พลังที่ซ่อนอยู่

“ถ้าเธอตัดสินใจกดใช้งานมันตอนนี้ ความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่เพียงเศษเสี้ยวของเธอจะมลายหายไปสิ้นนะลิซ่า... จำไว้ว่านี่ไม่ใช่แค่การ์ด แต่มันคือการแลกเปลี่ยนด้วยวิญญาณ” เสียงของเซนสั่นเครือผ่านหูฟังขนาดจิ๋วที่แนบอยู่กับใบหูของฉัน แต่มือของฉันกลับนิ่งสนิทราวกับรูปสลักหิน ฉันยืนอยู่ใจกลางอารีน่ากลางกรุงโซล ท่ามกลางเสียงโห่ร้องด่าทอจากฝูงชนและสายตาเย้ยหยันของอดีตเพื่อนร่วมกิลด์ที่เคยถีบหัวส่งฉันไปตายในดันเจี้ยนระดับ S เบื้องหน้าของฉันคือ ‘จักรพรรดิเงา วอคเกอร์’ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬที่แผ่ไอความตายออกมาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว มันกำลังแสยะยิ้ม มองฉันเหมือนมดปลวกที่รอเวลาเหยียบให้จมดิน “เอาเลยสิ ยัยตัวถ่วง!” เสียงตะโกนจากกลุ่มกิลด์ระดับท็อปที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์วีไอพีดังแทรกเข้ามา “โชว์ให้ดูหน่อยซิว่าเธอกับเด็คขยะนั่นจะทำอะไรได้บ้าง หรือจะยอมก้มหัวขอชีวิตเหมือนสุนัขข้างถนนดีล่ะ?” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นคาวเลือดของฮันเตอร์ผู้โชคร้ายที่ถูกวอคเกอร์ฆ่าตายเมื่อครู่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ฉันไม่ได้ตอบโต้คำถากถางเหล่านั้น ดวงตาของฉันจดจ้องเพียงแค่การ์ดใบเดียวในมือ... การ์ดสีทองอร่ามที่ขอบของมันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือดเข้ม ถ้าฉันกดใช้มัน ทุกอย่างจะจบลง วอคเกอร์จะถูกทำลาย ทว่าตัวฉัน... จะกลายเป็นอะไรหลังจากนั้น? “เซน” ฉันเอ่ยเบาๆ ขณะที่วอคเกอร์พุ่งตัวเข้ามาหาด้วยความเร็วเหนือแสง “ถ้าโลกนี้ไม่มีที่ยืนให้คนอย่างฉัน การกลับไปเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตอยู่ด้วยความอัปยศ ก็ไม่ต่างอะไรกับการตายทั้งเป็นหรอกนะ” ฉันไม่รอให้เซนได้คัดค้าน นิ้วเรียวยาวกดลงไปบนการ์ดใบนั้นทันที! *ตึ้ง!* เสียงสัญญาณจากระบบดังสนั่นกึกก้องไปทั่วทั้งอารีน่า พลังงานสีม่วงดำทะลักออกมาจากร่างของฉันมหาศาลจนพื้นหินที่เหยียบอยู่แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดนั้นผลักวอคเกอร์ที่พุ่งเข้ามาให้กระเด็นถอยหลังไปหลายสิบเมตรด้วยความตกตะลึง “นี่มันพลังบ้าอะไรกัน...!” วอคเกอร์คำราม เสียงของมันสั่นด้วยความกลัวเป็นครั้งแรก ฉันขยับตัวด้วยความเร็วที่แม้แต่ดวงตาของฮันเตอร์ระดับสูงยังมองตามไม่ทัน ทุกก้าวที่ฉันย่างไป พลังงานสีทองและดำระเบิดออกมาเป็นอักขระเวทมนตร์ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ฉันไม่ได้เพียงแค่ 'สุ่ม' พลัง แต่ฉันกำลัง 'เขียน' กฎเกณฑ์ใหม่ขึ้นมา ณ ตรงนี้ “อดีตเพื่อนร่วมกิลด์ที่เคารพรัก” ฉันเอ่ยน้ำเสียงเรียบเย็น เงยหน้ามองขึ้นไปบนอัฒจันทร์ที่ทุกคนกำลังหน้าซีดเผือด “พวกคุณเคยบอกว่าฉันเป็นตัวถ่วง... งั้นวันนี้ ฉันจะให้เห็นว่าคนอย่างฉันนี่แหละ คือจุดจบของพวกคุณทุกคน” ฉันสะบัดมือ การ์ดระดับตำนานนับสิบใบปรากฏขึ้นรอบกาย ลอยวนเวียนเหมือนพายุที่รอการปะทุ วอคเกอร์พยายามรวบรวมพลังเงาสร้างคมดาบสีดำขึ้นมาหวังจะสังหารฉันในทีเดียว แต่มันสายไปแล้ว “เปิดใช้งาน: หัตถ์เทพเจ้าพิพากษา!” ท้องฟ้าเหนืออารีน่าเปิดออก โซ่ตรวนสีทองขนาดมหึมาพุ่งลงมาจากมิติที่ไร้ที่สิ้นสุด พุ่งเข้าพันธนาการร่างของจักรพรรดิเงาไว้จนขยับไม่ได้ เสียงกรีดร้องของความมืดดังสะท้อนไปทั่วทิศทาง ฉันเดินตรงเข้าไปหาวอคเกอร์ที่กำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง สายตาของฉันเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ผู้ชมทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าขนลุก พวกเขาไม่ได้โห่ร้องอีกต่อไป ทุกคนตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ฮันเตอร์ธรรมดา แต่คือภัยพิบัติที่เดินได้... คือผู้กุมชะตากรรมที่เปลี่ยนจากเหยื่อกลายเป็นผู้ล่าอย่างเต็มตัว ทว่า ทันใดนั้นเอง... ในขณะที่คมดาบสุดท้ายของฉันจ่อเข้าที่คอของวอคเกอร์ หน้าจอสถานะระบบของฉันก็เด้งขึ้นมาพร้อมข้อความสีแดงฉานที่ทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้น [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนที่สามในอารีน่า... การเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลถูกแทรกแซง] [คำเตือน: วอคเกอร์ไม่ใช่บอสตัวสุดท้าย แต่มันคือ 'กุญแจ' ที่กักขังใครบางคนเอาไว้] ร่างของวอคเกอร์เริ่มปริแตกออกราวกับกระจกที่ร้าว ก่อนที่แสงสว่างสีขาวโพลนจะสาดส่องออกมาจากรอยแยกนั้น เงาของร่างใครบางคนค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากอกของวอคเกอร์... ร่างที่ฉันจำได้แม่นยิ่งกว่าใคร “นานมาแล้วนะ ลิซ่า... ที่เธอไม่ได้กราบเท้าฉันแบบนี้” ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังของฉันทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น ทุกอย่างที่ฉันวางแผนมาพังทลายลงในพริบตา นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้กับบอส แต่นี่คือกับดักที่ถูกวางไว้เพื่อล่อให้ฉันเผยไพ่ตายออกมาให้คนคนนี้เห็น! การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความเข้มข้นในตอนหน้าจะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงค่ะ!