จุดเริ่มต้นของเศษขยะ

“เอาของของเธอออกไปจากโต๊ะทำงานซะ ลิซ่า... และอย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สาม” เสียงของหัวหน้ากิลด์ ‘พยัคฆ์ทมิฬ’ ดังขึ้นก้องห้องประชุมหรูหราที่ตกแต่งด้วยเครื่องเรือนราคาแพง ชายร่างหนาในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจ้องมองฉันด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับกำลังมองกองขยะข้างทาง ไม่ใช่สมาชิกในทีมที่ร่วมบุกดันเจี้ยนเคียงบ่าเคียงไหล่กันมานานกว่าสามปี ฉันไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กวาดสายตามองคนในห้องที่ก้มหน้าหลบสายตา บ้างก็ทำเป็นจดบันทึกเอกสารอย่างขะมักเขม้น ทั้งที่เมื่อวานนี้เอง คนเหล่านี้ยังพร่ำบอกว่าฉันคือ ‘มันสมอง’ ของกิลด์ แต่ในโลกของฮันเตอร์ที่มีเพียงระดับพลังเป็นตัวชี้วัด ความฉลาดปราดเปรื่องของฉันก็เป็นได้เพียงเครื่องประดับที่ไร้ราคา เมื่อ ‘ค่าสถานะ’ ในหน้าต่างโปรไฟล์ของฉันหยุดนิ่งอยู่ที่ระดับ F มาตลอดสองปี “เหตุผลล่ะคะ?” ฉันถามพลางเก็บเอกสารรายงานการวิเคราะห์ดันเจี้ยนลงกระเป๋าอย่างใจเย็น น้ำเสียงราบเรียบดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นคลอน แม้ในอกจะรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง “กิลด์เราต้องการพื้นที่สำหรับฮันเตอร์ระดับ A ที่กำลังจะย้ายเข้ามาใหม่” หัวหน้ากิลด์แสยะยิ้ม “และคนอย่างเธอ... ที่ทำได้แค่ยืนบัญชาการอยู่ข้างหลังโดยไม่มีพลังทำลายล้าง ก็แค่ตัวถ่วงที่จะทำให้สถิติของพวกเราด่างพร้อย ลิซ่า เธอจบแล้วล่ะ” ไม่มีคำลา ไม่มีคำขอบคุณ มีเพียงการผลักไสที่ไร้เยื่อใย ฉันเดินออกจากอาคารกิลด์ท่ามกลางสายตาเวทนาของพนักงานต้อนรับที่เคยยิ้มแย้มให้ฉัน ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาในตรอกแคบๆ ที่ฉันเลือกใช้เป็นทางเดินกลับบ้าน แต่มันก็ยังเย็นไม่เท่าความว่างเปล่าในใจที่ถูกหักหลังโดยคนที่ฉันไว้ใจที่สุด ฉันเดินมาหยุดอยู่หน้าซากร้านกาแฟเก่าๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ซ่อนตัวของ ‘เซน’ เพื่อนเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ “โดนเขี่ยทิ้งแล้วสินะ” เซนนั่งอยู่หลังกองหนังสือและจอคอมพิวเตอร์นับสิบเครื่องที่กะพริบถี่ๆ เขาไม่ได้เงยหน้ามอง แต่เสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยนั้นบอกให้รู้ว่าเขารู้เรื่องนี้ก่อนหน้าฉันเสียอีก “ใช่ค่ะ” ฉันวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ที่สั่นคลอน “กิลด์ต้องการระดับ A ส่วนฉันก็แค่ขยะระดับ F” “ถ้าพระเจ้าไม่ได้มอบพลังทำลายล้างให้เรา... เราก็แค่ต้องสร้างมันขึ้นมาเอง” เซนเคาะแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง “ลิซ่า เธอจำตอนที่เราเจอ ‘สิ่งนั้น’ ในดันเจี้ยนระดับ S ที่เราเคยไปสำรวจก่อนที่ฉันจะพิการได้ไหม?” ฉันชะงัก สายตามองไปยังกล่องโลหะเก่าคร่ำครึที่ถูกวางไว้มุมห้อง มันคือวัตถุที่ไม่มีใครระบุประเภทได้ แม้แต่ระบบสแกนของกิลด์ยังมองเห็นมันเป็นเพียง ‘ขยะ’ ชิ้นหนึ่งที่ไม่มีคุณค่าพอจะนำกลับมา “มันไม่ใช่ขยะ แต่มันคือประตู... ของใครบางคน” เซนยื่นมือที่สั่นเทาไปแตะที่กล่องนั้น “ฉันถอดรหัสลับของมันได้แล้ว แต่มันต้องการ ‘กุญแจ’ ที่มีเพียงคนที่มีสัญชาตญาณแม่นยำที่สุดเท่านั้นถึงจะเปิดได้” ฉันขยับเข้าไปใกล้ กล่องโลหะนั้นเริ่มสั่นไหวและแผ่ไอสีม่วงจางๆ ออกมา ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าสว่างวาบขึ้นตรงหน้าดวงตาของฉัน ทั้งที่ปกติแล้วฮันเตอร์จะเห็นระบบแค่ตอนที่เข้าไปในดันเจี้ยนเท่านั้น [ตรวจพบตัวตนที่เหมาะสม: ลิซ่า] [เงื่อนไขผ่าน: ความเยือกเย็นภายใต้การถูกหักหลังเสร็จสมบูรณ์] [ระบบ ‘Gacha Master’ กำลังเริ่มต้นการติดตั้ง...] วินาทีที่นิ้วเรียวของฉันแตะลงบนพื้นผิวของกล่องโลหะ เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาและทรงพลังก็ดังก้องขึ้นในหัวราวกับจะสั่งการทุกสรรพสิ่ง [ยินดีต้อนรับสู่ระบบสุ่มชะตากรรม] [การ์ดใบแรกของคุณกำลังถูกสุ่ม... ความเป็นความตายของโลกใบนี้ ขึ้นอยู่กับดวงชะตาที่คุณเลือก] แสงสว่างจ้าปะทะสายตาจนฉันต้องหรี่ตาลง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูร้านกาแฟที่ล็อกไว้อย่างแน่นหนากลับถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล ร่างของชายในชุดเกราะสีดำทมิฬที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นพร้อมไอสังหารที่เย็นยะเยือกจนอากาศในห้องกลายเป็นน้ำแข็ง “เจอตัวแล้ว... ยัยหนูผู้มีสมองอันตราย” วอคเกอร์... จักรพรรดิเงาผู้ไม่ควรจะออกมาจากดันเจี้ยนชั้นใน ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเรา มือของเขายื่นออกมาหมายจะคว้ากล่องโลหะในมือฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายเลือด “คืนของนั้นมาซะ แล้วฉันจะให้เธอตายอย่างสบายที่สุด... ในฐานะเศษขยะที่ไม่มีใครจดจำ” ฉันกำกล่องในมือแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ปนความหวาดกลัว นี่ไม่ใช่แค่การเอาตัวรอด แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของเกมที่ฉันจะเป็นคนคุมกฎเอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของตำนานบทใหม่นี้นะคะ!