บทที่ 41

ความเงียบงัน... ไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือเสียงกรีดร้องที่ดังที่สุดในโสตประสาทของลิซ่า ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยถือไพ่กาชาอย่างไร้ความลังเล บัดนี้สั่นเทาเล็กน้อย—ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นแรงปะทะทางอารมณ์ที่หนักหน่วงราวกับภูเขาทั้งลูกถล่มทับลงมากลางอก ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชั้นข้อมูลอันซับซ้อนของระบบถูกเปิดเปลือยออกอย่างไร้ความปรานี ร่างกายของเซนอสที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ได้เป็นเพียงแค่มนุษย์ หรือแม้แต่ผู้ดูแลระบบตามที่เขาเคยกล่าวอ้าง *ไฟล์สำรอง...* คำคำนั้นดังก้องอยู่ในหัวของลิซ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอไม่ใช่ผู้รอดชีวิตจากโศกนาฏกรรมรอยแยกมิติเมื่อสิบปีก่อนอย่างที่เธอจดจำมาตลอด ครอบครัวของเธอไม่ได้ถูกกลืนกินโดยอสูรกายจากมิติอื่นอย่างไร้ร่องรอย แต่พวกเขากลายเป็น "ต้นทุน" ในการเขียนรหัสเริ่มต้นของโครงการนี้ และตัวเธอ... ลิซ่า ผู้มีความทรงจำอันเจ็บปวดและหัวใจที่เต็มไปด้วยความแค้น เป็นเพียงแค่ข้อมูลสำรอง (Backup Data) ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรอเวลา "รีเซต์" เมื่อร่างต้นฉบับที่แท้จริง—ซึ่งก็คือเซนอสในเวอร์ชันสมบูรณ์—ตื่นขึ้นมาเพื่อยึดครองทุกอย่าง "ตกใจมากเลยล่ะสิคะ, ลิซ่าจัง?" เสียงทุ้มต่ำติดจะยียวนของเซนอสเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดัน เขายกมือขึ้นเสยเส้นผมสีดำสนิทที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้ม รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงเอกลักษณ์ความกวนประสาทไว้เช่นเคย แต่ในแววตานั้นกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายของความเป็นมนุษย์ ราวกับเขากำลังมองดูโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่กำลังรันคำสั่งผิดพลาด ลิซ่าไม่ได้ตอบทันที เธอกัดริมฝีปากจนรับรู้ได้ถึงรสคาวเลือด ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกถูกทรยศจากความทรงจำทั้งหมดที่เธอเคยยึดถือเป็นสรณะ ดวงตาสีครามคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย รวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับคืนมาด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของ "การ์ดมาสเตอร์" เธอกวาดตามองรอบตัว ห้องควบคุมมิติที่ควรจะเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับของระบบกาชา บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน อักษรโค้ดโปรแกรมจำนวนนับไม่ถ้วนไหลผ่านอากาศราวกับสายฝนดิจิทัล "ไฟล์สำรองงั้นเหรอคะ..." ลิซ่าเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับเยียบเย็นจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลง "คุณคิดจริงๆ หรือคะว่า ตัวจริงที่ถูกเก็บรักษาไว้ในห้องทดลองมืดๆ จะมีค่ามากกว่าตัวฉันที่ผ่านสนามรบและแลกมาด้วยหยาดเหงื่อกับคราบเลือดจริงๆ?" เซนอสหัวנסเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มของเขาขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย "ความมั่นใจนี่แหละค่ะ คือเสน่ห์ที่ทำให้ฉันไม่อยากลบเธอทิ้งทันที... แต่ก็นั่นแหละนะคะ กฎของระบบก็คือระบบ ตัวจริงตื่นขึ้นมาแล้ว และพื้นที่ตรงนี้... มีไว้สำหรับผู้จัดการตัวจริงเท่านั้น ไม่ใช่แค่โปรแกรมจำลองอารมณ์แบบเธอ" สิ้นคำพูดของเซนอส อากาศรอบตัวก็ระเบิดออกด้วยแรงดันมหาศาล หน้าต่างสถานะสีทองนับร้อยปรากฏขึ้นพร้อมกันกลางอากาศ ทุกใบแสดงผลข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน: *[SYSTEM WARNING: OVERRIDE IN PROGRESS... DETECTING ANOMALY: LIZA (BACKUP). INITIATING DELETION PROTOCOL...]* ร่างของลิซ่าเซถอยหลังไปครึ่งก้าว แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนจนเสื้อคลุมสีเข้มสะบัดไหว ไพ่กาชาในซองข้างเอวเริ่มสั่นระริกและส่งเสียงกรีดร้องราวกับพวกมันรับรู้ถึงจุดจบที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทางเลือกมีเพียงสองทางเท่านั้น ยอมจำนนต่อโชคชะตาที่ถูกเขียนขึ้นโดยผู้อื่น หรือใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อฉีกทิ้งมันเสีย *ตึกลัก... ตึกลัก...* เสียงหัวใจเต้นรัวสะท้อนอยู่ในอก ลิซ่ายกมือขึ้นแตะที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง แม้เธอจะเป็นเพียง "ไฟล์สำรอง" ตามที่มันกล่าวอ้าง แต่ความเจ็บปวด น้ำตา และความมุ่งมั่นที่เธอสะสมมาตลอดเส้นทางนี้... มันคือเรื่องจริง! ไม่มีรหัสบรรทัดไหนในโลกที่จะเขียนความรู้สึกเหล่านี้ขึ้นมาได้ "ถ้าฉันเป็นแค่ไฟล์สำรอง..." ลิซ่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีครามลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความดื้อรั้น รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนเรียวปากสวย "งั้นฉันก็จะแสดงให้ดูค่ะ ว่าไฟล์สำรองชิ้นนี้แหละ จะเป็นคนฟอร์แมตระบบทั้งหมดของคุณเอง!" ปลายนิ้วเรียวดีดนิ้วกลางอากาศอย่างรวดเร็ว เสียงสับไพ่ดังขึ้นราวกับเสียงคำรามของสายฟ้า การ์ดระดับ SSR สามใบพุ่งออกมาจากมิติอากาศ หมุนวนรอบตัวเธอด้วยออร่าสีทองสว่างจ้า พลังงานมหาศาลปะทะกับระบบโอเวอร์राइडของเซนอสจนเกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบไปทั่วห้องควบคุม เซนอสที่เคยยิ้มแย้มเมื่อครู่ สีหน้าเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความประหลาดใจฉายชัดขึ้นในดวงตาคู่คมเมื่อเขาพบว่าการ์ดที่ลิซ่าดึงออกมา ไม่ได้อยู่ในฐานข้อมูลดั้งเดิมของระบบที่เขาสร้างขึ้นมาเลยแม้แต่ใบเดียว! มันคือการ์ดที่ถูกสร้างขึ้นจาก "เจตจำนงเสรี" ของตัวเธอเอง—สิ่งที่ไม่เคยมีอยู่ในโค้ดเริ่มต้น "เป็นไปไม่ได้..." เซนอสพึมพำเสียงเบา "เธอกลายพันธุ์ไปถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?" "คุณประเมินไฟล์สำรองต่ำเกินไปค่ะ" ลิซ่าก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ท่วงท่าสง่างามแต่ทรงพลังราวกับราชินีผู้กุมชะตากรรมของสนามรบ ไพ่ในมือเปล่งแสงเจิดจ้าพร้อมรับมือกับการปะทะครั้งใหญ่ที่กำลังจะตัดสินว่าใครคือผู้รอดตัวจริง ทว่า... ในเสี้ยววินาทีก่อนที่การ์ดใบแรกจะถูกเหวี่ยงออกไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังประตูกลไกที่ควรจะถูกปิดตาย เสียงนั้นไม่ได้มาจากเซนอส และไม่ได้มาจากระบบ... เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากม่านหมอกดิจิทัล กลิ่นอายอันคุ้นเคยที่ลิซ่าคิดว่าสูญหายไปตลอดกาลเมื่อสิบปีก่อนโชยปะทะเข้าจมูก พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอמהทักทายเธอด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา— "ทำได้ดีมาก ลูกสาวของพ่อ... ได้เวลาปิดฉากการทดลองนี้เสียที" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า" เสมอมานะคะ