บทที่ 43

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและมิติที่ฉีกขาดคละคลุ้งจนแสบจมูก ลิซ่าก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว สัญชาตญาณดิบของฮันเตอร์ระดับท็อปกรีดร้องลั่นในโสตประสาท มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังสีดำกำการ์ดระดับ SSR ในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ดวงตาสีอัมพันหรี่แคบลงพินิจร่างตรงหน้าอย่างละเอียด—ไม่ใช่แค่คล้าย แต่นี่คือกระจกเงาที่สะท้อนทุกรายละเอียดของเธอออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ยกเว้นเพียงอย่างเดียว... รอยยิ้มของอีกฝ่ายมันบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย "น่าตกใจไหมคะ... ตัวฉัน" น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นหวานหยด แต่เย็นยะเยือกเสียจนขนลุกซู่ มันคือเสียงเดียวกับที่เธอใช้พูดกับตัวเองในยามที่ต้องตัดสินใจเลือกเส้นทางที่เลือดเย็นที่สุด ลิซ่าไม่ตอบ คำตอบของเธอคือการสะบัดข้อมือ การ์ดสีทองอร่ามสามใบพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูงราวกับกระสุนปืนเวทมนตร์ มุ่งตรงไปยังจุดตายของร่างเงาตรงหน้าอย่างไร้ความปรานี ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ร่างเงาสفนั้นเพียงแค่ยกมือขึ้นปัดเบาๆ การ์ดระดับสูงที่ลิซ่าภาคภูมิใจนักหนากลับแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำในพริบตา "คุณยังใช้ตรรกะเดิมๆ ในการสุ่มชะตาชีวิตอยู่สินะคะ ลิซ่า..." ร่างเงาก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่เหนือกว่า เงามืดใต้อเท้าพุ่งขึ้นมาพันธนาการข้อเท้าของเธอไว้แน่นราวกับงูพิษ "คิดว่าการ์ดพวกนั้นจะปกป้องคุณจากความจริงที่ว่า... คุณคือผู้สร้างรอยแยกนี้ขึ้นมาเองได้จริงๆ หรือ?" ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากข้อมือซ้าย สัญลักษณ์ของระบบกาชาสั่นกระพือรุนแรงจนเกิดเสียงหอนแหลมสูง เซนอสที่เคยยืนกอดอกดูความสนุกอยู่มุมห้อง ในตอนนี้ใบหน้าใต้ฮู้ดสีดำกลับซีดเผือด เขารีบดีดตัวถอยหลังไปชิดกำแพง แววตาที่เคยยียวนกวนประสาทกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ลิซ่า! อย่าไปฟังมัน!" เซนอสตะโกนเสียงหลง น้ำเสียงนั้นขาดความมั่นใจไปจนหมดสิ้น "ระบบไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เธอกลายเป็น... แบบนั้น!" ลิซ่ากัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับคลื่นความคิดที่กำลังตีรวนอยู่ในหัว สมองอันปราดเปรื่องกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาล ภาพความทรงจำที่เลือนรางเกี่ยวกับวันที่สูญเสียครอบครัวเริ่มปะติดปะต่อเข้าหากันอย่างน่ากลัว หรือว่า... ตัวเธอในอดีตไม่ได้สูญเสียครอบครัวไปเพราะรอยแยกมิติ แต่เป็นเธอต่างหาก—ที่เปิดมันขึ้นมาเพื่อแลกกับการมีชีวิตรอด? "โกหก..." ลิซ่าเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาส่อประกายความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยว เธอสะบัดหน้าหนีเงาสะท้อนที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจเย็นเฉียบปะทะข้างแก้ม "ฉันจำได้ทุกอย่าง ฉันไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้น!" "ความทรงจำเหรอคะ? ของแบบนั้นระบบมันรีเซ็ตได้เสมอ..." ร่างเงามزหัวweิกระรื่น มือสีดำสนิทเอื้อมมาแตะที่หน้าอกด้านซ้ายของลิซ่าทะลุผ่านเสื้อผ้าและเนื้อหนังราวกับมันไม่มีตัวตน "สัมผัสมันดูสิคะ หัวใจที่เต้นรัวนี่... มันเป็นของจริง หรือเป็นแค่การ์ดอีกใบที่คุณสุ่มได้มากันแน่?" ทันทีที่ปลายนิ้วนั้นแตะโดนตำแหน่งหัวใจ โลกทั้งใบก็หยุดหมุน เสียงลมหายใจของเซนอสหายไป เสียงคำรามจากรอยแยกเบื้องล่างเงียบงัน เหลือเพียงเสียง "ติ๊ด... ติ๊ด..." ของหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเธออย่างไร้การควบคุม **[คำเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนสำรอง (Duplicate SSR Character)]** **[เงื่อนไขการหลอมรวม: หากตัวตนหลักสูญสิ้น ความทรงจำและพลังทั้งหมดจะถูกถ่ายโอนไปยังร่างเงา]** **[อัตราความสำเร็จในการฝืนระบบ: 0.01%]** ลิซ่าแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้สถานการณ์จะบีบคั้นจนแทบเอาชีวิตไม่รอด แต่ดวงตาสีอัมพันของเธอกลับเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์และความมั่นใจออกมาอย่างเต็มเปี่ยม "ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์งั้นเหรอคะ? สำหรับฮันเตอร์อย่างฉัน... มันก็มากเกินพอที่จะพลิกเกมแล้วค่ะ" เธอไม่ได้พยายามดึงข้อเท้าที่ถูกพันธนาการไว้ แต่กลับเลือกที่จะคว้ามือข้างที่ร่างเงากำลังแตะอกเธออยู่ไว้แน่น แรงกดดันมหาศาลจากมานาในร่างกายถูกอัดฉีดเข้าไปในจุดเชื่อมต่อระหว่างเธอกับร่างเงาจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว! "คุณคิดผิดนะคะ ที่คิดว่าฉันจะยอมให้ใครมาสุ่มชะตาชีวิตแทน..." ลิซ่ากระซิบเสียงพร่าข้างหูร่างเงา ขณะที่ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์แผดเผา "ในเมื่อมันคือการ์ด... ฉันนี่แหละค่ะจะเป็นคน 'สับสำรับ' ใหม่เอง!" ก่อนที่แสงสีทองจากการระเบิดมานาจะกลืนกินทุกสิ่ง รอยแยกเบื้องล่างก็สะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง และจากความมืดมิดที่ลึกที่สุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคน—คนที่ทรงพลังยิ่งกว่าเซนอสและร่างเงารวมกัน—ก็ดังขึ้น พร้อมกับเงาสูงใหญ่ที่ก้าวเหยียบพ้นขอบเหวขึ้นมา พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของลิซ่าเย็นเฉียบจนแข็งค้าง: "เกม Over แล้วล่ะ... ลูกสาวตัวน้อยของฉัน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสุ่มชะตาชีวิตไปพร้อมกับการ์ดมาสเตอร์ลิซ่านะคะ!