บุกรังศัตรู

“คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่ารอยยิ้มแบบนั้น... จะทำให้ฉันหวาดกลัวได้?” ลิซ่าถามออกไปโดยไม่ขยับกายไปไหน แม้เงาทมิฬของวอคเกอร์จะดูเหมือนกลืนกินแสงไฟในห้องประชุมจนมืดมิดลงไปถนัดตา ประสาทสัมผัสของเธอเต้นเร่าราวกับเสียงกลองศึก หัวใจไม่ได้สั่นสะท้านด้วยความกลัว หากแต่เต้นเป็นจังหวะแห่งการคำนวณ “มันไม่ใช่ความกลัวหรอก ลิซ่า” เสียงของวอคเกอร์แหบพร่าคล้ายเสียงกระดาษทรายเสียดสีกัน “มันคือความตระหนักรู้ต่างหาก ว่าหมากบนกระดานตัวนี้... ไม่เคยเป็นของคุณตั้งแต่แรก” เขาก้าวออกมาจากเงามืด ชายผ้าคลุมยาวลากผ่านพื้นหินสลักลายโบราณ ส่งเสียงแกรกกรากบาดโสตประสาท ลิซ่ากวาดสายตามองการ์ดในมือของเธอ—การ์ดระดับตำนานที่เพิ่งสุ่มได้มา เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากการ์ดใบนั้น มันกำลังเรียกร้องหา 'ภาชนะ' ที่จะรองรับพลังอำนาจดุจเทพเจ้า “เซน... เชื่อมต่อระบบวิเคราะห์จุดอ่อน” ลิซ่ากระซิบผ่านอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นผม “ลิซ่า! ออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้ สัญญาณชีพจรของวอคเกอร์พุ่งสูงขึ้นเกินขีดจำกัดแล้ว มันไม่ใช่ร่างแยก... แต่เป็นร่างจริงที่ใช้มานาบริสุทธิ์สร้างขึ้น!” เสียงของเซนปลายสายร้อนรนจนแทบจะขาดใจ ลิซ่าไม่ตอบ เธอเพียงแค่นิ่งเงียบ สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาคู่ที่ว่างเปล่าของจักรพรรดิเงา การลอบเร้นเข้าสู่ฐานทัพกิลด์มืดในครั้งนี้ไม่ใช่การมาเพื่อเจรจา แต่นี่คือการบุกถึงรังเสือเพื่อชิง 'กุญแจ' ที่จะปิดประตูมิติชั้นที่ 25 “เธอคิดจะใช้ฉันเป็นประตูสินะ” วอคเกอร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากยกยิ้มอย่างสมเพช “การ์ดใบนั้นน่ะ... ต้องใช้ 'ราคา' ที่ต้องจ่ายหนักหนาเกินกว่าผู้หญิงอย่างเธอจะรับไหว” “ราคาเหรอคะ?” ลิซ่าแค่นหัวเราะ เสียงของเธอเยือกเย็นและทรงพลัง “คนอย่างฉันถูกกิลด์เก่าโยนทิ้งเหมือนขยะมาแล้ว ราคาที่แพงที่สุดฉันก็จ่ายไปหมดสิ้นตั้งแต่วันนั้น... วันที่ฉันเรียนรู้ว่า ถ้าอยากจะรอดในโลกที่เน่าเฟะใบนี้ ฉันไม่ได้ต้องการแค่โชค แต่ฉันต้องเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์เอง” ฉับพลัน ลิซ่าสะบัดมือเบาๆ การ์ดในมือส่องแสงสีเงินยวงวาบวับไปทั่วห้อง เธอไม่ได้มุ่งเป้าไปที่วอคเกอร์ แต่เธอโยนการ์ดลงบนพื้นหินหน้าประตูห้องประชุม พื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าบิดเบี้ยวราวกับกระจกที่แตกร้าว แรงกดดันมหาศาลม้วนตัวเป็นพายุจนฝุ่นผงรอบข้างลอยคว้าง วอคเกอร์ชะงัก สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด “นั่นเธอคิดจะทำอะไร...” “เรียก 'ตัวจริง' ของเกมนี้น่ะสิคะ” ลิซ่าตอบพลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว ม่านพลังสีครามเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่สูงตระหง่านและน่าเกรงขาม ลิซ่ารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นเข้าสู่ไขสันหลัง เมื่อพลังงานมหาศาลเริ่มดูดกลืนมานาในตัวเธอจนแทบหมดสิ้น ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน แต่มือยังคงกำแน่นด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอรู้ดีว่านี่คือการเดิมพันด้วยชีวิต ในจังหวะที่เงาร่างในม่านพลังเริ่มปรากฏชัดขึ้น วอคเกอร์ก็พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มือของเขากลายเป็นกรงเล็บทมิฬหมายจะบีบขยี้ลำคอของเธอ แต่ลิซ่ากลับไม่หลบหลีก เธอยืนหยัดอยู่ตรงนั้น สายตามุ่งมั่นดุจราชินีบนบัลลังก์ที่ไม่มีวันพ่ายแพ้ ทันใดนั้น... มือที่ยื่นออกมาหมายจะสังหารลิซ่าของวอคเกอร์กลับหยุดชะงักลงกลางอากาศ ร่างกายของเขาสั่นไหวเหมือนสัญญาณภาพขัดข้อง ลิซ่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา “ดูเหมือนว่าสิ่งที่ฉันเรียกมา... จะไม่อยากให้ใครมาขัดจังหวะการจุตินะคะ” เงามืดที่อยู่เบื้องหลังประตูค่อยๆ จางลง แต่กลับปรากฏร่างชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาอย่างช้าๆ เขาไม่ได้สวมชุดเกราะอลังการหรือถืออาวุธน่าเกรงขาม เขาสวมชุดสูทเรียบกริบ ท่าทางสุขุมดุจนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล แต่ดวงตาของเขากลับมีสีทองอร่ามที่ทำให้วอคเกอร์ถึงกับเข่าทรุดลงกับพื้น ชายคนนั้นหันมามองลิซ่าชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาอากาศในห้องสั่นสะเทือน “ข้ามาตามคำเรียกร้องแล้ว... นายหญิงคนใหม่ของหอคอยแห่งการ์ด” ทว่า ในขณะที่ลิซ่ากำลังจะอ้าปากตอบโต้ เสียงระเบิดดังสนั่นจากภายนอกฐานทัพก็ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนจนเพดานถล่มลงมา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่คุ้นเคย... ร่างของ 'เซน' ที่ควรจะอยู่ที่ฐานทัพปฏิบัติการ แต่ตอนนี้เขากลับยืนถืออาวุธอยู่ข้างวอคเกอร์ด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก! ลิซ่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเซนยิ้มให้เธออย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ขอโทษนะลิซ่า... แต่ความลับที่เธอกำลังจะเปิดเผย มันไม่ได้มีไว้ให้คนอย่างเธอครอบครองตั้งแต่แรกแล้ว” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลิซ่ามาจนถึงจุดเดือดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!