บทที่ 34

“อย่าทำตัวเป็นเด็กอมมือที่รอความเมตตาจากโชคชะตาหน่อยเลยค่ะ เซนอส… คุณเองก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ ว่าระบบที่น่ารังเกียจนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้ใครรอดชีวิต แต่มันถูกสร้างมาเพื่อ ‘คัดกรอง’ ว่าใครสมควรจะยืนหยัดอยู่บนซากปรักหักพังได้นานที่สุด” ลิซ่าเหวี่ยงการ์ดสีเงินลวดลายวิจิตรลงบนโต๊ะหินอ่อนที่เย็นเฉียบ แรงปะทะทำให้เกิดเสียงกังวานก้องไปทั่วห้องโถงกว้างที่ถูกเนรมิตขึ้นจากมิติซ้อนทับ แววตาของเธอคมกริบดุจใบมีดโกน จ้องมองชายหนุ่มในชุดคลุมดำที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังก์ว่างเปล่าเบื้องหน้า เซนอสหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการเสียดสีหยามเหยียด เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว การ์ดในมือของลิซ่าก็ลอยวูบขึ้นไปกลางอากาศ พลิกด้านเผยให้เห็นรูปสัญลักษณ์ ‘กงล้อแห่งความสูญเสีย’ ที่กำลังเต้นเร่าด้วยแสงสีเลือด “คุณเริ่มฉลาดขึ้นแล้วนะ ลิซ่า” เซนอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนพลางเอนตัวพิงพนัก “การจะเล่นเกมของเทพเจ้า คุณไม่เพียงต้องมีแต้มบุญ แต่ต้องรู้จัก ‘สังเวย’ สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในใจด้วย... บอกผมมาสิว่าวันนี้คุณพร้อมจะทิ้งอะไรไว้เบื้องหลัง เพื่อแลกกับการ์ดระดับตำนานใบถัดไป?” ลิซ่าก้าวเท้าเข้าไปใกล้เขามากขึ้นจนปลายรองเท้าบูทแตะกับชายเสื้อคลุมสีดำสนิทนั้น กลิ่นอายของความตายและโอโซนจากรอยแยกมิติที่ติดตัวเธอมายังคงเข้มข้น เธอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน “ฉันทิ้งครอบครัวไปแล้ว ทิ้งความทรงจำที่สวยงามไปแล้ว และทิ้งความหวังลมๆ แล้งๆ ไปตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่สมรภูมิรอนี้” เธอเว้นจังหวะ ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเขาขณะที่ดวงตาสีเทาอ่อนคู่นั้นวาวโรจน์ “สิ่งที่ฉันยังไม่ได้ทิ้ง... คือสัญชาตญาณของการเป็นผู้ล่า ถ้าคุณคิดจะปั่นหัวฉันด้วยเกมสุ่มกาชาที่ล็อคผลไว้ล่วงหน้าละก็ บางทีบัลลังก์ที่คุณนั่งอยู่อาจจะพังครืนลงมาเป็นคนแรกนะคะ” เซนอสชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยขบขันกลับกลายเป็นความเย็นชาที่อ่านไม่ออก เขาเอื้อมมือที่ดูซีดเผือดราวกับศพมาคว้าลำคอของลิซ่าไว้อย่างรวดเร็ว แต่เธอกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย มือเรียวบางของลิซ่าคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น กระแสไฟฟ้าสีฟ้าอมม่วงเริ่มแล่นพล่านจากปลายนิ้วเธอเข้าสู่ตัวของชายปริศนา “อย่าได้ลองดีกับคนที่ไม่มีอะไรจะเสียค่ะ” ลิซ่าเค้นเสียง “เพราะนั่นคือจุดที่อันตรายที่สุดของนักพนัน” ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะทำให้บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว จู่ๆ ร่างกายของเซนอสก็เริ่มสั่นไหวราวกับภาพโฮโลแกรมที่สัญญาณรบกวน พื้นที่รอบตัวพวกเขาที่เคยเป็นห้องโถงหรูหราพลันแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ เผยให้เห็นภาพเบื้องหลังที่แท้จริง... มันไม่ใช่ห้องโถง แต่มันคือหลุมศพขนาดมหึมาที่มีซากฮันเตอร์นับพันร่างกองรวมกัน ลิซ่าเบิกตากว้าง เธอไม่ได้หวาดกลัว แต่เธอกำลังตระหนักถึงความจริงที่ถูกปิดบังไว้ ความลับที่ว่าทำไมระดับพลังของเธอถึงพุ่งทะยานผิดปกติในทุกครั้งที่เธอสุ่มกาชาพลาด “คุณไม่ได้สุ่มมัน... คุณกำลัง ‘ดูดกลืน’ พลังงานจากผู้ที่ตายไปก่อนหน้าต่างหาก” เซนอสกระซิบ เสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเสียงของใครอีกคนที่ลิซ่าคุ้นเคยอย่างประหลาด ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าก็วาบขึ้นจากหน้าอกของลิซ่า การ์ดในมือที่เธอเคยขว้างทิ้งไปกลับส่องแสงสีทองสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์ ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าหาหน้าอกของเธอเหมือนต้องการจะฝังตัวลงไปในหัวใจ ลิซ่าทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความเจ็บปวดที่เหมือนถูกฉีกกระชากวิญญาณ ในเสี้ยววินาทีนั้น เธอเห็นภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งที่เธอคิดว่าตายไปแล้วในรอยแยกมิติครั้งแรก... เขาไม่ได้ตาย เขากำลังยืนอยู่หลังเงาของเซนอส พร้อมกับยื่นมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของลิซ่าพังทลายลงในพริบตา “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ตัวหมากที่สมบูรณ์แบบที่สุดของระบบ” การ์ดใบสุดท้ายในมือของลิซ่าที่ตกลงบนพื้นดินเปื้อนเลือด ไม่ได้แสดงสัญลักษณ์ของผู้กล้าอีกต่อไป แต่มันปรากฏภาพใบหน้าของเธอเอง... ในชุดคลุมสีดำสนิทเฉกเช่นเดียวกับเซนอส ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านรอยแยกมิติมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และหวังว่าคุณจะเตรียมตัวรับมือกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนถัดไปนะคะ การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าค่ะ