บทที่ 44

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเลือดแห้งกรังคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก จนแทบจะกลกลืนเป็นเนื้อเดียวกับลมหายใจ ลิซ่ายืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาแห่งมิติที่กำลังสั่นไหวระริก แสงสีม่วงเข้มจากรอยแยกเบื้องหน้าสาดกระทบใบหน้ารูปไข่ที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงดวงตาสีดำสนิทที่สะท้อนภาพของความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามา นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำบรรจงสับไพ่ในมือด้วยความเร็วสูง เสียงกระทบกันของแผ่นการ์ดเวทมนตร์ดัง *แกร็ก... แกร็ก...* เป็นจังหวะเดียวกับเสียงเต้นของหัวใจที่เต้นรำอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย "เธอช่างใจเย็นเสียจริงนะ ลิซ่า... รู้ไหมว่าอีกไม่ถึงสิบนาที โครงสร้างทั้งหมดนี่จะพังทลายลงพร้อมกับฝังกลบพวกเราไว้ใต้ซากประวัติศาสตร์" เสียงทุ้มต่ำและติดจะเยาะหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถง เซนอส ก้าวออกมาจากเงาตะคุ่มในชุดคลุมสีดำสนิท รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงกวนประสาทและชวนให้รู้สึกหงุดหงิดได้เสมอ แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม ลิซ่าไม่ได้หันไปมอง เขาไม่คู่ควรกับการเสียเวลาแม้แต่เสี้ยววินาที ดวงตาคู่สวยยังคงจดจ้องอยู่กับการ์ดระดับ SSR สามใบที่ลอยวนเวียนอยู่กลางอากาศ "ถ้าฉันใจร้อนเหมือนคุณ เซนอส... ป่านนี้คงกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้ซากมิติพวกนั้นไปนานแล้ว" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกน "ว่าแต่... ข้อมูลที่คุณสัญญากว่าจะแลกกับการเปิดใช้งานระบบขั้นสุดท้ายล่ะ? หวังว่าจะไม่ใช่เรื่องโกหกคำโตอีกนะ" เซนอสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความลับลมคมใน เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ เอื้อมมือออกไปราวกับจะแตะต้องไหล่บาง แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อปลายคมมีดของการ์ดเวทมนตร์จ่อเข้าที่ลำคอของเขาอย่างแม่นยำ "ระวังมือของคุณหน่อยนะคะ... ฉันไม่ชอบให้ใครมาล้ำเส้น โดยเฉพาะคนที่ไม่น่าไว้วางใจ" ลิซ่าเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนอากาศรอบตัวเยือกเย็นลง เซนอสมองคมการ์ดที่แนบอยู่กับผิวหนังของตนเอง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาไม่ได้จางหายไป กลับกว้างขึ้นกว่าเดิม "เธอช่างระแวดระวังสมกับเป็น... ผู้สืบทอดที่สมบูรณ์แบบจริงๆ เอาล่ะๆ ฉันจะบอกความจริงที่เธออยากรู้ก็ได้ ความจริงที่ว่า... ระบบกาชาที่เธอกำลังใช้งานอยู่เนี่ย แท้จริงแล้วมันไม่ใช่เครื่องมือของผู้กล้าหรอกนะ แต่มันคือ 'กรงขัง' ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกักวิญญาณของคนที่มีความแค้นฝังหุ่นต่างหากล่ะ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงกลางใจ ลิซ่าชะงักไปชั่วขณะ มือที่ถือการ์ดสั่นไหวเพียงเล็กน้อย—เล็กน้อยเสียจนแทบสังเกตไม่เห็น แต่เซนอสผู้เจ้าเล่ห์กลับมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน "เธอสงสัยมาตลอดใช่ไหมล่ะ? ว่าทำไมครอบครัวของเธอถึงต้องตายในรอยแยกมิติครั้งแรก... ทำไมต้องเป็นพวกเขา ทั้งที่ในตอนนั้นยังมีคนอีกเป็นร้อยอยู่ในเขตปลอดภัย" เซนอสโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของเธอ เสียงกระซิบนั้นเยือกเย็นราวกับมาจากขุมนรก "คำตอบก็คือ... พวกเขาถูกใช้เป็น 'เครื่องบูชา' เพื่อเปิดใช้งานระบบนี้ยังไงล่ะ ลิซ่า" โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน เสียงคำรามของรอยแยกมิติเบื้องหน้าเงียบหายไปในโสตประสาท ภาพความทรงจำในวัยเด็ก ภาพรอยยิ้มครั้งสุดท้ายของมารดา และเสียงกรีดร้องในค่ำคืนอันมืดมิดนั้นย้อนกลับมาทับถมกันอย่างรุนแรง หัวใจของลิซ่ากระตุกวูบ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับถูกไฟแผดเผา แต่นั่นคือจุดแข็งของ 'การ์ดมาสเตอร์' ความเจ็บปวดถูกกลืนหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและโทสะอันเยือกเย็นที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาสีดำสนิท ลิซ่าหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเซนอส แววตาของเธอไม่ได้มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความดุดันของนักล่าที่พร้อมจะขยี้เหยื่อให้แหลکคามือ "ถ้ามันเป็นกรงขัง..." ลิซ่ายิ้มเยาะ รอยยิ้มที่สวยงามแต่เย็นเยียบจนเซนอสต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ฉันก็จะใช้กรงขังนี่แหละ... ตัดคอคนสร้างมันซะ!" นิ้วเรียวตวัดกลางอากาศอย่างไร้ความปรานี เสียงระบบแจ้งเตือนดัง *ติ๊ง!* ก้องกังวานในหัว [ระบบกำลังทำการสุ่มการ์ดขั้นเด็ดขาด...] [เงื่อนไขพิเศษ: ยอมแลกอายุขัย 10 ปี เพื่อปลดล็อกการ์ดระดับ EX: 'ทัณฑ์สวรรค์พิฆาตเทพ'] แสงสีทองเจิดจ้าสว่างวาบขึ้นจนกลืนกินทุกสรรพสิ่งในห้องโถง แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกไปจนผนึกมิติรอบด้านร้าวราน เซนอสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สีหน้ายียวนเมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อเขาตระหนักได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าบ้าบิ่นเพียงใด "เธอบ้าไปแล้วหรือไง! แลกอายุขัยสิบปีเพื่อการ์ดใบนี้น่ะนะ เธอกำลังจะฆ่าตัวตาย!" เซนอสแผดเสียงร้องลั่น พยายามจะถอยหนีแต่ทว่าขาทั้งสองข้างกลับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่เวทมนตร์ที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน "ฉันบอกแล้วไงคะ..." ลิซ่าก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่ไร้ทางสู้ ดวงตาสีดำจ้องมองเขาด้วยความเหี้ยมเกรียม การ์ดสีทองอร่ามในมือส่องประกายเจิดจ้าเตรียมปลิดชีพเป้าหมาย "ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ หรอกค่ะ เซนอส... และค่าหัวของคุณ วันนี้ฉันขอรับมันไว้ล่วงหน้าก็แล้วกัน" ทว่า ก่อนที่คมการ์ด EX จะพุ่งเข้าตัดขั้วหัวใจของชายปริศนา พื้นเบื้องล่างกลับยุบตัวลงอย่างกะทันหัน แรงระเบิดมหาศาลจากรอยแยกมิติด้านหลังพ่นกระแสพลังงานสีดำทมิฬออกมากลืนกินทุกอย่าง ร่างของเซนอสสลายกลายเป็นละอองหมอกสีดำพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในอากาศ *ฮ่าๆๆๆ... สายเกินไปแล้ว ลิซ่า! ดูนั่นสิว่าใครมารอเธอบนจุดสูงสุดของหอคอย!* ลิซ่ายืนค้างอยู่ในท่าเตรียมโจมตี สายตากวาดมองไปยังใจกลางกลุ่มควันสีดำที่ค่อยๆ สลายตัวเผยให้เห็นร่างของใครบางคนที่ยืนรออยู่บนแท่นบัลลังก์สูงสุด ร่างนั้นสวมชุดเกราะสีเงินยวดยอดที่คุ้นเคยอย่างประหลาด—ร่างของคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... ดวงตาสีดำสนิทของลิซ่าเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อร่างบนบัลลังก์ค่อยๆ หันกลับมา พร้อมกับรอยยิ้มที่เธอไม่มีวันลืมตลอดกาล... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสุ่มชะตาชีวิตไปพร้อมกับการ์ดมาสเตอร์ลิซ่านะคะ!