สุ่มครั้งแรก ดาบสายฟ้า

"กล่องนี่มีกลิ่นคาวเลือด... หรือฉันแค่คิดไปเอง?" ฉันถามขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องใต้ดินที่แสงไฟสลัวสั่นไหวเหมือนจะขาดใจตายไปเสียตรงนั้น เซนที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉันขยับแว่นสายตา แสงสะท้อนจากเลนส์บดบังแววตาที่กำลังอ่านค่าตัวเลขบนหน้าจอโฮโลแกรมสั่นๆ เขาไม่ได้ตอบคำถามฉันทันที แต่ทิ้งช่วงห่างจนฉันได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นดังเป็นจังหวะหนักๆ "ถ้ามันมีกลิ่นเลือดจริง สิ่งที่คุณต้องกลัวไม่ใช่กล่องนี้ ลิซ่า... แต่คือสิ่งที่จะงอกออกมาจากความปรารถนาของคุณต่างหาก" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นเหมือนศัลยแพทย์ที่กำลังจะผ่าตัดใหญ่ "กิลด์เก่านั่นทิ้งคุณไว้ในนรกก็นั่นแหละ คือเหตุผลว่าทำไมระบบถึงเลือกคุณ เพราะความแค้นมันเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีสำหรับเกมนี้นะคะ" ฉันแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาค่อยๆ แตะลงบนผิวกล่องสีดำสนิทที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ภายใต้รอยสลักอักษรโบราณที่ดูเหมือนจะขยับได้ราวกับมีชีวิต ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พลางนึกถึงแว่นตาของหัวหน้ากิลด์คนเก่าที่มองฉันด้วยสายตาเหยียดหยามในวันที่เขาผลักฉันเข้าสู่รอยแยกมิติเพื่อเป็นเหยื่อล่อมอนสเตอร์ *แค้นเหรอ? ไม่หรอก... ฉันแค่จะแสดงให้พวกเขาส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมาถึงเท้าฉันเท่านั้นเอง* "ระบบ... เริ่มการสุ่มครั้งแรก" ฉันสั่งเสียงเรียบ ทันใดนั้น กล่องสีดำในมือก็แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีม่วงเข้ม ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องจนพื้นไม้เก่าๆ สะท้อนแสงวาวโรจน์ เสียงเครื่องจักรกลดังกระหึ่มขึ้นในอากาศ ราวกับมีฟันเฟืองลึกลับหมุนวนอยู่รอบตัวฉัน หน้าจอโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้า: **[กำลังประมวลผลดวงชะตา...]** **[สุ่มการ์ดอาวุธระดับ: Rare (สีฟ้า)]** **[ยินดีด้วย! คุณได้รับ: ดาบสายฟ้าพิฆาตอสูร (Thunderbolt Edge)]** ละอองแสงพุ่งเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นดาบยาวที่ใบมีดเป็นสีเงินยวบยาบ มีกระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินวิ่งผ่านร่องรอยการตีเหล็กที่ประณีตจนน่าขนลุก ฉันคว้าด้ามดาบมาไว้ในมือ กระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วแขนจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกเหมือนมีพลังมหาศาลกำลังไหลทะลักผ่านร่างกายของฉัน มันไม่ใช่แค่พลัง แต่คืออำนาจที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า "นั่นมัน... ระดับ Rare ตั้งแต่ครั้งแรก?" เซนลุกขึ้นยืนดวงตาเบิกกว้าง แม้แต่คนที่สุขุมที่สุดอย่างเขายังควบคุมอาการประหลาดใจไม่ได้ "ค่าพลังโจมตีพื้นฐานสูงถึง 500 หน่วย นี่มันอาวุธที่ฮันเตอร์ระดับ B ยังต้องแย่งกันตายเพื่อจะได้มาครอบครองเลยนะ" "500 หน่วยเหรอ?" ฉันลองตวัดดาบเบาๆ ในอากาศ เสียงสายฟ้ากรีดผ่านความเงียบดัง 'เปรี๊ยะ' พร้อมกับกำแพงปูนด้านหลังที่ถูกตัดขาดเป็นทางยาวโดยไม่ต้องออกแรง "ถ้าเทียบกับอาวุธพังๆ ของกิลด์ที่ฉันเคยใช้... อันนี้ก็น่าจะดีพอจะเอาไว้เชือดไก่ให้ลิงดูได้เลยสินะ" เซนขมวดคิ้ว "อย่าเพิ่งใจร้อนไป ลิซ่า พลังที่มากเกินไปมักจะดึงดูดเจ้าพวก 'วอคเกอร์' ให้ได้กลิ่น การที่คุณดึงเอาพลังระดับนี้ออกมาจากระบบ หมายความว่าตำแหน่งของคุณถูกระบุไว้บนแผนที่ของพวกมันแล้ว" ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไป ความกดอากาศต่ำลงอย่างกะทันหันจนหูของฉันอื้ออึง เงาสีดำมืดมิดเริ่มก่อตัวขึ้นที่มุมห้อง มันไม่ใช่เงามืดธรรมดา แต่มันมีดวงตาสีแดงคู่หนึ่งที่จ้องเขม็งมาที่ฉันพร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งที่ฟังดูเหมือนเศษเหล็กสีกัน "ดูเหมือนว่า 'ของขวัญ' ชิ้นแรกของฉัน จะแถมตัวผู้คุมกฎมาให้ด้วยสินะคะ" ฉันกระชับดาบในมือแน่น แสงสายฟ้าสีน้ำเงินเริ่มปะทุออกจากตัวดาบจนห้องทั้งห้องสว่างวาบ ฉันไม่ได้กลัว... ในทางตรงกันข้าม ความรู้สึกที่ได้สู้กับสิ่งที่เกลียดชังกลับทำให้เลือดในกายฉันสูบฉีดอย่างมีความสุข เงาสีดำนั้นขยับเข้ามาใกล้ แสงไฟสีม่วงในห้องดับลง เหลือเพียงแสงจากดาบของฉันที่สะท้อนให้เห็นรอยยิ้มของศัตรูที่ค่อยๆ เด่นชัดขึ้น มันคือ 'จักรพรรดิเงา วอคเกอร์' ผู้ที่เคยสังหารทีมของฉันเมื่อปีก่อน แต่วันนี้... ใบหน้าของมันกลับบิดเบี้ยวเพราะความประหลาดใจเมื่อเห็นดาบในมือฉัน "แก... ยัยเศษขยะนั่นรอดมาได้ยังไง?" เสียงแหบพร่าของมันดังขึ้นจากทุกทิศทางพร้อมกับกรงเล็บสีดำสนิทที่ตวัดผ่านหน้าฉันไปเพียงนิดเดียว ฉันก้าวถอยหลังหนึ่งจังหวะ ก่อนจะพุ่งเข้าหาเงาสีดำนั้นด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ การทดลองระบบครั้งแรกของฉันกำลังจะเปลี่ยนจากห้องเรียนรู้กลายเป็นสมรภูมิเลือดที่ไม่มีใครคาดคิด "เศษขยะน่ะ... คือคนที่กำลังจะตัดหัวแกไงล่ะคะ" ทว่าในจังหวะที่ดาบของฉันกำลังจะปะทะกับกรงเล็บของวอคเกอร์ แสงสีม่วงจากระบบก็วาบขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่แสงของการสุ่มอาวุธ... มันเป็นเสียงเตือนสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโซน: **[ระบบตรวจพบ: การแทรกแซงจากบุคคลที่สาม – ผู้เล่นหมายเลข 0 กำลังเข้าสู่พื้นที่]** ร่างเงาสีดำของวอคเกอร์ชะงักงันและสลายตัวไปอย่างรวดเร็วราวกับหวาดกลัวบางสิ่งที่กำลังก้าวผ่านประตูห้องเข้ามา ในขณะที่ฉันยืนค้างอยู่กลางอากาศ ดาบสายฟ้าในมือยังคงสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น และเมื่อฉันหันไปมองยังบานประตูที่พังทลายลง คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือคนเดียวกับที่ฉันเห็นในภาพถ่ายของคนที่หักหลังฉันเมื่อปีที่แล้ว เขาคือหัวหน้ากิลด์ผู้ที่ควรจะตายไปในดันเจี้ยนระดับ S พร้อมกับฉัน! *** หวังว่าตอนที่สองจะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและอยากติดตามการเดินทางของลิซ่าต่อไปเรื่อยๆ นะคะ!