บทที่ 37

"อย่าพยายามนึกเลย ลิซ่า... ยิ่งเธอพยายามปะติดปะต่อเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลาย นั่นยิ่งเป็นการเร่งให้วิญญาณของเธอแหลกเป็นผุยผงเร็วขึ้นเท่านั้น" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของลิซ่า ราวกับมีดโกนที่กรีดลงบนแผ่นแก้วที่กำลังร้าว ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ความเจ็บปวดจากการที่เซลล์ในร่างกายถูกแทนที่ด้วยข้อมูลมหาศาลจากรอยแยกมิติทำให้ลิซ่าแทบจะสิ้นสติ แต่ในวินาทีที่เงาร่างนั้นก้าวพ้นจากม่านมิติสีดำสนิท ความเย็นยะเยือกก็แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย คนตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น... เขาคือ 'คาร์ล' พี่ชายที่ลิซ่าเฝ้าตามหาและเชื่อว่าตายไปแล้วในโศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อน "คาร์ล... พี่จริงๆ เหรอคะ?" ลิซ่าเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก เลือดสีเข้มไหลซึมออกมาจากมุมปาก แต่นัยน์ตาคู่คมกลับเบิกกว้างด้วยความสับสนและความหวังที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบของกองกำลังพิทักษ์มิติที่ดูเก่าคร่ำคร่า ขยับรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เขาเดินผ่านม่านมิติที่บิดเบี้ยวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของโอโซนและโลหะที่ไหม้เกรียมอบอวลอยู่รอบตัวเขา "การพบกันอีกครั้งมันควรจะเป็นเรื่องน่ายินดีสินะ" คาร์ลย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ปลายนิ้วเย็นเฉียบเชยคางลิซ่าขึ้นมาบังคับให้สบตา "แต่ดูเหมือนระบบกาชาที่เธอภาคภูมิใจนักหนา จะมอบสถานะที่น่าสมเพชให้เธอเหลือเกินนะ ลิซ่า... เธอกลายเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ใกล้จะหมดอายุการใช้งานแล้ว" ลิซ่าพยายามจะคว้าดาบเลเซอร์การ์ดระดับ SSR ที่ซ่อนอยู่ในมิติเก็บของ แต่ทว่านิ้วมือของเธอกลับโปร่งแสงจนเกือบจะหายไปในอากาศ เธอสะอึกกับความจริงที่ตบหน้าอย่างจัง—ร่างของเธอไม่ได้กำลังถูกทำลาย แต่เธอกำลังถูก 'ย่อยสลาย' เพื่อกลายเป็นฐานข้อมูลใหม่ให้แก่ระบบ "เธอทำอะไรกับฉัน... พี่กลายเป็นศัตรูของมนุษยชาติไปตั้งแต่เมื่อไหร่?" ลิซ่าถามด้วยเสียงที่สั่นเครือแต่แฝงไปด้วยแรงอาฆาต เธอไม่ใช่เด็กสาวที่อ่อนแออีกต่อไป แม้ในยามวิกฤต กลยุทธ์ในหัวสมองของเธอก็ยังคงหมุนทำงานอย่างรวดเร็ว คาร์ลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นชาจนลิซ่ารู้สึกหนาวไปถึงกระดูก "ศัตรูเหรอ? เปล่าเลย ฉันแค่เป็นคนที่มองเห็นความจริงที่เธอพยายามจะปิดตาหนีต่างหาก ระบบที่เธอเรียกหา กาชาที่เธอแลกด้วยชีวิต... ทุกครั้งที่เธอสุ่มการ์ด ลิซ่า เธอกำลังใช้ชีวิตของคนบริสุทธิ์นับหมื่นคนเป็นเชื้อเพลิงเพื่อเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่งให้ตัวเอง" คำพูดนั้นราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจ ลิซ่าชะงักไป ความทรงจำนับพันล้านสายที่ไหลบ่าเข้ามาเริ่มผสานตัวกัน สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ภาพของโลกที่สวยงาม แต่เป็นภาพของห้องทดลองที่ไร้จุดจบ ที่นั่น... เธอเห็นตัวเองในวัยเด็กกำลังถูกบังคับให้กลืนกินคริสตัลแห่งมิติ "ไม่จริง..." เธอพึมพำ "ลิซ่า เธอไม่ได้มีพลังวิเศษเพราะโชคชะตา" เสียงของเซนอสแทรกเข้ามาจากความว่างเปล่า เขาปรากฏตัวขึ้นข้างหลังคาร์ลด้วยท่าทางที่ดูสนุกสนานเกินไป "เธอคือ 'ผลผลิต' ที่สมบูรณ์แบบที่สุดของการทดลองรอยแยกมิติเฟสแรก เราไม่ได้สร้างระบบขึ้นมาเพื่อช่วยเธอ... แต่เราสร้างเธอขึ้นมาเพื่อเป็น 'ตัวสุ่ม' ที่ดีที่สุดในจักรวาลนี้ต่างหาก" ลิซ่ากัดริมฝีปากจนเลือดซิบ เธอตระหนักได้ทันทีว่านี่คือกับดักที่แยบยลที่สุดตลอดชั่วชีวิตการเป็นฮันเตอร์ เธอไม่ใช่ผู้คุมเกม แต่เธอคือตัวหมากที่ถูกโปรแกรมให้เดินตามเส้นทางที่กำหนดไว้ตั้งแต่ต้น "ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็จะทำลายกระดานเกมนี้ทิ้งซะ" ลิซ่ารวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย พลังงานสีครามรอบตัวระเบิดออกจนพื้นดินสั่นสะเทือน เธอไม่ได้ใช้การ์ดใบไหนเลย แต่เธอเลือกที่จะใช้ 'บั๊ก' ในระบบที่เธอค้นพบจากการวิเคราะห์ข้อมูลที่ไหลทะลักเข้ามา เธอกระชากกำไลข้อมือที่เป็นตัวเชื่อมต่อกับระบบออก แรงดีดของมันทำให้แขนของเธออาบไปด้วยเลือด แต่ในขณะเดียวกัน หน้าต่างสถานะสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมากลางอากาศทั่วทุกทิศทาง [คำเตือน: ตรวจพบการพยายามทำลายระบบหลักจากผู้ใช้งานต้นแบบ] [สถานะ: ลิซ่า เข้าสู่โหมด 'อิสระจากชะตากรรม'] คาร์ลที่เคยสุขุมเริ่มหุบยิ้ม ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตา "เธอคิดว่าการตัดสายสัมพันธ์กับระบบจะทำให้เธอรอดงั้นเหรอ ลิซ่า? เธอจะตายในอีกไม่กี่นาที เพราะร่างกายนี้ไม่สามารถคงอยู่ได้โดยไม่มีพลังงานจากกาชาเลี้ยงไว้!" ลิซ่าหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก เธอเช็ดเลือดที่เปื้อนหน้าด้วยแววตาที่ดุดันและเยือกเย็นกว่าครั้งไหนๆ ในฐานะนักสู้ที่ถูกหลอกใช้มาทั้งชีวิต เธอไม่ได้กลัวความตายที่กำลังรออยู่ แต่เธอพร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อเปิดโปงความโสมมของโลกใบนี้ "ถ้าฉันต้องตาย... ฉันก็จะลากพวกแกทุกคนลงนรกไปพร้อมกับฉันด้วย" ลิซ่าประกาศกร้าว เธอหยิบการ์ดใบสุดท้ายที่ยังไม่ได้ใช้งานขึ้นมา มันเป็นการ์ดสีขาวโพลนที่ไม่มีชื่อปรากฏอยู่ "ลาก่อนนะพี่ชาย... หรือไม่ว่าไอ้ตัวอะไรก็ตามที่สวมรอยเป็นพี่ฉันอยู่" ลิซ่าตัดสินใจกดใช้งานการ์ดใบนั้นทันที ร่างกายของเธอเริ่มเรืองแสงสว่างจ้าจนคาร์ลและเซนอสต้องถอยร่นไปข้างหลัง แต่ในขณะที่แสงสว่างกำลังกลืนกินทุกอย่าง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิตก็ดังขึ้นข้างหูของเธอ... เป็นเสียงของตัวเธอเองจากอนาคตที่ไม่เคยเกิดขึ้น "ลิซ่า... อย่าเชื่อสิ่งที่ตาเห็น และอย่าเชื่อสิ่งที่ใจสั่ง เพราะคนที่ทรยศเธอในตอนจบ... ก็คือคนเดียวกับที่ยืนอยู่ข้างเธอตั้งแต่วันแรก" ร่างของลิซ่าหายวับไปกับแสง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและเศษซากของมิติที่กำลังถล่มลงมา คาร์ลมองดูจุดที่เธอเคยยืนอยู่ด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ ก่อนจะหันไปหาเซนอสที่ยืนแสยะยิ้มอยู่ไม่ไกล "แผนการเปลี่ยนไปแล้ว..." คาร์ลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงความนัย "เธอยังไม่พร้อมที่จะตาย... เราต้องพาเธอกลับมา เพื่อเข้าสู่บททดสอบสุดท้ายของ 'บทที่ 38' " ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันครั้งยิ่งใหญ่นี้ไปพร้อมกับลิซ่านะคะ การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าจะกลับมาพาคุณลุ้นระทึกต่อในตอนหน้าค่ะ!