บทที่ 40

"หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าแกไม่อยากให้ปุ่ม 'ทำลายล้างมิติ' นี้ทำงานทันทีที่นิ้วฉันขยับ!" เสียงตวาดกร้าวของลิซ่าก้องกังวานอยู่ในห้วงมิติบิดเบี้ยว ร่างของเธอที่เคยสง่างามบัดนี้เต็มไปด้วยรอยถลอกและคราบเลือดจากการต่อสู้ยืดเยื้อ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดุจมหาสมุทรที่กำลังปั่นป่วนจ้องเขม็งไปยังชายในชุดคลุมดำที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้เพียงแค่ขู่ แต่นิ้วเรียวที่สั่นเทาของเธอกำลังกุมการ์ดสีทองคำที่เรืองแสงวาบหวาม—ไพ่ตายใบสุดท้ายที่เธอได้รับจากการแลกเปลี่ยนด้วยเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำวัยเยาว์ เซนอสแค่นหัวเราะ เสียงของเขาฟังดูเหมือนแก้วที่กระทบกันอย่างเปราะบาง เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน "การตัดสินใจที่ยอดเยี่ยม ลิซ่า... แต่เธอคิดจริงๆ เหรอว่าระบบที่ 'สร้าง' เธอขึ้นมา จะพ่ายแพ้ให้กับสิ่งที่มันมอบให้?" เขากล่าวพลางเอียงคอเล็กน้อย แววตาภายใต้ฮู้ดดำนั้นอ่านไม่ออกว่ากำลังเย้ยหยันหรือสมเพช "ฉันไม่ใช่หมากในกระดานของแก!" ลิซ่าสวนกลับ เสียงของเธอเยือกเย็นและหนักแน่น เธอรู้ดีว่านี่คือเดิมพันที่สูงที่สุด หากเธอพลาด ทุกชีวิตที่เธอพยายามปกป้องรวมถึงตัวเธอเองจะสูญสิ้นไปในพริบตา "หมากเหรอ? หึ..." เซนอสหยุดเดิน ห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจเย็นเฉียบปะทะกับใบหน้าของเธอ "จำวันที่รอยแยกมิติครั้งแรกได้ไหม? วันที่ครอบครัวของเธอสลายกลายเป็นละอองแสง เธอคิดว่านั่นคืออุบัติเหตุ? ไม่เลยลิซ่า... มันคือการ 'สุ่ม' ครั้งแรกที่ระบบเลือกเธอ เพื่อทดสอบว่ามนุษย์ที่แตกสลาย จะมีความสามารถในการ 'เติมเต็ม' โชคชะตาด้วยการฆ่าฟันได้มากแค่ไหน" คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในรอยแผลเป็นที่เธอกลบฝังไว้มานาน ลิซ่าชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก แต่ความแค้นที่สั่งสมมานานปีเปลี่ยนเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี เธอไม่ได้ฟูมฟาย แต่กลับยิ้มบางๆ ออกมา—ยิ้มที่ดูอันตรายและงดงามราวกับปีศาจที่กำลังจะทวงคืนทุกอย่าง "ถ้างั้น... ฉันก็คงเป็นความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแกสินะ" นิ้วของลิซ่ากดลงบนการ์ดสีทองนั้นอย่างแรง แสงสว่างจ้ากระจายตัวออกมาดุจระเบิดพลังงาน เธอกำลังใช้ความสามารถ 'รีเซ็ตโชคชะตา' (Fate Reset) ซึ่งแลกมาด้วยการสูญเสียทุกอย่าง รวมถึงตัวตนของเธอเองในฐานะฮันเตอร์ "เธอจะทำอะไร! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงของเซนอสเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความกระวนกระวายครั้งแรก "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นผู้กล้า... แต่มาเพื่อปิดฉากวงจรเฮงซวยนี้" ในวินาทีที่แสงสว่างกลืนกินทุกอย่าง ลิซ่าเห็นภาพสะท้อนในแววตาของเซนอส มันไม่ใช่ภาพใบหน้าของเธอ แต่เป็นภาพของเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังร้องไห้อยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง—ภาพที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ความเป็นจริงที่เธอเชื่อมาตลอดอาจเป็นเพียงเศษเสี้ยวของภาพลวงตาขนาดมหึมา รอยร้าวเริ่มปรากฏขึ้นบนท้องฟ้ามิติราวกับกระจกที่กำลังแตกสลาย แรงอัดมหาศาลผลักร่างของเธอให้ปลิวถอยหลัง ในขณะที่เซนอสพยายามเอื้อมมือมาคว้าเธอไว้ แต่ทว่า... มือที่โผล่พ้นแขนเสื้อคลุมของเขากลับไม่ใช่ผิวหนังของมนุษย์ แต่มันคือชุดกลไกสีเงินวาววับที่คุ้นตาอย่างประหลาด วินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของเธอด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากเดิม [ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งาน 'ตัวจริง' กำลังเริ่มขั้นตอน... ลบข้อมูล 'ลิซ่า' ออกจากฐานข้อมูลถาวร] มือของเซนอสหยุดชะงัก ร่างของเขาเริ่มบิดเบี้ยวและซ้อนทับด้วยใบหน้าของใครบางคนที่ลิซ่าจำได้ดีที่สุด ใบหน้าที่เธอมองเห็นในกระจกทุกเช้า... ใบหน้าที่เหมือนกับเธอไม่มีผิดเพี้ยน! ลิซ่าเบิกตากว้าง ความจริงที่โหดร้ายกว่าการสูญเสียครอบครัวกระแทกเข้ากลางใจจนไร้เสียงกรีดร้อง เธอไม่ใช่ผู้รอดชีวิต... เธอเป็นเพียง 'ไฟล์สำรอง' ที่รอวันถูกแทนที่โดยต้นฉบับที่กำลังจะตื่นขึ้นมาในร่างของเซนอส! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่แสนเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ!