บทที่ 42

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและอณูมานาสีม่วงเข้มที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ทำให้บรรยากาศภายในห้องวิจัยใต้ดินของหอคอยแห่งการหยั่งรู้เต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ลิซ่ายืนนิ่งสงบ ส้นรองเท้าบูทหนังสีดำสนิทฝังแน่นอยู่บนพื้นกระเบื้องหินอ่อนที่ร้าวราน ดวงตาคู่คมกริบราวกับใบมีดสะท้อนแสงสีแดงฉานจากแผงควบคุมระบบกาชาที่กำลังส่งเสียงเตือนระรัว เสียงคำพูดของบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้ายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ทำได้ดีมาก ลูกสาวของพ่อ... ได้เวลาปิดฉากการทดลองนี้เสียที”* คำว่า 'พ่อ' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของชายในชุดคลุมดำผู้กุมชะตากรรมของระบบ ไม่ได้ทำให้ลิซ่ารู้สึกตื้นตันหรือโหยหาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หัวใจที่เคยด้านชาจากการสูญเสียในอดีตกลับถูกจุดประกายด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแคันที่ถูกเก็บกดไว้มานานแรมปี "พ่อหรือคะ..." ลิซ่าเอ่ยทวนคำ เสียงของเธอเรียบสนทนาราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม ทว่ากลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนเซนอสที่ยืนอยู่มุมห้องถึงกับต้องขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าว "ท่านใช้คำนี้กับคนที่ปล่อยให้ครอบครัวต้องถูกกลืนกินไปกับรอยแยกมิติเมื่อสิบปีก่อนได้อย่างหน้าตาเฉยเลยสินะคะ" เงาร่างภายใต้ผ้าคลุมสีดำหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ชายวัยกลางคนค่อยๆ เปิดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลากยาวจากขมับซ้ายลงมาถึงกราม ดวงตาของเขาคมกลาและว่างเปล่าไม่ต่างจากลิซ่าเลยแม้แต่น้อย "ความอ่อนแอต่างหากที่ถูกกลืนกิน ลิซ่า" น้ำเสียงนั้นทรงอำนาจและเย็นชา "ที่ฉันสร้างระบบกาชาขึ้นมา ก็เพื่อให้เธอได้เรียนรู้ว่าบนโลกใบนี้ ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ ทุกสิ่งทุกอย่างต้องแลกด้วยการตัดสินใจที่เด็ดขาด และในเมื่อเธอไต่เต้าจนมาถึงบททดสอบสุดท้ายนี้ได้... ก็ถึงเวลาที่พลังทั้งหมดจะต้องถูกส่งมอบคืนสู่ต้นกำเนิด" สิ้นคำพูดนั้น แสงสีทองเจิดจ้าก็พุ่งทะยานขึ้นจากวงเวทย์ใต้ฝ่าเท้าของลิซ่า บัตรกาชาตำนานนับร้อยใบที่ดีดตัวออกมาจากช่องว่างมิติสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับพวกมันกำลังจะหลุดจากการควบคุม ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบรัวติดต่อกัน *[คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบสูงสุด ระดับพลังงานกำลังถูกถ่ายโอน...]* ลิซ่ายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย เธอกลับหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ละอองมานาสีทองไหลผ่านปลายนิ้ว ความทรงจำในวัยเด็กที่เคยแตกสลายค่อยๆ ประกอบกลับเข้ามาในหัว แต่มันหาใช่ความโศกเศร้าไม่ แต่มันคือภาพพิมพ์เขียวของกลไกที่เธอใช้เวลาวิเคราะห์มาตลอดหลายปี "ท่านคิดว่าท่านเป็นคนเดียวที่ควบคุมเกมนี้ได้หรือคะ เซนอส... หรือควรจะเรียกว่า 'คุณพ่อ' ดีล่ะ?" ลิซ่าลืมตาขึ้นทันf ⸻ นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นเปล่งประกายคมปลาบ เธอไม่ได้พยายามต้านทานพลังที่กำลังดูดกลืนเธอ แต่กลับเป็นฝ่ายก้าวเท้าเดินเข้าหาแหล่งกำเนิดพลังงานนั้นเสียเอง มือเรียวบางคว้าเข้าที่หน้าจอโฮโลแกรมหลักอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ นิ้วเรียวกดรหัสคำสั่งที่ซับซ้อนที่สุดลงไปในระบบที่แม้แต่ผู้สร้างก็คาดไม่ถึง *[ตรวจพบการแทนที่โค้ดคำสั่งหลัก (Root Override) โดยผู้ใช้: ลิซ่า]* *[สถานะ: ปฏิเสธการถ่ายโอน พลิกผันเงื่อนไขกาชาขั้นเด็ดขาด]* "เธอทำบ้าอะไรลงไป!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเยือกเย็นเริ่มสั่นเครือด้วยความตกใจ เมื่อแผงควบคุมหลักเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีฟ้าคราม สัญลักษณ์กาชาตำนานระดับพระเจ้าพุ่งทะยานขึ้นปกคลุมทั่วทั้งห้องวิจัย แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ลิซ่ายกยิ้มอย่างเหนือกว่า เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองของมานา เธอยืนหยัดอย่างสง่างามท่ามกลางพายุพลังงานที่กำลังปั่นป่วน "ฉันก็แค่... สุ่มกาชาครั้งสุดท้ายเพื่อตัดสินชะตากรรมของเราสองคนยังไงล่ะคะ" การ์ดสีรุ้งบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือของเธอ มันไม่ใช่การ์ดสำหรับต่อสู้ แต่มันคือการ์ดพันธนาการมิติที่ถูกอัปเกรดด้วยเจตจำนงทั้งหมดของเธอ เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งหอคอย พร้อมกับร่างของชายผู้เป็นพ่อที่ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งมานาบริสุทธิ์จนขยับเขยื้อนไม่ได้ ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะตกเป็นของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของชายผู้เป็นพ่อกลับไม่ได้มีความพ่ายแพ้อยู่เลย เขากลับส่งยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้สันหลังของลิซ่าต้องวาบหวิวอย่างประหลาด "ฉลาดมาก... ลูกสาวของพ่อ" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของระบบ "แต่เธอลืมไปอย่างหนึ่ง... ว่าประตูที่เธอกำลังปิด มันไม่ใช่แค่รอยแยกของฉัน... แต่มันคือผนึกของ 'สิ่งนั้น' ที่รอเวลาตื่นมานานแล้ว" สิ้นเสียงกระซิบ พื้นเบื้องล่างของห้องวิจัยก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ รอยแยกสีดำสนิทขนาดมหึมาที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนพุ่งทะลวงขึ้นมาจากใต้พื้นดิน พร้อมกับไอความมืดทมิฬที่เข้าปกคลุมทุกสรรพสิ่ง และก่อนที่ลิซ่าจะทันได้ดึงการ์ดกลับมาป้องกันตัว มือสีดำสนิทนับร้อยคู่ก็พุ่งทะยานออกมาจากความมืดมิดนั้น พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากรอยแยก... ร่างที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเธอราวกับส่องกระจก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า" ในตอนนี้นะคะ