การทรยศ

"เสียงฝีเท้าที่หนูได้ยินเมื่อครู่ ไม่ใช่เสียงของคนที่เพิ่งกลับจากสำรวจดันเจี้ยน แต่มันคือเสียงของคนที่เพิ่งก้าวออกจากความภักดี... ใช่ไหมคะ 'คีน'?" ลิซ่าไม่ได้หันกลับไปมองเธอเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนบนใบหน้าเรียบเฉยที่ซ่อนความนัยบางอย่างไว้ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปที่ภาพถ่ายความเคลื่อนไหวของเส้นทางการเงินในกิลด์ที่ผิดปกติ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ขยับยิ้มที่ดูฝืนธรรมชาติ เขาคือ 'คีน' ฮันเตอร์ระดับ A ที่ลิซ่าไว้ใจมากที่สุดในทีมบุกเบิก แต่ในวินาทีนี้ แววตาของเขาไม่ได้มีความเคารพเหลืออยู่เลย "คุณฉลาดเกินไป ลิซ่า... การเป็นหัวหน้ากิลด์ที่สมบูรณ์แบบเกินไปมันก็น่าอึดอัดนะว่าไหม?" คีนตอบกลับ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากความนอบน้อมกลายเป็นความเย้ยหยัน "จักรพรรดิเงาวอคเกอร์ไม่ได้ให้แค่เงิน แต่เขาให้ 'อนาคต' ที่ระบบเน่าเฟะนี่มอบให้ผมไม่ได้" ลิซ่าแค่นยิ้มมุมปาก ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเขา เธอหยิบการ์ดใบหนึ่งขึ้นมาควงเล่นในมืออย่างใจเย็น การ์ดใบนั้นเปล่งแสงสีม่วงเรืองรองบ่งบอกถึงระดับตำนานที่หาได้ยากยิ่ง "อนาคตที่ต้องแลกด้วยการเป็นสุนัขรับใช้ของศัตรู? น่าสมเพชจังนะคะ" ลิซ่าลุกขึ้นยืน ความสูงและบุคลิกที่ดูสง่างามของเธอทำให้บรรยากาศในห้องดูบีบคั้นขึ้นทันที "คุณคิดว่าฉันไม่รู้หรือคะว่าทำไมวอคเกอร์ถึงเลือกคุณ? ไม่ใช่เพราะฝีมือ แต่เพราะคุณคือ 'จุดอ่อน' ที่ฉันเผลอมองข้ามไปอย่างไรล่ะ" "คุณไม่มีทางเข้าใจหรอก!" คีนตวาด เขาดึงดาบสั้นออกมาจากช่องเก็บของ ไอสีดำเริ่มแผ่ซ่านรอบกาย "กิลด์เก่าของคุณทอดทิ้งคุณ และกิลด์ใหม่ของคุณก็กำลังจะล่มสลายในคืนนี้! สัญญาการทรยศถูกเซ็นลงในระบบแล้ว ลิซ่า... ฮันเตอร์ทุกคนในกิลด์กำลังได้รับคำสั่งให้ล่าตัวคุณภายในสิบนาทีนี้!" เซนที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ในมุมมืดของห้องมาโดยตลอด พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้ตกใจกับสถานการณ์เลยแม้แต่น้อย เขากลับหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูข้อมูลแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คีน... นายรู้ไหมว่าทำไมลิซ่าถึงตั้งชื่อกิลด์นี้ว่า 'โอเมก้า'? ไม่ใช่เพราะมันคือบทสรุปของฮันเตอร์ แต่เพราะมันคือกับดักที่ไม่มีวันหาทางออกเจอ" เซนก้าวออกมาจากเงามืด ดวงตาหลังแว่นจ้องมองไปที่คีนด้วยความเวทนา "นายคิดว่าข้อมูลที่นายส่งให้วอคเกอร์เป็นของจริงงั้นเหรอ? นายมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกหลอกให้เดินเข้าสู่ช่องสี่เหลี่ยมที่เสียเปรียบที่สุด" คีนชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาเริ่มปรากฏรอยเหงื่อเม็ดโต ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนเมื่อเขาพยายามติดต่อหน่วยสื่อสารภายในกิลด์ แต่กลับได้ยินเพียงเสียงสัญญาณรบกวนที่ดังสนั่นไปทั่วทั้งอาคาร "มันหมายความว่ายังไง?" คีนตะคอก "หมายความว่าตั้งแต่นาทีแรกที่นายก้าวเข้ามาเป็นสายลับ ฉันก็ได้ตั้งระบบ 'สุ่มชะตากรรม' ใหม่ให้กิลด์นี้แล้วค่ะ" ลิซ่าเดินเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้จากตัวเธอ แต่ในมือของเธอกลับถือการ์ดใบหนึ่งที่กดดันจนคีนแทบหายใจไม่ออก "การ์ดใบนี้คือ 'โซ่ตรวนแห่งการทรยศ' ทุกคำสั่งที่นายได้รับจากวอคเกอร์จะถูกย้อนกลับไปทำลายเจ้าของคำสั่งนั้นเอง... และตอนนี้ นายคือสะพานเชื่อมเดียวที่จะทำให้แผนการของเขาพังพินาศ" ลิซ่าดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกพร้อมกับกลุ่มฮันเตอร์ที่เคยภักดีต่อกิลด์ แต่ในตอนนี้พวกเขากำลังยืนมองคีนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ไม่ใช่เพราะคีนทรยศกิลด์ แต่เพราะแผนการของคีนเกือบจะทำให้ทุกคนในกิลด์ต้องสูญเสียพลังที่ได้รับจากการสุ่มกาชาไปตลอดกาล "คุณหลอกผม..." คีนทรุดลงกับพื้น ดาบในมือหลุดร่วง "ฉันไม่ได้หลอกค่ะ แต่ฉันแค่ 'บริหารความเสี่ยง' อย่างที่ฮันเตอร์ระดับสูงพึงกระทำ" ลิซ่าก้มลงมองคีนด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ในโลกของกาชา ถ้าคุณเลือกเปิดกล่องสุ่มด้วยความโลภ คุณก็ต้องยอมรับผลลัพธ์ที่จะตามมา... แม้ว่านั่นจะเป็น 'หายนะ' ก็ตาม" ลิซ่าเดินหันหลังกลับไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นภาพเมืองทั้งเมืองที่กำลังสั่นคลอนจากการโจมตีของจักรพรรดิเงา แต่ในมือของเธอตอนนี้กลับมีการ์ดใบใหม่ปรากฏขึ้น การ์ดใบนี้ไม่ได้อยู่ในระบบฐานข้อมูลทั่วไป มันคือการ์ดที่สุ่มได้จากการรวมความแค้นของสมาชิกทุกคนในกิลด์ ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมหลักของกิลด์ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงของจักรพรรดิเงาวอคเกอร์ดังแทรกเข้ามาผ่านระบบสื่อสาร น้ำเสียงของเขาทรงพลังจนทำให้ห้องสั่นสะเทือน "ลิซ่า... ช่างน่าสนุกนักที่เจ้าสามารถจัดการกับสายลับกระจอกๆ ของข้าได้ แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการขัดขวางข้าเพียงเท่านี้จะช่วยโลกที่เน่าเฟะนี่ได้?" เสียงของวอคเกอร์ทิ้งช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของลิซ่าแทบหยุดเต้น "ถ้าเจ้าอยากรู้ความลับว่าทำไมกิลด์เก่าของเจ้าถึงทอดทิ้งเจ้าในวันนั้น... ลองหันกลับมาดูคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้าในตอนนี้สิ... ว่าเขาคือ 'เซน' คนเดิมที่เจ้าไว้ใจจริงหรือไม่?" ลิซ่าตัวแข็งทื่อ บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง เธอค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ พบว่าเซนไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นอีกต่อไปแล้ว แทนที่ด้วยเงาสีดำรูปร่างมนุษย์ที่กำลังถือการ์ดสีเลือดในมือ พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนเกินบรรยาย! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสุ่มชะตากรรมไปพร้อมกับลิซ่านะคะ!