ดันเจี้ยนระดับ C

“ถ้าก้าวขาเข้าไปในวงเวทนั้น นั่นหมายความว่าเราไม่มีทางถอยหลังกลับไปเป็นแค่ฮันเตอร์ระดับปลายแถวได้อีกแล้วนะคะเซน... คุณพร้อมจะเผชิญหน้ากับความตายที่หอมหวานนั่นหรือยังคะ?” ลิซ่าไม่ได้หันไปมองคู่หูหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ประตูมิติสีม่วงเข้มซึ่งบิดเบี้ยวอยู่เบื้องหน้า กลิ่นอายของดันเจี้ยนระดับ C แผ่ซ่านออกมาเป็นระลอก ความเย็นเยียบนั้นไม่ได้สัมผัสแค่ผิวหนัง แต่มันแทรกซึมไปถึงกระดูกสันหลัง เหมือนมีใครบางคนกระซิบคำแช่งชวนอยู่ในโสตประสาท เซนขยับแว่นสายตาที่สะท้อนแสงสีม่วงจากดันเจี้ยน มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะตรวจสอบข้อมูลบนแท็บเล็ตดิจิทัล “ระดับความหนาแน่นของมานาพุ่งสูงขึ้นเป็นสามเท่าจากเมื่อชั่วโมงก่อน ลิซ่า... ข้อมูลที่เรามีอาจจะใช้ไม่ได้ผลเลยข้างในนั้น ผมเตือนคุณแล้วนะ” “ข้อมูลที่สมบูรณ์แบบเกินไป มักจะเป็นกับดักที่สวยงามเสมอค่ะ” ลิซ่าแค่นยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเยือกเย็น “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำตามแผนการรบแบบตำรา แต่ฉันมาที่นี่เพื่อเขียนกฎเกณฑ์ใหม่... กฎที่กิลด์สารเลวนั่นไม่มีวันเข้าใจ” ภาพของอดีตกิลด์ที่เคยขับไสไล่ส่งเธอเพราะมองว่าเธอไร้ค่าผุดขึ้นมาในความทรงจำ ลิซ่ากำด้ามการ์ดในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ต้องการการยอมรับจากพวกนั้นอีกต่อไป สิ่งที่เธอต้องการคือการก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดด้วยพลังที่เธอ 'สุ่ม' ได้มาด้วยมือตัวเอง ก้าวแรกที่เหยียบลงบนพื้นดินภายในดันเจี้ยน โลกทั้งใบพลันเปลี่ยนไป มันไม่ใช่พื้นที่ราบเรียบเหมือนที่เคยผ่านการสำรวจ แต่มันคือเขาวงกตที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของวิหารโบราณ ลอยคว้างอยู่กลางความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุด ท้องฟ้าด้านบนเป็นเพียงหลุมดำขนาดมหึมาที่คอยจ้องมองผู้บุกรุก *เปรี้ยง!* เสียงฟ้าผ่าสีแดงฉานฟาดลงมาใกล้จุดที่ทั้งสองยืนอยู่ ทันใดนั้น เงาร่างขนาดมหึมาที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินก็ขยับตัว พวกมันคือ ‘อัศวินไร้ศีรษะ’ ในชุดเกราะเหล็กกล้าที่บิดเบี้ยวไปตามกาลเวลา ดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นจ้องเขม็งมาที่พวกเขา “เตรียมตัวค่ะเซน... ใช้สกิล ‘วิเคราะห์จุดอ่อน’ เดี๋ยวนี้!” ลิซ่าสั่งการเสียงเรียบแต่เฉียบขาด เธอดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว การ์ดในมือเปล่งแสงสีทองสว่างวาบ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นดาบเรียวยาวที่มีลวดลายอักขระโบราณไหลเวียนอยู่ “จุดอ่อนอยู่ที่ข้อต่อเกราะช่วงลำคอครับ แต่มันขยับเร็วเกินไป!” เซนตะโกนสวนกลับมา พร้อมกับกางบาเรียป้องกันการโจมตีที่พุ่งตรงเข้ามา ลิซ่าไม่รอช้า เธอพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนูที่ถูกปล่อยจากคันศร ร่างกายของเธอพลิ้วไหวอย่างสง่างามในทุกท่วงท่า ทุกการเคลื่อนไหวแฝงไปด้วยความเด็ดขาด เธอใช้การ์ดใบที่สอง—‘ม่านหมอกลวงตา’—เพื่อสร้างร่างแยกขึ้นมาหลอกล่อศัตรู ก่อนจะอาศัยจังหวะที่อัศวินไร้ศีรษะเสียหลัก แทงปลายดาบลงไปที่ช่องว่างของเกราะอย่างแม่นยำ ร่างของอัศวินระดับ C แตกสลายกลายเป็นละอองมานา แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น “ลิซ่า! ระวัง! มีบางอย่าง... ไม่สิ, มีบางคนกำลังจับตาดูเราอยู่!” เซนตะโกนเสียงหลง ใบหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อเห็นสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานบนแท็บเล็ต “ระดับมานาที่ผิดปกติในชั้นนี้... มันไม่ใช่แค่ดันเจี้ยนธรรมชาติ แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ ‘ล่า’ ใครบางคน!” ลิซ่าหยุดชะงัก เธอรับรู้ได้ถึงจิตสังหารที่กดทับลงมาราวกับภูเขาทั้งลูก กลิ่นอายนี้... มันคุ้นเคยอย่างน่ารังเกียจ มันคือกลิ่นอายของคนที่ทำลายชีวิตเก่าของเธอ และเป็นคนที่กำลังจะทำลายโลกใบนี้ จากเงามืดหลังบัลลังก์ที่พังทลาย ชายผู้หนึ่งก้าวออกมา ร่างกายของเขาปกคลุมด้วยไอหมอกสีดำมืดมิด ดวงตาที่ไร้แววตาคู่นั้นจ้องมองมาที่ลิซ่าราวกับเห็นหนูที่ติดกับดัก “ยินดีต้อนรับสู่กับดักของฉัน การ์ดมาสเตอร์...” เสียงของ ‘จักรพรรดิเงา วอคเกอร์’ แหบพร่าและเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาขยับนิ้วเพียงเบาๆ เหล่าอัศวินนับร้อยที่เคยนอนแน่นิ่งพลันลุกขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับอาวุธที่เปลี่ยนเป็นสีดำทมิฬ “ฉันรอที่จะเห็น... ว่าการ์ดใบสุดท้ายของคุณ จะช่วยให้คุณรอดไปจากความตายในค่ำคืนนี้ได้อย่างไร” วอคเกอร์แสยะยิ้มก่อนจะสลายตัวกลายเป็นฝูงอีกาเงาที่พุ่งเข้าใส่พวกเขาจากทุกทิศทาง ลิซ่ามองฝูงอีกาที่กำลังถาโถมเข้ามา เธอยกการ์ดขึ้นมาหนึ่งใบที่เพิ่งปรากฏขึ้นในมือโดยไม่คาดฝัน—มันคือการ์ดที่ว่างเปล่า ไม่มีตัวละคร ไม่มีค่าพลัง แต่กลับมีอักขระเพียงตัวเดียวที่สลักไว้ว่า ‘จุดจบ’ หากเธอใช้มัน... ทุกอย่างจะจบลง แต่เธอจะเหลืออะไรให้กลับไปหาหรือไม่? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับลิซ่าในความมืดมิดครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าที่จะทำให้คุณแทบลืมหายใจนะคะ