การเมืองของฮันเตอร์

"ท่านคิดว่าการเอาชีวิตคนจำนวนหนึ่งไปสังเวยเพื่อรักษาเสถียรภาพของโลก มันเป็นเรื่องที่ยอมรับได้งั้นหรือคะ ท่านประธานสภา?" เสียงของดิฉันราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องประชุมรูปวงรีที่กรุด้วยหินอ่อนสีดำเย็นเยียบลงถนัดตา ปลายนิ้วเรียวของดิฉันเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊คหนาหนักเป็นจังหวะเชื่องช้า ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังชายชราในชุดสูทเนี้ยบกริบที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เขาคือผู้คุมกฎสูงสุดของสภาฮันเตอร์ ผู้ที่เพิ่งจะเสนอแผนการ 'ทิ้ง' เขตตะวันออกเพื่อล่อลวงกองทัพของวอคเกอร์ให้ติดกับ ท่านประธานหรี่ตาลง ประสานมือเข้าหากันแน่น "ลิซ่า... ความสูญเสียในระดับมหภาคคือราคาที่เราต้องจ่าย พลังที่เธอมีอยู่น่ะเหรอ? อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยว่าการ์ดพวกนั้นจะช่วยเปลี่ยนกฎของโลกได้" ดิฉันเหยียดยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "สำคัญตัวผิดงั้นหรือคะ? งั้นลองดูนี่หน่อยเป็นไง" มือของดิฉันสั่นเทาเล็กน้อยภายใต้แขนเสื้อสูท การ์ดสีดำสนิทใบนั้นยังคงดูดกลืนพลังชีวิตของดิฉันไปเรื่อยๆ แต่นี่คือไพ่ตายที่ดิฉันเตรียมไว้ มันไม่ใช่พลังโจมตี แต่มันคือ 'การแลกเปลี่ยน' ดิฉันวางการ์ดใบหนึ่งลงบนโต๊ะ ไม่ใช่ใบสีดำนั่น แต่เป็นภาพจำลองมิติที่ดิฉันแอบบันทึกไว้จากการปะทะกับวอคเกอร์ในตอนที่แล้ว ภาพของกองทัพเงาที่ไม่ได้มุ่งหน้ามาที่เขตตะวันออกอย่างที่สภาเข้าใจ แต่มันกำลังมุ่งตรงมาที่ 'ฐานบัญชาการสภา' แห่งนี้ต่างหาก "วอคเกอร์ไม่ได้โง่ขนาดจะเดินเข้ากับดักที่คุณวางหรอกนะคะ ท่านประธาน" ดิฉันโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคมกริบราวกับใบมีด "เขากำลังเล่นเกมการเมืองเหนือหัวพวกคุณอยู่ และถ้าคุณยังยืนกรานที่จะใช้นโยบายเลือดเย็นแบบนี้ เราทุกคน... รวมทั้งคนในสภาที่แสนหวงแหนอำนาจนี้ จะกลายเป็นเพียงฝุ่นผงก่อนรุ่งสาง" เซนที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องขยับแว่นสายตา เขาคือคนเดียวที่รู้ว่าตอนนี้ดิฉันกำลังฝืนร่างเพียงใด พลังชีวิตที่ถูกสูบออกไปทำให้เส้นเลือดดำเริ่มลามขึ้นมาบนลำคอขาวเนียน ดิฉันต้องรีบจบการเจรจานี้ ก่อนที่ไพ่ใบนั้นจะดูดกลืนวิญญาณของดิฉันจนหมดสิ้น "ลิซ่า เธอขู่ฉันงั้นหรือ?" สมาชิกสภาคนหนึ่งตบโต๊ะลุกขึ้นยืน "ฉันไม่ได้ขู่ค่ะ แต่ฉันกำลังยื่นข้อเสนอที่ไม่มีใครปฏิเสธได้" ดิฉันสะบัดมือเบาๆ การ์ดในสำรับในอากาศปรากฏขึ้นราวกับพัดที่คลี่ออก แต่ละใบมีแสงสว่างวาบผิดปกติ "ส่งกองกำลังพิเศษทั้งหมดให้ฉัน ฉันจะปิดประตูมิติที่วอคเกอร์ใช้เคลื่อนพล และฉันจะรับประกันว่าสภาแห่งนี้จะไม่ถูกทำลาย... แต่แลกกับเงื่อนไขเดียว" "เงื่อนไขอะไร?" ท่านประธานถาม เสียงเขาสั่นเครือเล็กน้อย ความมั่นใจเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นไอสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของดิฉัน "ประกาศยกเลิกสถานะ 'ตัวถ่วง' ของฉัน และมอบสิทธิ์ในการตัดสินใจสูงสุดในสงครามครั้งนี้ให้ฉันแต่เพียงผู้เดียว" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุม มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของดิฉันที่ดังขึ้นเรื่อยๆ การ์ดในมือเริ่มร้อนจัดราวกับเหล็กเผาไฟ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจ แต่ดิฉันยังคงรักษาท่าทีให้นิ่งสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในโลกที่โหดร้ายนี้ หากเราไม่เป็นผู้ล่า เราก็ย่อมเป็นเหยื่อ... และดิฉันจะไม่ยอมเป็นเหยื่อของใครอีกเป็นครั้งที่สอง "ข้อเสนอของคุณมันบ้าสิ้นดี" ท่านประธานเค้นเสียงออกมา "นั่นเท่ากับว่าคุณจะได้อำนาจควบคุมกองทัพฮันเตอร์ครึ่งโลกเลยนะ!" "ถ้าไม่ให้ฉันควบคุม... คุณก็เตรียมตัวต้อนรับวอคเกอร์ในอีกไม่ถึงสิบห้านาทีได้เลยค่ะ" ดิฉันพูดพลางวางการ์ดใบสีดำสนิทลงกลางโต๊ะ ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ซ่านออกมาจนโต๊ะไม้แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! ร่างของชายชุดเกราะเต็มยศก้าวเข้ามาด้วยสภาพสะบักสะบอม เขาคือแม่ทัพหน่วยรบแนวหน้าของสภา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวก่อนจะตะโกนลั่น "ท่านประธานครับ! กองทัพเงา... พวกมันไม่ได้มาแค่ทัพเดียว แต่มันผุดขึ้นมาจากใต้ดินของสภาเองเลยครับ!" ดิฉันชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นใต้ฝ่าเท้า ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้นจากขุมนรกเบื้องล่าง และที่เลวร้ายไปกว่านั้น... กลิ่นอายของการ์ดสีดำในมือของดิฉัน ก็เปลี่ยนไปเป็นสีแดงฉานเหมือนเลือดที่กำลังเดือดพล่าน มันไม่ใช่การ์ดสำหรับสู้กับวอคเกอร์... แต่มันคือการ์ดที่ถูกออกแบบมาเพื่อ 'เรียก' ใครบางคนให้ลงมาจุติบนร่างของดิฉัน และเงาที่ทาบทับอยู่หลังประตูห้องประชุม ก็ไม่ใช่เงาของศัตรูทั่วไป... แต่มันคือวอคเกอร์ที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงนั้น เหมือนเขาจงใจให้ดิฉันเล่นเกมนี้มาตั้งแต่ต้น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเส้นทางแห่งกลยุทธ์และการเอาตัวรอดของลิซ่ามาถึงจุดที่ระอุที่สุดนี้นะคะ!