บทที่ 38

"ถ้าหากฉันกดปุ่มนี้เพื่อแลกกับทุกอย่างที่เหลืออยู่ นายจะหายไปจากระบบกาชาของฉันตลอดกาลใช่ไหม เซนอส?" ปลายกระบอกปืนการ์ดเวทมนตร์สีเงินเงาวับถูกกดลงบนหน้าอกข้างซ้ายของชายหนุ่มในชุดคลุมดำ ลิซ่าไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย สายตาของเธอเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีมรกตคู่นั้นกลับดุจผืนน้ำนิ่งที่ซ่อนกระแสน้ำวนแห่งความแค้นเอาไว้ เธอเหนื่อยหน่ายกับความยียวนของระบบที่พรากสิ่งที่เธอรักไปทีละน้อย และตอนนี้ ถึงเวลาที่เธอจะเป็นฝ่ายกำหนดกฎเกณฑ์ด้วยตัวเองเสียที เซนอสไม่ได้ขยับหนี เขาเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ดูประหนึ่งกำลังสนุกกับเกมกระดานที่ตัวเองเป็นเจ้ามือ "ความพยายามที่น่าชื่นชมครับ ลิซ่า แต่คุณลืมไปแล้วหรือว่า 'ราคาที่ต้องจ่าย' สำหรับการทำลายระบบ คือชีวิตของผู้สร้าง... และชีวิตของคุณเอง" "ราคาแพงหูฉี่แบบนั้นฉันจ่ายมาทั้งชีวิตแล้ว" ลิซ่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เธอไม่ได้ข่มขู่ แต่นั่นคือคำประกาศิต "ครอบครัวของฉันไม่ได้ตายเพื่อกลายเป็นตัวเลขสถิติในหน้าจอโฮโลแกรมของนาย แต่พวกเขาตายเพราะความโลภของคนที่ต้องการควบคุมมิติ และนาย... เซนอส นายคือหนึ่งในนั้น" บรรยากาศภายในห้วงมิติที่ว่างเปล่าสั่นไหวราวกับกระจกที่กำลังร้าว ลิซ่าไม่ได้รอคำตอบ เธอรวบรวมมานาทั้งหมดที่มีเข้าไปในฝ่ามือ กระแสพลังงานสีฟ้าเข้มเริ่มหมุนวนเป็นวงกลมรอบตัวเธอ การ์ดในมือของเธอเปลี่ยนสภาพจากกระดาษเวทมนตร์กลายเป็นใบมีดมิติที่คมกริบ พร้อมจะตัดวงจรแห่งการสุ่มชะตาให้ขาดสะบั้น "เอาเลยสิ" เซนอสขยับเข้ามาใกล้จนปลายกระบอกปืนกดลึกเข้าไปในเนื้อผ้าชุดคลุม เสียงหัวเราะแผ่วเบาของเขาไม่ได้บ่งบอกถึงความกลัว แต่มันคือความเวทนา "กดเลยลิซ่า ถ้าคุณมั่นใจว่าสิ่งที่อยู่หลังม่านมิตินั้นคือคำตอบที่คุณเฝ้าตามหา ไม่ใช่ความว่างเปล่าที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย" ลิซ่าชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสบางอย่างที่คุ้นเคย แวบหนึ่งในความทรงจำ ภาพของพ่อและแม่ในวันสุดท้ายก่อนรอยแยกมิติจะเปิดออกปรากฏขึ้นในหัว สิ่งที่พ่อทิ้งไว้ให้ไม่ใช่แค่ภาระหน้าที่ แต่มันคือ 'การ์ดใบที่ 51' ที่ไม่เคยอยู่ในระบบกาชาของเซนอส เธอมองเห็นประกายแสงสีทองจางๆ ลอดออกมาจากช่องว่างระหว่างตะเข็บเสื้อคลุมของเซนอส... นั่นไม่ใช่พลังของระบบ แต่มันคือร่องรอยของมิติที่เชื่อมต่อกับอดีต "นายไม่ใช่แค่ผู้ดูแลระบบ" ลิซ่าลดปืนลงช้าๆ แต่สายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่าของอีกฝ่าย "นายคือ 'ชิ้นส่วน' ของรอยแยกมิติครั้งนั้น นายคือคนที่เหลือรอดมาพร้อมกับระบบที่บิดเบี้ยวเพื่อแก้ไขความผิดพลาดของตัวเองใช่ไหม?" เซนอสเงียบไปจังหวะหนึ่ง ความยียวนบนใบหน้ามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความโศกเศร้าที่ล้ำลึกเกินกว่าใครจะหยั่งถึง "ฉลาดสมเป็นคุณจริงๆ ลิซ่า แต่ความจริงนั้นเจ็บปวดกว่าที่คิดเสมอ..." ทันใดนั้น เสียงเตือนของระบบก็ดังสนั่นไปทั่วห้วงมิติพร้อมกับไฟสีแดงฉานที่สาดส่องลงมา ลิซ่าหันขวับไปมองเบื้องหลัง ร่างเงาสีดำขนาดมหึมาที่เธอจำได้แม่นยำในฐานะ 'ต้นเหตุ' แห่งความสูญเสีย กำลังคืบคลานออกมาจากประตูมิติที่เปิดออกเองโดยไม่ได้ผ่านการสุ่ม "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญของเราจะมาถึงเร็วกว่ากำหนด" เซนอสคว้ามือเธอไว้แน่น "ถ้าคุณอยากรู้ความจริงทั้งหมด... จงเลือกระหว่างการสู้เพื่อรักษาโลกนี้ไว้ หรือการปล่อยให้ทุกอย่างพังทลายเพื่อแลกกับอดีตของคุณ" สิ่งที่ปรากฏตัวต่อหน้าลิซ่าไม่ใช่สัตว์อสูรทั่วไป แต่มันคือร่างแยกของตัวเธอเองในชุดเกราะฮันเตอร์ที่ดูหม่นหมองและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ลิซ่าร่างแยกคนนั้นก้าวออกมาพร้อมกับถือกุญแจสีเงินในมือ และทันทีที่มันสบตากับลิซ่า มันก็ได้เอ่ยคำพูดที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลิซ่า คนที่เลือกจะฝังตัวเองไว้กับอดีตที่ไม่มีวันเป็นจริง" ลิซ่าสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เมื่อร่างแยกของเธอยกมือขึ้นแตะที่ใบหน้าของตัวเอง ก่อนจะเริ่มดึงเอาผิวหนังชั้นนอกออก เผยให้เห็นกลไกเฟืองเหล็กที่ซับซ้อนภายใต้ใบหน้ามนุษย์ และสิ่งที่อยู่ภายในช่องอกของมันไม่ใช่หัวใจ แต่เป็นนาฬิกาทรายที่ทรายกำลังไหลย้อนกลับขึ้นสู่ด้านบน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันครั้งยิ่งใหญ่นี้ไปพร้อมกับลิซ่านะคะ การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าจะกลับมาพาคุณลุ้นระทึกต่อในตอนหน้าค่ะ!