บทที่ 47

"ความโลภเป็นทรัพยากรที่มีค่าที่สุดในตลาดมืด... คุณว่าจริงไหมคะ เซนอส" ปลายมีดสั้นเคลือบพิษสีม่วงเข้มจ่ออยู่ที่ชีพจรบริเวณลำคอของชายในชุดคลุมดำ แรงกดเพียงเสี้ยววินาทีก็เพียงพอจะปลิดชีพสิ่งมีชีวิตตรงหน้าให้สลายกลายเป็นละอองข้อมูลได้ทันที ทว่า เซนอสกลับไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือน เขายังคงยกยิ้มมุมปาก ภายใต้ฮู้ดสีเข้มคู่นั้นดวงตาสีอำพันกำลังพินิจพิเคราะห์ลิซ่าราวกับเธอกำลังเล่นละครฉากหนึ่งให้เขาดู ลิซ่าไม่กะพริบตา ปลายนิ้วเรียวยาวที่ถือมีดมั่นคงไม่มีแม้แต่รอยสั่น ภายในห้วงความคิดของเธอกำลังคำนวณความน่าจะเป็นถึงเจ็ดร้อยแปดสิบสี่รูปแบบ หากเซนอสตอบสนองด้วยการใช้การ์ดระดับตำนาน... โอกาสรอดชีวิตของเธอจะเหลือเพียงสิบสองเปอร์เซ็นต์ แต่เธอก็เดิมพันด้วยความนิ่งสงบ "เธอใจร้อนเกินไปแล้ว การ์ดมาสเตอร์ของฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความขบขันดังลอดออกมาจากรอยยิ้มนั้น "การเปิดกล่องสุ่มแต่ละครั้งจำเป็นต้องอาศัยจังหวะเวลาและการหายใจที่สอดประสาน... เหมือนกับตอนนี้ ที่เธอเอาแต่มุ่งมั่นจะแทงคอฉัน จนลืมมองไปข้างหลัง" ลิซ่าไม่หันหลังกลับ เธอย่อมรู้ดีถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านมาจากเบื้องหลัง รอยแยกมิติบานใหม่กำลังฉีกกระชากอากาศออกเป็นเสี่ยงๆ เสียงคำรามต่ำราวกับสัตว์ป่าดึกดำบรรพ์ดังสะท้อนก้องในโถงหินออนเซนใต้ดิน กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ออกซิเจนทีละน้อย "ฉันไม่เคยลืมว่าอะไรอยู่ข้างหลัง" ลิซ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "และฉันก็ไม่เคยไว้ใจคนที่ซ่อนเงื่อนงำไว้หลังระบบกาชาบัดซบที่คุณสร้างขึ้นมาเหมือนกัน เซนอส... บอกเหตุผลฉันมา ทำไมรอยแยกครั้งนี้ถึงเชื่อมต่อกับพิกัดบ้านเกิดของฉัน?" รอยยิ้มบนใบหน้าของเซนอสเลือนหายไปชั่วขณะ ดวงตาสีอำพันคู่นั้นไหววับเป็นประกายแปลกประหลาด เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นอย่างช้าๆ ปัดคมมีดของลิซ่าออกเบาๆ ราวกับมันเป็นเพียงกิ่งไม้แห้ง ไม่ใช่ศาสตราวุธคร่าชีวิต "เธอคิดว่ารอยแยกมิติเมื่อสิบปีก่อน เป็นอุบัติเหตุจริงๆ งั้นเหรอ?" เซนอสเอ่ยกระซิบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว "ความจริงแล้ว... ครอบครัวของเธอไม่ได้ตายเพราะพวกมันหลุดเข้ามาหรอกนะ ลิซ่า แต่พวกเขาเป็น 'ผู้ถูกเลือก' ให้เป็นกุญแจบานแรกต่างหาก" หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ภาพความทรงจำสีเลือดเมื่อวัยเด็กย้อนกลับมาฉายชัดในหัว ความรู้สึกสูญเสียที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยการไต่อันดับในฐานะฮันเตอร์ผู้ไร้พ่ายกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง มือที่ถือมีดเผลอเกร็งแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว "แก... พูดว่าอะไรนะ?" ลิซ่าเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาส่อประกายอันตรายถึงขีดสุด "ฉันไม่ได้พูดซ้ำหريكหรอกนะ" เซนอสถอยหลังไปหนึ่งก้าว ร่างของเขาเริ่มเลือนรางกลายเป็นกลุ่มควันสีดำทึบ "แต่ถ้าเธออยากรู้ความจริงทั้งหมดว่าใครคือผู้ชักใยเบื้องหลังระบบสุ่มชะตานี้... ก็จงใช้สิทธิ์ 'การ์ดสุ่มชะตานิรันดร์' ที่เธอซ่อนไว้ในกระเป๋าซะสิ" *พรึบ!* ร่างของเซนอสสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ลิซ่ายืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกกัดเซาะด้วยเสียงคำรามของรอยแยกมิติที่กำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แสงสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าเรียוניตึงของเธอ เม็ดเหงื่อผุดพรายข้างขมับแต่นั่นไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่มันคือความเดือดดาลที่ถูกจุดประกายขึ้นจนถึงขีดสุด ลิซ่าเก็บมีดสั้นลงในช่องเก็บของมิติ เธอยืนนิ่งสงบสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติและความเยือกเย็นกลับคืนมา ในโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ... เธอรู้สกฎข้อนี้ดีที่สุด หากความจริงเบื้องหลังการตายของครอบครัวคือราคาที่เธอต้องจ่าย เธอก็พร้อมที่จะใช้ "แต้มทั้งหมดที่มี" เพื่อพลิกกระดานนี้ให้ราบคาบ ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการใช้งาน 'การ์ดสชะตานิรันดร์' (ระดับพระเจ้า)] [เงื่อนไข: แลกเปลี่ยนความทรงจำทั้งหมดที่มี เพื่อเปิดเผยความจริงสูงสุด] [ท่านต้องการดำเนินการต่อหรือไม่? [ใช่ / ไม่ใช่]] ลิซ่าจ้องมองตัวเลือกตรงหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ดวงตาสู่ความมืดมิดสะท้อนภาพแสงสีฟ้าอันเย็นเยียบ เธอเหยียดยิ้มหยันให้กับโชคชะตาที่เล่นตลกกับชีวิตเธอมาร่วมทศวรรษ นิ้วเรียวแตะลงบนคำว่า "ใช่" อย่างเด็ดเดี่ยว ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าสีขาวโพลนก็ระเบิดออกกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ร่างของลิซ่าถูกดึงดูดเข้าไปในห้วงมิติที่บิดเบี้ยว ทว่า ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงจุดที่เธอเคยยืนอยู่... พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นจากความมืดมิด "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้สืบทอดที่แท้จริง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสุ่มชะตาชีวิตไปพร้อมกับการ์ดมาสเตอร์ลิซ่านะคะ!