชายปริศนาออกอย่างรวดเร็ว แสงสว่างวาบขึ้นมาจนลิซ่าต้องหรี่ตาลง ทว่าสิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่ใบหน้าของคนแปลกหน้า หรือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด... มันคือใบหน้าของเธอเอง... ที่มีดวงตาข้างซ้ายเป็นสีแดงฉานเหมือนกับระบบกาชาที่กำลังทำงานอยู่ เซนอส—หรืออีกตัวตนหนึ่งของลิซ่า—แค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพช "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่ไม่มีวันตื่น... ลิซ่า... เพราะคนที่เจ้าพยายามจะช่วยในรอยแยกมิตินั้น... คือคนเดียวกับที่จะฆ่าเจ้าในบทสุดท้ายของเกมนี้" ร่างของเซนอสค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีม่วงที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเธอ พร้อมกับเสียงระบบที่ดังขึ้นในหัวอย่างบ้าคลั่ง [แจ้งเตือน: อัปเกรดสถานะผู้เล่น 'ลิซ่า' สู่ระดับพระเจ้า] [สถานะ: ผสานร่างกับผู้ดูแลระบบสำเร็จ] [คำสั่งถัดไป: จงตัดสินใจ... ว่าจะฆ่าตัวเองเพื่อจบเกม หรือจะฆ่าทุกคนที่เหลือเพื่อเป็นพระเจ้าเพียงหนึ่งเดียว] ลิซ่าทรุดลงกับพื้น ร่างกายของเธอเริ่มเปลี่ยนไปทีละส่วน ความทรงจำนับพันล้านสายไหลทะลักเข้ามาในสมองจนแทบระเบิด ในวินาทีที่ความรู้สึกนึกคิดกำลังจะเลือนหายไป เธอก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังม่านมิติ... คนที่เธอนึกว่าตายไปแล้วในรอยแยกมิตินั้น... กำลังเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่คุ้นเคย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความบ้าคลั่งนี้ไปกับ "การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า" นะคะ